คนรักคิดถึง

ฉันกับสามีต่างพัวพันกันมากว่าสิบปี

เขาช่างเป็นคนเจ้าชู้ ทิ้งร่องรอยแห่งความรักไว้ทุกที่

ส่วนฉันควบคุมทรัพย์สินของเขาส่วนใหญ่ไว้ ไม่ยอมปล่อยมือ

เราต่างแข่งขันกัน ไม่มีใครยอมก้มหัวให้กัน

จนกระทั่งวันนี้ ฉันตัดสินใจที่จะหย่ากับเขา

เพราะ...ฉันเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้ไม่มากแล้ว

1.

ฉันจ้องมองใบสั่งยาของหมออยู่นาน ก่อนจะส่งคนไปหา ศือเฉิน สามีของฉัน

แม้เราจะเป็นสามีภรรยากัน แต่สิทธิ์ในการถามไถ่ถึงกันกลับถูกมองว่าเป็นการล่วงเกิน

"กรุณาให้สามีกลับบ้านมาพบกัน" ฉันพูดพลางลูบโต๊ะ "ฉันต้องการหย่ากับคุณ"

"ฮึ" เสียงเย้ยหยันดังมาจากอีกฝั่งก่อนที่เขาจะโบกมือให้คนรับใช้ของฉันออกไป

ใช่ ฉันเคยใช้วิธีนี้บ่อยครั้ง ส่วนใหญ่ก็แค่ข้ออ้างเพื่อพบเขาเท่านั้น

เขาไม่เชื่อก็ถูกแล้ว

ฉันรออยู่สองวัน แต่เขาก็ไม่กลับมา

ฉันมองใบสั่งยาที่บอกว่าชีวิตฉันใกล้จะจบลง ไม่อยากเสียเวลาเพิ่มอีกแม้สักนิด จึงหยิบถุงผ้าเย็บปักออกจากบ้าน

เพื่อหา ศือเฉิน ยังมีวิธีหนึ่งที่ได้ผลเสมอ

ฉันไปที่บ้านหลังเล็กๆ ส่งสาวใช้ไปแจ้งข่าว ไม่นาน หญิงสาวที่งดงามก็เดินออกมาอย่างช้าๆ

"คุณหลิน..." ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่าฉันจะทำลายเธอจากอีกฟากของประตู

ฉันมองเธออย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "เฮ้อ กรุณาบอก ศือเฉิน กลับบ้าน บอกเขาว่าฉันต้องการหย่าให้ได้ ในบรรดาผู้หญิงของเขา ฉันมองเห็นว่าเธอดีที่สุด หลังจากเราหย่ากัน บางทีเธออาจได้เป็นภรรยาใหญ่ของบ้านศือก็ได้"

หญิงสาวคนนั้นน้ำตาซึม "คุณหลิน ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย..."

ฉันถอนหายใจขัดจังหวะเธอ "เลิกเสแสร้งกันเถอะ รีบๆ บอกเขา ถ้าพรุ่งนี้เขายังไม่กลับบ้าน ฉันจะพังประตูบ้านเธอ เข้าไปในห้องของเธอ เธอคิดว่าติดประตูจะขวางฉันได้หรือ ?"

ฉันไม่อยากพูดคุยกับเธออีก จึงหันหลังเดินออกมา คิดว่าในคืนนี้คงได้พบ ศือเฉิน แน่ๆ เขารัก โจเนี่ยน มากที่สุด ฉันไปท้าทายเขา เขาจะทนได้อย่างไร?

พอตกค่ำ ศือเฉิน ก็พุ่งเข้ามาในบ้านฉันด้วยความโกรธ

"ฉันไม่ได้บอกเธอแล้วหรือว่าอย่าไปหา โจเนี่ยน อีก!"

ฉันรินเหล้าอย่างช้าๆ มองเขาแล้วพูดว่า "อะไร? ฉันไปแล้วคุณจะทำอะไรฉันได้ ?"

เขาโกรธจนทำอะไรฉันไม่ได้ ได้แต่พูดคำที่ทำให้ฉันไม่พอใจ "ฉันไม่รู้ว่าเธอทำแบบนี้ทำไม? โจเนี่ยน เชื่อฟังมาก เราเหมือนคนแปลกหน้ากันมานาน เธอไม่ยอมให้ฉันหย่า แล้วยังไม่ยอมให้ฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่ข้างๆ?"

"เธออยากให้ทุกคนเหงาเหมือนเธอหรือ?"

