ประธานคนนี้สามีของฉัน

รถเก๋งสีดำขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเรือนไทยใต้ถุงสูงหลังใหญ่ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทุ่งนา ด้านหลังรายล้อมไปด้วยวิวทิวทัศน์ภูเขาสูงสวยงาม หญิงสาวหน้าสวยที่นั่งอยู่บนรถเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี เธอไม่อยากลงไปจากรถแม้บ้านตรงหน้าจะเป็นบ้านของเธอเองก็ตาม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก “แก้ว...เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” เสียงเคาะกระจกบวกกับน้ำเสียงที่ดูรนรานของคนเป็นแม่ทำให้ช่อแก้วเริ่มได้สติและรีบเปิดประตูลงจากรถ

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก หลับในเหรอ” เมื่อลูกสาวคนโตลงจากรถมาได้ ชบาก็รีบพาไปนั่งที่แคร่ไม้สักที่ใต้ถุนบ้านทันที

“เปล่าจะแม่ ง่วงๆ นิดหน่อย เดี๋ยวแก้วไปนอนก่อนนะ”

“อ่อ งั้นรีบไป ตื่นแล้วก็ลงมากินข้าว เดี๋ยวเย็นนี้แม่ทำแกงส้มกับปลาเกลือทอดเอาไว้ให้” หญิงวัยกลางคนพอจะโล่งใจไปได้ คราแรกคิดว่าลูกเธอจะเป็นอะไรไปแล้วเสียอีก

“จะ” ช่อแก้วเดินขึ้นบันไดมาที่ห้องนอนของตัวเองด้วยท่าทางเหม่อลอย เพราะเรื่องที่เพิ่งได้ไปประสบพบเจอมาทำให้เธอไม่อยากจะสู้หน้าใครในครอบครัวเลย

“เฮ้อ... ทำอะไรลงไปวะเนี่ยไอ้แก้ว” เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เธอไปเที่ยวเพื่อคลายเครียด จนพลาดไปนอนกับผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนก็อยากจะเขกหัวตัวเองเป็นล้านๆ ครั้ง เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เธอเสียความบริสุทธิ์ที่หวงแหนไป

เหตุการณ์ก่อนหน้า

“นี่ฝีมือฉันใช้ไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม เขียนนิยายมาตั้งยี่สิบกว่าเรื่องแล้วทำไมยังไม่มีชื่อเสียงสักที รายได้ก็น้อยนิดไม่พอค่าใช้จ่าย หรือว่าฉันต้องไปหางานประจำทำ” ช่อแก้วนั่งบ่นกับยาหยีด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่เริ่มท้อ เธอเขียนนิยายมาร่วมสองปีจนเข้าปีที่สามแล้วยังไม่มีวี่แววว่านามปากกาของตัวเองจะมีชื่อเสียงหรือนิยายของเธอจะเป็นที่รู้จักในวงกว้างเลย อีกทั้งตอนนี้ที่บ้านก็ประสบปัญหาเรื่องหนี้สินที่ไม่รู้ว่าจะใช้ไปถึงปีไหนถึงจะหมดลงได้อีก

“แกก็ทำควบคู่กันไปก็ได้นี่ เขียนนิยายไปด้วยแล้วก็ทำงานประจำไปด้วยไง” เจ้าของร้านเบเกอรี่สาวสวยนั่งเท้าคางจ้องหน้าช่อแก้วด้วยแววตาอ่อนใจแทนเพื่อน

“ถ้าฉันไปทำงานประจำฉันก็ต้องไปพบเจอผู้คนใหม่ๆ มันน่าเหนื่อย แล้วถ้าฉันเครียดกับงานประจำฉันก็จะต้องเขียนงานนิยายไม่ออกแน่เลย” ช่อแก้วบุ้ยปาก

“โอ้ย...ดูแกฟุ้งซ่านนะแก้ว ไม่ได้ออกไปเที่ยวนานหรือยัง”

“ก็...เป็นปีแล้ว”

“ฉันขอเสนอให้แกออกไปเที่ยวพักผ่อนกับธรรมชาติที่ไหนก็ได้ที่แกชอบ เผื่อสมองปลอดโปร่งแล้วอาจจะตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นก็ได้”

“เที่ยวเหรอ แกจะไปกับฉันไหม”

“ช่วงนี้ฉันยุ่ง วันหยุดก็เหมือนไม่ได้หยุด คนที่ร้านลาป่วยตามๆ กันเลย แกไปคนเดียวได้ไหม”

“ก็ได้”

หลังจากปรึกษากับยาหยีจนได้ข้อสรุปว่าเธอจะต้องมาเที่ยวผ่อนคลาย วันรุ่งขึ้นช่อแก้วจึงเดินทางคนเดียวด้วยรถเก๋งคันเก่งมาที่จังหวัดสระบุรี เพราะเชื่อว่าการเที่ยวตามสถานที่ธรรมชาติจะทำให้ตัวเองผ่อนคลายได้ดีที่สุด

