เพียงแค่สายลมเปลี่ยนทิศ

ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เคยมีครอบครัวแสนจะอบอุ่น แต่ทว่าเมื่อท่านผู้พันได้ล่วงลับไปด้วยโรคร้าย สิ่งที่เหลือเอาไว้ค่อยๆ หมดไป เพราะผู้เป็นภรรยาเริ่มเปลี่ยนนิสัยเป็นคนละคน จากคนที่เคยอุทิศตนเพื่อส่วนรวม พอสามีตายจาก นางกลับถูกผีพนันเข้าสิงจนเกินเยียวยา

ไม่รู้เป็นเพราะว่าความคิดถึง โหยหาผู้เป็นสามีหรือเพียงเพราะว่านางกำลังหลงผิด เลยทำให้คุณนายศจีเลือกเดินทางผิด หาช่องทางคลายเหงาด้วยการเข้าบ่อนเป็นว่าเล่น

มิหนำซ้ำยังมีชายหนุ่มรุ่นน้อง อ่อนกว่าคุณนายศจีตั้งหลายสิบปีเข้ามาพัวพัน จนทำให้ยูจินแทบแทรกแผ่นดินหนี กับข่าวของมารดาที่เริ่มฉาวโฉ่ไปทั่ว

“แม่ค่ะ แม่กำลังจะทำให้จินบ้าตาย แม่รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่” หญิงสาวเริ่มจะหมดความอดทนกับพฤติกรรมของมารดา เมื่อเจ้าหนี้บุกมาทวงถึงบ้าน ซึ่งทำให้เงินในบัญชีของยูจิน จากที่เคยมีหลักล้าน ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่หมื่น

“แกก็ใช้ให้แม่ไปก่อนไม่ได้รึไง สักวันฉันต้องดวงขึ้นบ้างแหละ” ดูเหมือนว่ามารดารของเธอ พยายามที่จะเถียงออกมาข้างๆ คู ๆ เพื่อบอกปัดให้พ้นไปวันๆ

“คราวที่แล้วแม่ก็พูดแบบนี้ แม่ก็รู้ว่าที่ร้านของจินต้องใช้เงินหมุนเวียนจำนวนมากในแต่ละเดือน” หญิงสาวพูดออกมา พลางถอนหายใจอย่างหมดเรี่ยวแรง เพราะร้านกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอกำลังจะขาดสภาพคล่อง เนื่องจากเอาทั้งต้นทุนและกำไรมาใช้หนี้พนันให้กับมารดา แทบจะไม่มีเงินให้ไปหมุนต่อ

ซึ่งอีกไม่นานร้านยูจิน บายู (Yujin Bayu) คงต้องปิดลงอย่างแน่นอน (บายู มาจากภาษาอินโดนีเซียแปลว่าลม) ซึ่งมีเพียงแค่เพื่อนสนิทของเธอเท่านั้นที่รู้ ถึงเหตุผลที่ยูจินตั้งชื่อร้านตามด้วยภาษาอินโดนีเซีย

“แกก็เป็นเสียแบบนี้ ทำไมไม่เข้าใจแม่บ้าง แม่ต้องอยู่อย่างอ้างว้างแค่ไหน พ่อแกทิ้งอะไรไว้ให้บ้าง นอกจากบ้านหลังนี้ก็มีเครื่องเพชรไม่กี่ชิ้น”

“เครื่องเพชรไม่กี่ชิ้นที่แม่พูดถึง มันคือสิ่งที่คุณพ่อหามาให้แม่จากน้ำพักน้ำแรง เพราะไม่อยากให้ภรรยาดูด้อยกว่าใครเขา ซึ่งแม่ก็ได้ขายไปหมดแล้ว จินขอเถอะค่ะ อย่าให้เราต้องขายบ้านหลังนี้ ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของคุณพ่อ เพื่อใช้หนี้การพนันเลยนะคะแม่”

ถ้อยคำที่ตัดพ้อของยูจิน ผู้เป็นมารดากลับทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนที่นางจะคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินออกไปจากบ้าน เพราะหนุ่มหล่อรุ่นน้องหรือจะเรียกรุ่นลูกก็ว่าได้ เขาขับรถมาจอดเทียบรอนานแล้ว

“แม่นะแม่ ตอนเย็นหวังว่าคงมีข่าวดี หอบเงินเข้าบ้านบ้าง ไม่ใช่พรุ่งนี้เช้าเจ้าหนี้ตามมาทวงอีกนะ ผู้ชายคนนั้นมีดีอะไรนักหนา แม่ถึงได้หลงเขานัก” หญิงสาวพูดพลางถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรู

