เพรงมายา

บทที่๑

แหวนเพชรเม็ดเดี่ยวรูปหัวใจน้ำงามพิสุทธิ์ตัวเรือนทำจากทองคำขาวแวววาวเคลื่อนเชื่องช้าจากปลายนิ้วเรียวยาวกลมกลึงดุจลำเทียนไปยังโคนนิ้วนางซ้ายของหญิงสาวที่มองตาม ประกายตาระริกด้วยความตื้นตันเกิดขึ้นอย่างไม่อาจบดบัง หล่อนไม่ได้ตื่นเต้นกับขนาดเพชรบนเรือนแหวน แต่ตื้นตันยินดีเพราะคนที่สวมให้คือคนที่หล่อนรักเขามากที่สุดและรู้ว่าคิดไม่ผิดที่จะฝากชีวิตไว้กับเขา น้ำตาแห่งความปรีติเริ่มเอ่อคลอแล้วหลั่งออกมาจากอย่างสุดกลั้นเมื่อชายหนุ่มก้มลงจุมพิตหลังมือขาวนวลเนียนอย่างแผ่วเบา เมื่อเขาปล่อยมือหล่อนเป็นอิสระมือเรียวสวยกลมกลึงก็ประกบกันแล้วกราบลงที่อกเขาอย่างขอบคุณและซาบซึ้งใจ ชายหนุ่มรับไหว้แล้วรวบมือมากำเอาไว้แนบอกแล้วกระซิบคำรัก

“ผมรักมูนครับ” คำหวานล้ำจากปากไม่ทานแววตาหวานซึ้งที่ตรึงดวงตาหล่อนเอาไว้ยามเงยขึ้นมาประสาน สายใยรักบางเบาแต่เหนียวแน่นเพราะเนิ่นนานในการคบหากำลังซ่านซึมผ่านดวงตาแล้วไหลรินสู่ดวงใจเติมความรักที่มีอยู่เต็มจนแทบจะล้นปรี่ สองคนประสานสายตากันนานจนมีเสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้น หญิงสาวรีบละสายตาจากคู่หมั้นหมาดๆ ของเธออย่างขัดเขิน ก่อนจะนิ่งงันเมื่อมองข้ามไหล่ชายหนุ่มไปสบเข้ากับสายตาคู่หนึ่ง

“มูน”

“คะ” เสียงกระซิบเบาๆ ทำให้หล่อนได้สติรีบขานออกไปแล้วหันมาสบตาชวินคู่หมั้นที่กระซิบเรียก

“มองอะไรคะ” เขาถามน้ำเสียงอ่อนโยนเพราะเห็นคู่หมั้นสาวมองข้ามไหล่ไปอย่างสนใจ ขนาดเขาเรียกตั้งหลายครั้งกว่าหล่อนจะรู้สึกตัวแล้วละสายตากลับมา

“ไม่มีอะไรค่ะ” สิตางศุ์บอกปัดพร้อมส่ายหน้าช้าๆ ก่อนหันไปยิ้มกับกล้องเมื่อได้ยินเสียงเร่งเร้า

การถ่ายรูปดำเนินไปพักใหญ่เพราะญาติมิตรและเพื่อนฝูงต่างหวังมีรูปในงานมงคลของทั้งสองไว้เป็นที่ระลึกจนต่างพอใจก็แยกย้ายกันไปรับประทานอาหารเพราะแขกในงานก็เป็นญาติและเพื่อนสนิทของทั้งคู่ถือเป็นคนกันเองทั้งนั้น งานหมั้นของหล่อนจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่บ้าน สนามหน้าบ้านก็กว้างพอสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆ ในมื้อกลางวันแบบบุฟเฟต์ มีทั้งอาหารจีน ไทย ที่สั่งมาจากร้านอาหารที่เชื่อฝีมือและรสชาติถูกปากของคนในบ้าน

บ้านของสิตางศุ์ที่อาศัยอยู่กับบิดามารดา ติดกับบ้านของชวินซึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังเพราะบิดามารดาของเขาเสียชีวิตไปแล้วทั้งคู่เมื่อ ๕ ปีที่แล้ว เรียกได้ว่าสองคนเป็นเพื่อนบ้าน เพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ จนก่อเกิดความผูกพันแล้วพัฒนาขึ้นเป็นความรักเมื่อเข้าวัยหนุ่มสาว และเพราะต่างรู้จักนิสัยใจคอกันดีเมื่อถึงเวลาอันสมควร ต่างมีงานมีการทำมั่นคงดีแล้วบิดามารดาของสิตางศุ์จึงยินดีและเต็มใจที่จะได้ชวินมาเป็นลูกเขย โดยทั้งสองทำพิธีหมั้นในวันนี้แล้วค่อยหาฤกษ์แต่งงานทีหลัง

ระหว่างรอชวินไปตักอาหารสิตางศุ์ก็กวาดตามองพร้อมส่งยิ้มให้เพื่อนฝูงและญาติมิตรที่เอ่ยแสดงความยินดีทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าหล่อนไป หญิงสาวกวาดตามองแล้วสะดุดกับแววตาคู่เดิมที่เห็นตอนอยู่ในโถงทำพิธี แววแปลกใจผุดพรายบนใบหน้ารูปไข่และดวงตายาวใหญ่ดำขลับจนต้องลุกขึ้นสาวเท้าเข้าไปใกล้เจ้าของดวงตาที่กำลังมองอยู่หล่อนส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปก่อน แม้อีกฝ่ายไม่ได้ยิ้มตอบทว่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใดหล่อนจึงเอ่ยทักทาย

“สวัสดีจ้ะ หนูชื่ออะไรคะ” สิตางศุ์ย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กหญิงหน้าตามอมแมมที่ยืนแอบอยู่มุมบ้าน เด็กคนเดียวกับที่ชะเง้อมองตอนทำพิธีหมั้นในห้องโถง

“สวยจัง” เด็กหญิงไม่ได้ตอบคำถามของสิตางศุ์ แต่เอื้อมมือเล็กๆ เหี่ยวๆ ไปจับชายสไบลูกไม้เนื้อดีของชุดไทยประยุกต์แบบแขนเดียวตัดเย็บด้วยผ้าสุโขทัยลายข้าวหลามตัดทั้งชุด ตัวกระโปรงตัดเย็บแบบจีบหน้านางชายพกแบบใบพัดคาดเข็มขัดสามห่วงหัวทรงข้าวหลามตัดประดับด้วยพลอยสีเทา เข้ากับสร้อยคออุบะทรงเดียวกัน

เพียงไม่นานแววตาชื่นชมของเด็กหญิงก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อละมือจากสไบลูกไม้ แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทางหลังบ้าน

“อ้าว!เดี๋ยวสิหนู” สิตางศุ์ได้แต่ยกมือห้ามค้าง เพราะร่างผอมแกร็นนั้นวิ่งเร็วจนลับหายไปกับมุมบ้านและต้นไม้ในสวนเสียแล้ว

ลูกใครกัน?