แม่ลูกข้ามภพสู่บ้านนา แยกบ้านปุ๊บ รวยปังทันที!

บทที่ 1

: ไม่ทำงานหนักอีกต่อไป

"แม่เป็นอัมพาตมาสามปี ฉันดูแลมาสามปี" จ้าวอวี้เจินพูด

"ทั้งกิน ดื่ม ขับถ่าย อาบน้ำ พลิกตัว ล้วนเป็นฉันทั้งนั้น ภรรยาลูกชายคนที่สองกับลูกสาวบอกว่าแม่เหม็น วันๆ ไม่ยอมเข้าห้องด้วยซ้ำ"

"ตอนนี้ทางการมาสร้างคลองผ่านที่นาและภูเขาของบ้านเรา ชดเชยมาทั้งหมด 30 ตำลึง แต่แม่ไม่ยอมให้สายใหญ่แม้แต่เหรียญเดียว ให้หมดทั้งสายรองกับน้องสาว ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเห็นครอบครัวน้องสะใภ้กับน้องสาวซื้อเสื้อผ้าใหม่ รองเท้าใหม่ และดอกไม้ประดับผม แล้วสงสัยถามไป ก็คงไม่รู้เรื่องที่ทางการจ่ายเงินชดเชยให้บ้านเราเลย"

"ในเมื่อในบ้านไม่มีส่วนแบ่งอะไรให้สายใหญ่เลย ต่อไปก็อย่าหวังว่าฉันจะดูแลอีก"

จ้าวอวี้เจินยิ่งพูดยิ่งโกรธแทนเจ้าของร่างเดิม

เมื่อห้าปีก่อนทางการเกณฑ์ทหาร แต่ละบ้านต้องส่งผู้ชายหนึ่งคน พ่อสามีจากไปเร็ว ในบ้านมีพี่น้องสามคน สามีคิดว่าตนเป็นพี่ชายคนโต จึงไปสนามรบอย่างไม่ลังเล

สามปีก่อนมีข่าวร้าย เขาเสียชีวิตในสนามรบ

บ้านก็จนอยู่แล้ว พอสูญเสียแรงงานไปหนึ่งคน ก็ยิ่งลำบากกว่าเดิม

เธอลากสังขารพร้อมลูกสามคน สองชายหนึ่งหญิง ทำงานหนักดูแลแม่สามีที่ล้มป่วยนอนติดเตียงมาสามปี อาหารและของใช้ประจำวันก็ต้องให้สายรองกับน้องสาวก่อนถึงจะถึงคิวพวกเขา

ทำให้ลูกทั้งสามคนผอมกว่าลูกๆ ของสายรองไปรอบหนึ่ง

ผลคือแม่สามีได้เงินชดเชย 30 ตำลึงจากทางการ กลัวว่าเธอที่คอยดูแลอยู่ในห้องจะขโมยเงินไป จึงรีบแบ่งให้สายรอง 28 ตำลึง น้องสาวที่ยังไม่แต่งงาน 2 ตำลึง ส่วนเธอที่ทำงานหนักที่สุด กลับไม่ได้แม้แต่คำชม

เจ้าของร่างเดิมทนไม่ไหว เมื่อวานตอนเย็นจึงไปเถียงกับครอบครัวน้องสามี ตอนผลักกันลูกสาววิ่งมาปกป้องเธอ แต่อีกฝ่ายแรงเกินไป ทั้งแม่ลูกจึงกระแทกศีรษะ ตอนที่มึนงง หลินอู่ฟูและหลินซื่อไห่ก็พาเธอกลับห้อง

ชาติก่อน เธอเพิ่งหย่ากับสามีที่นอกใจ สามีออกจากบ้านไปตัวเปล่า เธอได้ทรัพย์สินจำนวนไม่น้อย กำลังพักผ่อนที่ชายหาดกับลูกสาวที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะเกิดสึนามิ พัดพาพวกเธอมาที่นี่อย่างไม่คาดคิด

ตอนเช้าที่รู้สึกตัว กำลังอยู่กับลูกสาวในห้องข้างๆ จัดการเรื่องราวอยู่ ก็ถูกสายรองปลุกให้ไปดูแลแม่สามี

เธอไม่ใช่คนโง่ จะไม่ทำงานหนักโดยไม่ได้อะไรตอบแทนเหมือนเจ้าของร่างเดิมอีก

หลินสุ่ยเซิงขมวดคิ้ว "พี่สะใภ้พูดอะไรแบบนั้น? เจ้าเป็นสะใภ้ของแม่ ก็ต้องกตัญญูสิ"

จ้าวอวี้เจินมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

"แม่ก็ไม่ได้มีสะใภ้แค่ฉันคนเดียว พวกเจ้าตายกันไปหมดแล้วหรือไง?"