ซึ่งหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เพื่อใช้ขับไปทำงานตามที่หญิงสาวเคยวาดฝันเอาไว้ แต่ทว่าในตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าร้านจะปิดลงเมื่อไหร่ หลังจากที่ตามใช้หนี้ให้มารดาจนแทบจะไม่เหลือเงินให้ตั้งตัวได้

ณ ร้านขายกระเป๋าแบรนด์เนม ยูจิน บายู ซึ่งเป็นที่รู้จักของผู้คนในย่านนี้ บวกกับที่หญิงสาวเป็นลูกของท่านผู้พันเมธา แม้ว่าบิดาของเธอจะจากโลกใบนี้ไปนานหลายปี แต่ทว่าก็มีเหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายยังคงแวะเวียนมาใช้บริการที่ร้านของเธอเป็นประจำ

“เป็นอะไรไป แม่เสียพนันอีกแล้วเหรอ” พอยูจินเดินเข้ามาในร้าน เพื่อนรักอย่างกอหญ้า ซึ่งเป็นหุ้นส่วนของเธอได้เอ่ยถามขึ้น ด้วยใบหน้าแลดูห่วงใยในตัวยูจินอยู่มากเลยทีเดียว ถึงแม้ว่ากอหญ้าจะรวมลงทุนแค่สิบเปอร์เซ็นต์แต่ยูจินก็ไม่เคยเอาเปรียบเพื่อนเลยสักครั้ง เธอยังคงแบ่งผลกำไรให้กับเพื่อนรักตามความเป็นจริง

“แกก็รู้ว่าพักนี้แม่ของฉันถูกผีพนันเข้าสิง ไม่รู้จะไปหาอาจารย์หมอที่ไหนมาปราบ แม่ถึงจะขยาดเลิกเล่นสักที ฉันจะหมดตัวอยู่แล้วเนี่ย ไหนจะผู้ชายของแม่อีก เขาใช้น้ำมันพรายวัดไหนกันนะ แม่ถึงได้รักได้หลงเขาจัง ฉันอยากลองหามาใช้ดูบ้าง”

ยูจินหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ กอหญ้า พลางแสดงความกังวลออกมาทางสีหน้าและแววตา ด้วยความรู้สึกยากที่จะปล่อยผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้

“ทำหน้าเครียดเสียจนตีนกาขึ้นหมดแล้ว แล้วยังพูดจาน่าขำอยู่ได้ ผีพนันอาจารย์ระดับเซียนก็ปราบไม่ได้หรอก นอกเสียจาก...”

“นอกเสียจากอะไรกอหญ้า แกมีวิธีดีๆ อะไรก็รีบบอกฉันมาสิ”

“ก็นอกเสียจากว่า แม่แกจะหมดตัวไม่เหลืออะไรนะสิ” กอหญ้าพูดพลางยิ้มแหยๆ ให้กับเพื่อนรัก ซึ่งทำให้ยูจินถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย

“ฉันก็แค่ลูกนายทหารตกอับ หลังจากที่ผู้เป็นพ่อลาลับไปจากโลก เงินที่มีแม่ก็ถลุงเข้าบ่อนเลี้ยงผู้ชายจวนจะหมดตัวอยู่รอมร่อ” หญิงสาวตัดพ้อต่อโชคชะตาราวกับว่าเธอกำลังจะสิ้นเนื้อประดาตัว

“เออน่า... ปัญหามีไว้แก้ แกอย่าคิดมากสิ” กอหญ้าเองก็ไม่รู้จะปลอบเพื่อนรักยังไงดี

“แม่บอกว่าจะพาผู้ชายเข้าบ้าน”

“ฮะ! แกว่าอะไรนะ”

“แกฟังไม่ผิดหรอก ฉันไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นเลย บ้านของพ่อ ที่แม่กำลังจะพาผู้ชายอื่นเข้ามาอยู่ มาทับรอยของพ่อฉัน” น้ำตาใสๆ ไหลออกมาราวกับสั่งได้ เมื่อเธอนึกภาพมารดาเคลียคลอกับชายอื่น ซึ่งเป็นรุ่นน้องหลายปี

“แกไปอยู่กับฉันที่คอนโดก่อนก็ได้นะจิน”

“ฉันไม่อยากทิ้งแม่ไว้กับผู้ชายคนนั้น”

“เฮ้อ! ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก” กอหญ้าถึงกับถอนหายใจออกมา เธอสงสารเพื่อนรักจับใจ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง

“ขอบใจแกมากนะกอหญ้า ฉันขอตัวไปจัดร้านก่อนนะ” ยูจินส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนรัก ก่อนจะลุกเดินตรงไปจัดกระเป๋าทำโน่นนี่นั่น เพื่อให้เธอลืมเรื่องราวร้ายๆ ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิต