หนีอดตายแต่ได้ระบบสุดเทพ!

บทที่ 1

การกลับมาสิงร่างใหม่

เมื่อเจียงหมิงเยว่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือป้ายหลุมศพไม้และเนินดินฝังศพ เธอตกตะลึงชั่วขณะ ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอพรั่งพรูเข้ามาในสมอง หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจว่า คนคนนี้ก็ชื่อเจียงหมิงเยว่เช่นกัน อายุ 23 ปี สามีชื่อหลี่ห้าวถูกเกณฑ์ทหารไปชายแดนเมื่อปีที่แล้ว

เมื่อวานมีทหารพิการแขนจากชายแดนกลับมาที่หมู่บ้าน นำข่าวมาบอกว่าหลี่ห้าวเสียชีวิตในสนามรบไปแล้วสามเดือนก่อน ร่างเดิมเสียใจจนแทบขาดใจ แต่เนื่องจากไม่มีศพให้ฝัง จึงต้องสร้างหลุมฝังศพเชิงสัญลักษณ์

เจียงซื่อร้องไห้จนหมดแรง เอาหัวพิงป้ายหลุมศพ เจียงหมิงเยว่ก็มาถึงในตอนนั้น

นี่คือ...การกลับมาสิงร่างใหม่?

เจียงหมิงเยว่เหม่อลอย ใช่แล้ว ตัวเองต้องตายแน่ๆ แรงระเบิดจากรถบรรทุกรุนแรงขนาดนั้น และเธออยู่ใกล้จุดระเบิดที่สุดเพราะพยายามช่วยคน คงตายสนิทไปแล้ว

แต่ทำไมนอกจากความทรงจำของคนคนนี้ เธอถึงมีความทรงจำของเหตุการณ์หลังจากนี้จนถึงตอนที่เธอตายด้วย?

ราวกับว่ามีคนเกิดใหม่แต่ยกโอกาสนั้นให้เธอ

"แม่ น้องชายดูเหมือนจะมีไข้ หน้าผากร้อนมากเลยค่ะ" เสียงเบาบางดังขึ้นจากด้านหลังเธอ

เจียงหมิงเยว่รีบหันไปทันที เห็นเด็กหญิงตัวผอมเล็กกึ่งอุ้มกึ่งกอดเด็กชายที่ตัวเล็กกว่าคุกเข่าอยู่ด้านหลังเธอ เด็กชายหน้าแดงก่ำ ตาเหลือบมองครึ่งหลับครึ่งตื่น

นี่คือลูกทั้งสองของร่างเดิม ลูกสาวคนโตชื่อหลี่ม่าน ชื่อเล่นว่าหนิ่วหนิ่ว อายุ 7 ขวบ แต่สูงแค่ประมาณหนึ่งเมตร ผอมบาง ทำให้ดวงตาดูโตเป็นพิเศษ เสื้อผ้าสั้นไปหมด เผยให้เห็นแขนขาผอมแห้ง และมีรอยปะชุน

ลูกชายคนเล็กชื่อหลี่โยวผิง ชื่อเล่นว่าผิงอัน อายุ 3 ขวบ ดูอ้วนกว่าพี่สาวนิดหน่อย เสื้อผ้าก็ไม่พอดีตัว ไม่ใช่สั้นแต่หลวมเกินไป ดูออกว่าเป็นเสื้อผ้าเก่าของเด็กคนอื่น

เสื้อผ้าของร่างเดิมก็ซักจนซีดขาว เต็มไปด้วยรอยปะชุน ตอนนี้ทั้งสามคนผูกผ้าขาวไว้ทุกข์ ร่างเดิมยังปักดอกไม้สีขาวไว้บนศีรษะด้วย

ไม่มีเวลามานั่งคิดว่าตัวเองยังไม่ทันแต่งงานก็ได้เป็นแม่คนแล้ว เจียงหมิงเยว่รีบรับตัวผิงอันมาอุ้ม มือหนึ่งโอบกอดเด็กไว้ อีกมือจับชีพจร ครู่หนึ่งก็โล่งใจ ยังดีที่แค่ไข้หวัดธรรมดา และเพิ่งเริ่มมีไข้ ทันการณ์ทุกอย่าง

ต้องรู้ว่าในความทรงจำของร่างเดิม ผิงอันครั้งนี้มีไข้ติดต่อกันหนึ่งวันหนึ่งคืน สุดท้ายร่างเดิมต้องแบกลูกเข้าเมืองไปหาหมอ แต่ถูกบอกว่ารักษาช้าเกินไปทำให้สมองเสียหาย ผิงอันจะต้องกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปตลอดชีวิต

และด้วยเหตุผลนี้ แม่ลูกสามคนจึงถูกขับไล่ออกจากตระกูลหลี่ ระหว่างหลบหนีถูกโจรปล้น และเสียชีวิตกลางทาง