หลินสุ่ยเซิงทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ "ข้าเป็นผู้ชาย ไม่สะดวกดูแลแม่ น้องสาวก็ยังเด็ก ซิ่วหลานก็ไม่เคยทำงานแบบนี้ แถมพวกเขาก็ดูแลคนไม่เป็น? ในเมื่อก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ดูแลมาตลอด แม่ก็ชินแล้ว ต่อไปก็ต้องให้พี่สะใภ้ดูแลต่อสิ"

"หน้าด้านจริงๆ" จ้าวอวี้เจินทำหน้ารังเกียจ

"ก็ผู้หญิงเหมือนกัน พวกเขาดูแลไม่เป็น แล้วฉันเกิดมาก็ดูแลเป็นหรือไง? มีเรื่องก็นึกถึงฉัน มีเงินทำไมไม่นึกถึงฉันบ้าง? ฉันมาเป็นทาสรับใช้ที่บ้านพวกเจ้ามาหลายปี ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องผลัดกันบ้างแล้วไม่ใช่หรือ?"

หลินชุนซิ่งที่ยืนอยู่ข้างเตียงของเฉิงซื่อมองเธอ "พี่สะใภ้ ทำไมชอบคิดถึงแต่เรื่องเงิน? พี่สะใภ้ดูแลแม่เพื่อเงินหรือ?"

จ้าวอวี้เจินมองทุกคนพูดว่า "ก่อนที่ฉันจะดูแลแม่ ก็ไม่เคยคิดว่าสักวันทางการจะมาสร้างคลอง เป็นสมาชิกในครอบครัวเหมือนกัน ปกติฉันก็ทำงานไม่เคยน้อยหน้าใคร แค่เพราะพี่ใหญ่ของพวกเจ้าไม่อยู่แล้ว พอมีเรื่องดีๆ ก็ไม่เกี่ยวกับแม่ลูกพวกเราเลยหรือ? ในเมื่อพวกเจ้าไม่นับว่าฉันเป็นครอบครัวเดียวกัน เรื่องทำงานก็อย่ามายุ่งกับฉัน"

หลินชุนซิ่งฮึดฮัดพึมพำว่า "พูดไปพูดมา พี่สะใภ้ก็คิดถึงแต่เรื่องเงิน"

จ้าวอวี้เจินหัวยังมึนอยู่จนถึงตอนนี้ ไม่อยากเถียงกับเธอ

"พวกเจ้าได้ผลประโยชน์แล้วยังมาทำตัวดี ส่วนฉันไม่ได้อะไรเลยแม้แต่น้อยแต่ยังต้องมารับเคราะห์ ยังไงตั้งแต่วันนี้ ฉันจะไม่แบกรับภาระเรื่องแม่อีก พวกเจ้าสองพี่น้องคิดหาทางเอาเอง"

พูดจบ ก็จูงมือหลินซื่อไห่ที่อยู่ข้างๆ หมุนตัวจะเดิน

หลินสุ่ยเซิงก้าวมาขวางทางเธอไว้

"พี่สะใภ้ ทำไมเป็นแบบนี้? หลินเย่าจู่เพิ่งสองขวบ หลี่ซิ่วหลานยังต้องดูแลลูก แล้วก็หลินชุนซิ่ง เธอเป็นเด็กสาวที่ไม่เคยทำงานบ้าน จะดูแลคนเป็นได้อย่างไร?"

ปกติแค่ใช้เรื่องความกตัญญูกดดันเธอ ถึงจะไม่พอใจในใจ ก็จะดูแลแม่อย่างดี วันนี้ทำไมถึงพูดเก่งจัง?

"สามปีก่อนตอนแม่หกล้มขาเป็นแผล หลินซื่อไห่ก็เพิ่งสองขวบ ฉันก็ดูแลมาได้ไม่ใช่หรือ?" เธอหันไปมองหลินชุนซิ่งที่อยู่ข้างเตียง "ส่วนหลินชุนซิ่ง แต่ก่อนฉันเห็นว่าเธออายุน้อย เลยรับภาระทั้งเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก ตอนนี้เธอก็สิบหกแล้ว ในเมื่อไม่มีชะตาเป็นคุณหนู ก็อย่าเป็นโรคคุณหนู"

พูดจบ ก็ส่งสัญญาณให้หลินจือเซี่ยและหลินอู่ฟูที่อยู่ข้างๆ พาลูกๆ เดินออกจากห้องของเฉิงซื่อโดยไม่หันกลับมามอง

มองดูคนสายใหญ่เดินจากไป หลินชุนซิ่งกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

"แม่ พี่สะใภ้พูดจาเหลวไหลอะไร เธอพูดกับลูกแบบนี้ได้อย่างไร?"