ช่อแก้ว อนันต์วิชิต หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวน่าตาน่ารักน่าชังวัย25 ย่างเข้า26 ตากลมโตปากนิดจมูกหน่อยผมดกดำยาวสยายถึงกลางหลังหุ่นนาฬิกาทรายเรียกว่าเป็นตุ๊กตาก็ว่าได้ แต่เธอก็ไม่ค่อยได้ออกไปเฉิดฉายในสังคมมากนัก เพราะเป็นคนคบเพื่อนน้อยไม่ค่อยออกไปพบปะผู้คน หลังเรียนจบก็มุ่งมั่นอยู่กับการทำงานเป็นนักเขียน แต่เห็นทีตอนนี้เธอจะมุ่งมั่นในเรื่องนี้อย่างเดียวไม่ได้แล้ว เพราะเงินที่หาได้ไม่พอค่าใช้จ่ายเพราะที่บ้านมีหนี้หลายล้าน อีกอย่างก็เริ่มรู้สึกท้อแท้กับการปั้นตัวเองให้มีชื่อเสียงในวงการเขียนด้วย

เช้าวันนี้หญิงสาวเลือกขับรถมาจองที่พักติดริมธารน้ำตกใกล้กับอุทยานแห่งชาติน้ำตกชื่อดังของจังหวัดสระบุรี เมื่อเช็กอินที่พักเรียบร้อยเธอก็เลือกที่จะออกมานั่งแคร่ไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่ริมธารน้ำตกหลังที่พัก วันนี้เป็นวันธรรมดาผู้คนในแหล่งท่องเที่ยวก็ไม่คึกคักมากนัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่อแก้วชอบที่สุด เพราะเธออยากอยู่ในที่เงียบสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้

หญิงสาวนั่งกินลมชมววฟังเสียงน้ำตกอยู่พักใหญ่ จู่ๆ ในหัวก็พลันนึกถึงเรื่องราวในอตีต ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มคบหากับกรภัคลูกชายเข้าของร้านทองใหญ่ในตัวจังหวัด ในระหว่างที่คบกันเธอกับกรภัคไม่มีปัญหาติดขัดอะไรและดูความรักของเธอและเขาจะเริ่มพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งกรภัคได้ตัดสินใจพาเธอไปแนะนำตัวกับครอบครัวของเขา วันนั้นเป็นวันที่เธอร้องให้หนักที่สุด และเลือกที่จะขอจบความสัมพันธ์กับกรภัคตั้งแต่วันนั้น เพราะพ่อแม่ของกรภัคไม่ชอบใจที่จะให้ลูกชายของพวกเขาคบกับคนที่มีฐานะต่ำกว่าตัวเอง อีกอย่างครอบครัวของชายหนุ่มก็ได้เลือกคู่ครองที่เหมาะสมกันเอาไว้แล้ว

แม้กรภัคยืนยันว่าจะจับมือเธอไม่ปล่อยถึงจะถูกพ่อแม่กีดกัน แต่เธอก็ไม่สามารถจับมือเขาต่อไปได้ เพราะยังไงเขาก็ตัดไม่ขาดกับครอบครัว และเธอก็ไม่อยากจะเป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องผิดใจกับครอบครัวด้วย หลังจากเลิกรากับกรภัคมาเธอก็ไม่คิดออกสังคมหรือทำความรู้จักกับใครอีกเลยเพราะกลัวว่าจะถูกดูถูกอีก เพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่เด็กๆ จนมาถึงวันนี้ก็มีเพียงแค่ยาหยีเท่านั้น

“เฮ้อ...” กลับมาจากน้ำตกช่อแก้วก็นอนกลิ้งนอนเกลือกถอนหายใจอยู่บนเตียงนุ่ม เพราะเลื่อนมือถือดูโซเชียลทีไรเพื่อนๆ นักเขียนคนอื่นก็โชว์ยอดรายได้ที่มากกว่าเธอหลายเท่าให้ได้เห็น แม้จะรู้ว่าแต่ละคนจะมาถึงจุดนี้ก็ต้องใช้เวลาและความพยายามมากๆ แต่เธอก็อดท้อใจไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถเป็นนักเขียนนิยายที่ประสบความสำเร็จได้หรือเปล่า

เมื่อความทุกข์ใจเข้ามาถาโถมหนักเข้าช่อแก้วก็เลือกวิธีที่จะทำให้ตัวเองลืมเรื่องราวโดยการไปหาซื้อเครื่องดื่มมึนเมามานั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ ที่แคร่ไม้ริมธารน้ำตกหลังห้องพักของตัวเอง หลังจากดื่มเครื่องดื่มมึนเมาได้ได้พักใหญ่สาวเจ้าก็เริ่มที่จะไม่ได้สติ เธอลุกออกจากแคร่ไม้เดินโงนเงนอยู่ที่ธารน้ำตก ดวงตาคู่สวยปรือเยิ้มกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัว เห็นว่าไม่มีใครจึงเลือกที่จะเปิดปากตะโกนเสียงดังเพื่อระบายความเครียด

“ไม่ขายแล้วโว้ยนิยาย ขายตัวดีกว่า” หลังจากตะโกนจบช่อแก้วก็ยืนยิ้มอยู่ครู่หนึ่งและกลับมานั่งที่แคร่ไม้ภายใต้แสงไฟสลัวเหมือนเดิม

“ซื้อครับ”

คนที่เพิ่งกลับมาทิ้งตัวลงนั่งเริ่มยิ้มไม่ออกเพราะจู่ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนโผล่ออกมาจากความมืด