"หนิ่วหนิ่ว เก็บของแล้วดูแลน้องด้วยนะ แม่จะไปเก็บสมุนไพรแล้วเราก็กลับบ้าน" เจียงหมิงเยว่สั่งลูกสาวให้เก็บธูปเทียนและกระดาษเงินกระดาษทองหน้าหลุมศพ พลางมองหาสมุนไพรที่ต้องการอย่างรวดเร็ว

แม่ของเจียงหมิงเยว่เป็นแพทย์ เปิดคลินิกของตัวเอง จึงมีความรู้ทั้งแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบัน เจียงหมิงเยว่ซึมซับมาจึงรู้วิชาแพทย์บ้าง

โกฐสอ บัวกลม หวงฉิน ตังเซียม... ระหว่างที่หนิ่วหนิ่วเก็บตะกร้า เจียงหมิงเยว่รีบเก็บสมุนไพรที่ใช้ได้จากบริเวณใกล้เคียง แม้เนินเขาจะดูเล็กและมีพืชบางตา แต่กลับมีสมุนไพรไม่น้อย

หลังจากเก็บสมุนไพรที่ต้องใช้ทันที เจียงหมิงเยว่อุ้มผิงอันมือหนึ่ง จูงหนิ่วหนิ่วอีกมือ "ไปกันเถอะหนิ่วหนิ่ว เรากลับบ้านกัน"

หลุมศพอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านหลี่ ระยะทางไม่ไกลนัก เดินประมาณหนึ่งถ้วยชาก็ถึง ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ทุกบ้านมีควันไฟลอยขึ้นจากการทำอาหาร บนถนนมีเด็กๆ เล่นกันอยู่ไม่กี่คน

เมื่อเห็นแม่ลูกสามคนเดินมา เด็กคนหนึ่งที่น้ำมูกไหลตบมือพลางร้องเพลงหัวเราะ "หญิงม่ายน้อย นอนเตียงว่างเปล่า น้ำตาไหลจนสว่าง หลี่หนิ่วหนิ่ว ไม่มีพ่อ พรุ่งนี้แม่จะวิ่ง..."

เสียงเด็กขาดหายไปกลางคันภายใต้สายตาดุดันของเจียงหมิงเยว่ ราวกับติดคอ ไม่กล้าร้องต่อ เจียงหมิงเยว่ไม่สนใจว่าไม่ควรรังแกเด็ก จ้องจนเด็กซนวิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนหนิ่วหนิ่วเคยถูกเด็กขี้มูกนั่นรังแกมาก่อน ดึงมือเจียงหมิงเยว่พูดเบาๆ "แม่ เหยวนเป่าชอบพูดว่าพ่อกลับมาไม่ได้ แล้วก็บอกว่าแม่อัปมงคล หนูทะเลาะกับเขา เขาก็ตีหนู"

เจียงหมิงเยว่สูดหายใจลึก เสียใจที่เมื่อกี้แค่จ้องเด็กซน เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดเสียงอ่อนโยนกับหนิ่วหนิ่ว "หนิ่วหนิ่ว คราวหน้าถ้าเขาพูดแบบนี้อีก ให้เรียกแม่มา แม่จะช่วยตีเขาเอง! คนปากเสียต้องสั่งสอนสักหน่อย"

"ค่ะ!" หนิ่วหนิ่วพยักหน้าอย่างมีความสุข ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ทำให้เจียงหมิงเยว่อดลูบหัวเธอไม่ได้

บ้านสามีของร่างเดิมถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดีในหมู่บ้าน แต่ก็มีแค่สองห้องที่เป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้อง ซึ่งเป็นบ้านที่แม่แท้ๆ ของหลี่ห้าวและพ่อหลี่สร้างไว้

ส่วนห้องริมทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตกเป็นบ้านดินก่อด้วยหินมุงหลังคาด้วยหญ้าแห้ง แต่มีพื้นที่กว้างกว่าและมีห้องมากกว่าบ้านอื่น ลูกชาย ลูกสะใภ้ และลูกสาวแยกกันอยู่ได้ ไม่ต้องเบียดกันอยู่ในห้องเดียวเหมือนบ้านอื่นที่พี่น้องและสะใภ้อยู่ด้วยกัน แค่กั้นม่านในห้อง แม้แต่ชีวิตคู่ก็ต้องผลัดกัน

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง บ้านอื่นมีควันไฟลอย แต่บ้านตระกูลหลี่กลับไม่เห็นควันไฟ เจียงหมิงเยว่อุ้มผิงอันจูงหนิ่วหนิ่วเพิ่งเข้าประตูไม้ ก็มีเสียงแหลมดังขึ้นในลาน