"ปัง!" เสียงแก้วเหล้าของฉันแตก

เขาพูดถูก ฉันเหงามาก ดังนั้นถึงได้ยึดเขาไว้ตลอด แม้รู้ว่าเราไม่มีความรู้สึกต่อกันแล้ว แต่ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้หย่า

"ใช่ ฉันอยู่ในนรก แล้วคุณจะขึ้นสวรรค์ได้อย่างไร ?" ฉันมองเขาอย่างเย้ยหยัน ไม่ยอมแพ้ในคำพูด

แต่ในใจรู้สึกเหนื่อยล้า ทุกครั้งที่พบกับ ศือเฉิน ก็เหมือนจะทะเลาะกัน แล้วมันจะมีความหมายอะไร?

2.

ฉันรินเหล้าอีกแก้ว นั่งลงตรงข้ามเขา วางเอกสารหย่าลงบนโต๊ะ "เซ็นซะ แม้ฉันจะอยู่ในนรก ก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก"

"เราตายจากกันก็เหมือนคนแปลกหน้า แล้วจะมายุ่งเกี่ยวกันอีกทำไม?"

ศือเฉิน หน้าบึ้งพลิกเอกสารหย่าดู ฉันมองเขาผ่านแก้ว ยังคงหล่อเหลา คิ้วคมตาเป็นประกาย จมูกโด่งริมฝีปากบาง ไม่แปลกใจที่เขาเป็นคนเย็นชา

ทำไมคนนี้ยังดูดีอยู่ มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

"เธอคิดอะไรอีก?" ในตาของเขาเต็มไปด้วยความระแวง

ฉันเย้ยหยัน "ฉันต้องการแค่บ้านหลังนี้ ที่เหลือเป็นของคุณทั้งหมด ทรัพย์สินที่เราร่วมกัน ฉันไม่เอาเลย คุณดูไม่ออกหรือ?"

คิดว่าในอดีตฉันเรียกร้องมากมาย ตอนนี้ทำแบบนี้ เขาคงรู้สึกแปลกใจ

บ้านหลังนี้เป็นบ้านแต่งงานของเรา แม้จะเก่าและดูทรุดโทรม แต่ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ร่วมกับเขา ฉันหัวใจแคบ เห็นเขารักใครไม่ได้

อีกอย่าง แม้จะไม่ค่อยมีค่า แต่ขายไปก็ยังได้ที่ดินดีๆ ไว้ทำหลุมฝังศพ บ้านที่เคยอยู่ตอนมีชีวิต กลายเป็นหลุมฝังศพตอนตาย มาแบบไม่มีอะไร ไปก็ไม่มีอะไร ถือว่าสบายใจ

ศือเฉิน พลิกเอกสารดูหลายครั้งแล้วพูดว่า "ฉันจะให้ผู้ช่วยเขียนใหม่ บ้านเป็นของเธอ นอกจากนี้จะให้เงินอีกหมื่นตำลึง จากนี้ไปเราไม่ติดค้างกัน"

ฉันเลิกคิ้ว เขาใจกว้าง ใช้เงินซื้อการแต่งงานสิบปีของเราได้ง่ายๆ

"ผู้ช่วยของคุณ? ทนายของฉันคุณยังไม่เชื่อ แล้วฉันจะเชื่อผู้ช่วยของคุณได้อย่างไร ?" ดูสิ ฉันพูดกับ ศือเฉิน ด้วยความยากลำบาก แม้ว่าเป็นเวลาที่จะปล่อยเขาเป็นอิสระ ฉันก็ยังต้องพูดจาแหลมคม

ในใจรู้สึกหมดแรง ฉันพูดด้วยเสียงนุ่มนวล "ช่างเถอะ ฉันตกลง"

เขาถือเอกสารเดินออกไป "พรุ่งนี้ผู้จัดการของฉันจะนำเอกสารมาให้ เธอต้องเซ็นชื่อทันที"

เขารอวันนี้มานาน คงจะเรียกประชุมผู้ช่วยคืนนี้

ฉันยักไหล่ "ได้ ตามใจคุณ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

เขายังคงมองฉันอย่างสงสัย แล้วเพิ่มเงื่อนไข "ฉันหวังว่าเมื่อเธอได้เงินแล้ว อย่าอยู่ในเมืองหลวงอีก เราต่างควรมีชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่หรือ?"

ในใจรู้สึกขมขื่น ฉันรีบปิดประตูไล่เขาออกไป ผู้จัดการของ ศือเฉิน ทำงานเก่งจริงๆ

เมื่อส่งเอกสารมาให้ยังเรียกฉันว่า "คุณนายหลิน" ด้วยความเคารพ