เฉิงซื่อบนเตียงถอนหายใจ

"ใครใช้ให้พี่ใหญ่ของเจ้าไม่อยู่ล่ะ? พี่ใหญ่ของเจ้ากตัญญูที่สุด ถ้าเขายังอยู่ จ้าวซื่อคงไม่กล้าขัดใจครอบครัวแบบนี้"

"ข้าไม่เชื่อว่าพี่สะใภ้จะไม่ดูแลแม่จริงๆ"

หลินสุ่ยเซิงมองหลี่ซิ่วหลานและน้องสาวด้วยความมั่นใจ

"ซิ่วหลาน หลินชุนซิ่ง วันนี้พวกเจ้าช่วยดูแลแม่ไปก่อน รอพี่สะใภ้หายโกรธอาจจะคิดได้"

หลินชุนซิ่งพอได้ยิน ขาก็ถอยหลังโดยอัตโนมัติสองก้าว

แม้คนที่นอนบนเตียงจะเป็นแม่แท้ๆ ของเธอ แต่นอนบนเตียงมานาน ทั้งกิน ดื่ม ขับถ่าย ถึงพี่สะใภ้จะทำความสะอาดจนสะอาดหมดจดทุกวัน แต่ก็ยังมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ ทำให้คนได้กลิ่นแล้วคลื่นไส้

หลี่ซิ่วหลานภรรยาคนรองหมุนลูกตา แอบหยิกหลินเย่าจู่ในอ้อมแขนแล้วอุ้มเขาที่ร้องไห้จ้าลุกขึ้น

"หลินชุนซิ่ง เจ้าดู..." เธอทำหน้าลำบากใจ "เจ้าดูแลแม่ก่อน ข้าออกไปปลอบหลินเย่าจู่ก่อน"

หลินชุนซิ่งถึงจะไม่เต็มใจในใจ แต่ก็ได้แต่มองหลี่ซิ่วหลานอุ้มลูกออกจากห้องไป

......

หลินจือเซี่ยกลับห้อง ชูนิ้วโป้งให้จ้าวอวี้เจิน

"แม่ เก่งมาก"

เมื่อครู่เธอถือโอกาสเดินดูรอบๆ ลานบ้าน

ตระกูลหลินนี่จนจริงๆ ทั้งลานเล็กๆ รวมกันมีห้องดินก้อนอิฐแค่ห้าห้อง เฉิงซื่อหนึ่งห้อง หลินชุนซิ่งหนึ่งห้อง สายรองหลินสุ่ยเซิงและหลี่ซิ่วหลานพร้อมลูกสี่คนสองห้อง พวกเขาสายใหญ่แม่ลูกสี่คนเบียดกันอยู่หนึ่งห้อง

ในห้องมีเตียงไม้สองหัว เธอนอนกับจ้าวอวี้เจินหนึ่งเตียง พี่ชายกับน้องชายนอนหนึ่งเตียง

ครัว ส้วม คอกหมู คอกไก่เป็ด อยู่ในลานหลังบ้าน

เธอเป็นลูกคนที่สอง ปีนี้สิบขวบ พี่ชายชื่อหลินอู่ฟู ปีนี้สิบสามปี น้องชายหลินซื่อไห่ห้าขวบ เกิดหลังจากพ่อที่เสียชีวิตในสงครามจากไปไม่นาน

ในบ้านคนเยอะ แต่ไม่มีแรงงานมากนัก กินไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าไม่อุ่น

หลี่ซิ่วหลานก็ออกลูกเหมือนแม่หมูตกลูก ออกลูกทีละคนๆ งานใหญ่งานเล็กหน้าบ้านหลังบ้าน แทบจะตกอยู่กับแม่คนเดียว

พอเข้าห้อง จ้าวอวี้เจินก็ค้นหาตามความทรงจำในสมอง

"ชาติก่อนทะเลาะกับพ่อแม่ของพ่อเลวนั่นไม่น้อย เรื่องแบบนี้ แค่เจ้ายืนหยัดในจุดยืนของตัวเองไม่ต้องสนใจหน้าตา ก็ไม่มีใครควบคุมเจ้าได้"

หลินจือเซี่ยจู่ๆ ก็เข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้น

"แม่ จากสี่สิบแปดเหลือสามสิบสอง อายุน้อยลงสิบหกปีทันที ดีใจไหม? รู้สึกว่าตอนนี้มีแรงใช้ไม่หมดเลยใช่ไหม?"

คำว่า "แม่" นี้ เป็นสิ่งที่แม่ลูกตกลงกันตอนอยู่ใต้ผ้าห่มตอนเช้า หลินจือเซี่ยเรียกไปหลายครั้งก็รู้สึกคุ้นปาก

จ้าวอวี้เจินชายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองสองพี่น้องโง่ๆ ที่นอนอยู่บนเตียงอีกฝั่งซึ่งชอบแอบมองมาทางนี้เป็นระยะ และห้องผุพังที่ดูเหมือนจะพังได้ทุกเมื่อหลังนี้ ในใจอดรู้สึกขุ่นเคืองไม่ได้

"เจ้าคงรู้สึกสนุก แม่อุตส่าห์ฟันฝ่ามาได้ ต้องมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ต้องเลี้ยงดูสามคนแถมยังจนติดดิน เจ้าคิดว่าแม่จะมีความสุขได้หรือ?"