"พี่สะใภ้รอง ทำไมเพิ่งกลับมา พี่ชายรองตายแล้ว ร้องไห้ยังไงก็ไม่ฟื้น ไม่รีบไปทำอาหาร แม่จะอดตายแล้วนะ"

น้องสาวสามีของเจียงหมิงเยว่ หลี่เป่าจู ลูกสาวฝาแฝดที่หวังซื่อภรรยาใหม่ของพ่อหลี่คลอดตอนแก่ เดินออกมาจากห้องโถงหลัก พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

บ้านอิฐสองห้อง หนึ่งห้องเป็นที่อยู่ของพ่อหลี่และหวังซื่อ อีกห้องถูกแบ่งครึ่ง ครึ่งหนึ่งเป็นห้องนอนของหลี่เป่าจู อีกครึ่งเป็นห้องโถงสำหรับกินข้าวและประชุม การที่หลี่เป่าจูได้อยู่บ้านอิฐเพียงห้องเดียว แสดงถึงความโปรดปรานที่ได้รับ

พี่สะใภ้ใหญ่จางซื่ออุ้มลูกเดินออกมาจากห้องฝั่งตะวันออก พูดเสียงอ่อนหวาน "น้องสะใภ้ เมื่อคืนพี่ชายเธอปวดหัวอีก ข้าดูแลเขาทั้งคืนร่างกายก็ไม่ค่อยดี ลูกก็ร้องไห้ตลอด งานครัวคงต้องรบกวนเธอแล้ว"

ดีมาก ทั้งครอบครัวรอให้เจียงหมิงเยว่ที่เพิ่งกลับจากไหว้หลุมศพมาทำอาหาร เรื่องนี้ร่างเดิมอาจทนได้ แต่เจียงหมิงเยว่คนปัจจุบันทนไม่ได้

แต่เธอไม่พูดอะไร อุ้มลูกเดินตรงไปที่ครัวเลย

หลี่เป่าจูชกอากาศ เห็นเธอไม่ตอบก็หันกลับเข้าห้องหลัก ไม่รู้ไปวุ่นวายอะไร จางซื่อก็กลับห้องอย่างมีความสุข อ้างว่าต้องพักผ่อน

ที่เรียกว่าครัว จริงๆ พื้นที่ไม่ใหญ่ ในสายตาเจียงหมิงเยว่เหมือนเพิงที่มีรั้วล้อมรอบ แค่มีประตูจึงเรียกว่าห้อง

ข้างในมีไหดินใหญ่น้อยหลายใบ ใบที่ใหญ่ที่สุดคือถังน้ำ สูงถึงเอวเจียงหมิงเยว่ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเมตร ตอนนี้มีน้ำครึ่งถัง ใบที่เล็กกว่าสูงถึงต้นขา เส้นผ่านศูนย์กลางเท่าแขน เป็นที่เก็บธัญพืช แล้วก็มีไหผักดองขนาดต่างๆ

เจียงหมิงเยว่เปิดฝาถังข้าว ถังหนึ่งใส่ข้าวฟ่าง เหลือแค่ครึ่งถังล่าง อีกถังมีถุงข้าวหลายถุง มีถั่วหลายชนิดที่โม่เป็นแป้งไม่ละเอียดนัก

ในตะกร้าบนพื้นมีผักสดหลายอย่างเรียงกัน ตอนนี้เป็นต้นฤดูร้อน ยังไม่ถึงเทศกาลตวนอู๋ แต่ในสวนผักก็มีผักเขียวมากมาย ไม่ต้องกินแต่ผักดองกับผักป่าแล้ว

ข้างๆ มีหญ้าแห้งและฟืน แล้วก็มีหม้อสองใบใหญ่เล็ก ดีมาก เป็นเหล็ก มีหม้อเหล็ก แสดงว่ายุคนี้ยังไม่ล้าหลังเกินไป

เจียงหมิงเยว่เหลือบมองตู้ที่ถูกล็อกไว้ น้ำมัน แป้งสาลีนิดหน่อย ข้าวฟ่าง และไข่ถูกเก็บล็อกไว้ในนั้น กุญแจแขวนอยู่ที่เข็มขัดของหวังซื่อตลอด

ทุกครั้งที่จะทำอาหาร ร่างเดิมต้องไปขอกุญแจจากเธอ รับกุญแจมาเหมือนรับพระราชโองการ แล้วต้องหยิบวัตถุดิบภายใต้สายตาจับผิดของหลี่เป่าจู จากนั้นต้องรีบล็อกและคืนกุญแจทันที

ไม่รู้ว่าวันนี้หลี่เป่าจูหิวจนมึนหรือโกรธจนอยากสอนร่างเดิมบทเรียน วันนี้ถึงไม่มาเปิดตู้ให้