หลังความลับถูกเปิดเผย คุณชายทั้งสองครอบครัวเซินแย่งกันขอแต่งงาน

นอร์ธซิตี้ ครอบครัวเซิน ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้รับการคัดเลือกจากหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุให้มีหลานสะใภ้คนหนึ่ง ทำให้เกิดการพูดคุยกันทั่วทั้งครอบครัวเซิน

เพราะหลานสะใภ้ที่กำลังจะถูกนำกลับมา ไม่ใช่สาวงามจากตระกูลสูงศักดิ์ แต่เป็นสาวจากชนบทแท้ๆ

“ได้ยินว่าเป็นเพราะสาวจากชนบทคนนี้โชคดีช่วยหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุไว้ เลยถูกนำตัวกลับมาเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ”

“ไม่รู้ว่าหลานชายคนไหนจะโชคร้ายถูกเลือกให้แต่งงานกับสาวจากชนบทคนนี้”

“ใช่เลย สาวจากชนบทแบบนี้ต้องน่าเกลียดและหยาบคายแน่ๆ ต่อให้เข้ามาในตระกูลที่ร่ำรวยก็แค่เรื่องตลก!”

ขณะพูด รถที่บรรทุกสาวจากชนบทคนนั้นก็แล่นเข้ามาในลานบ้านและหยุดลง ทุกคนเงียบลงทันที และมองไปด้วยความอยากรู้

เมื่อประตูรถเปิดออก เท้าคู่หนึ่งที่งดงามก้าวออกมาก่อน ตามด้วยน่องเรียวตรง และเอวที่บอบบาง รวมไปถึงหน้าอกที่อวบอิ่ม

ร่างที่งดงามทำให้ทุกคนตะลึงในตอนแรก และเมื่อเห็นใบหน้านั้น ทุกคนก็ต้องตกใจอีกครั้ง

นี่เป็นสาวงามจากที่ไหนกัน? พวกเขาทำงานที่ครอบครัวเซินมาหลายปี ก็เคยเห็นสาวงามจากตระกูลสูงศักดิ์มากมาย แต่ไม่มีใครที่ทำให้ตื่นตาเหมือนผู้หญิงคนนี้

“นี่ใคร?”

“ไม่ได้ยินว่ามีสาวงามตระกูลไหนมาเยี่ยมวันนี้นะ”

“หรือว่านี่คือหลิน ซีเหยา?”

เมื่อพูดเช่นนี้ ทุกคนก็เงียบไปด้วยความไม่เชื่อ

เป็นไปได้ยังไง ? ผู้หญิงคนนี้มีความสง่างามที่ยากจะปิดบัง ทำไมจะเป็นสาวจากชนบทที่ไม่มีความรู้ได้ ?

หลิน ซีเหยาเพิ่งก้าวลงจากรถ ก็รู้สึกถึงสายตาและการพูดคุยที่พุ่งเข้ามา แต่เธอไม่สนใจ หยิบกระเป๋าจากที่นั่งแล้วจะเดินเข้าไปในบ้านเซิน

บรรดาคนใช้ที่ตกตะลึงรีบวิ่งไปขวางเธอไว้ หญิงรับใช้วัยกลางคนที่นำหน้าถือสเปรย์แอลกอฮอล์ที่เตรียมไว้นานแล้ว ฉีดใส่เธอทันที

“ปัดเป่าสิ่งไม่ดีตามความเชื่อ” หญิงรับใช้วัยกลางคนมองหลิน ซีเหยาด้วยสายตาดูถูกยิ่งกว่าเห็นขยะ “ฉันขอเตือนหลิน ซีเหยาว่า ครอบครัวเซินไม่เหมือนที่บ้านนอกที่คุณเคยอยู่ ที่นี่มีกฎเกณฑ์มากมาย คนที่อาศัยอยู่ก็มีค่า คุณอย่าได้คิดว่ามีหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุหนุนหลังแล้วจะไม่เคารพสามพี่น้องและคุณนายและคุณหนู”

เมื่อพูดจบ คุณนายเซิน เจียงม่าน และสี่สาว ชอบ ก็มาถึงด้วยการทักทายที่เคารพจากทุกคน

เมื่อเห็นหลิน ซีเหยาครั้งแรก ชอบก็รู้สึกอิจฉาทันที เธอไม่คิดว่าจากบ้านนอกจะมีดอกไม้ที่งดงามขนาดนี้

แต่เมื่อเธอพิจารณาชุดราคาถูกที่หลิน ซีเหยาใส่แล้ว อารมณ์ของเธอก็กลับมาเป็นปกติ

สาวจากชนบทที่ดูดีแค่ไหนก็ไร้ค่า เป็นแค่ของเล่นไร้น้ำหนัก

ชอบจึงเลือกที่จะให้บทเรียนแก่หลิน ซีเหยาทันที ด้วยการเสียดสีว่า “ดูจนๆ เชียว ไม่มีแม้แต่ชุดดีๆ ใส่ ไม่รู้ว่าคุณปู่เห็นอะไรในตัวคุณ”

หลิน ซีเหยาไม่สนใจ เธอถามว่า “คนอื่นในครอบครัวเซินอยู่ไหน?”

ท่าทางของเธอทำให้ชอบรู้สึกเหมือนชกหมัดใส่ผ้าฝ้าย ทำให้เธอหงุดหงิดแล้วบ่นว่า “พี่ชายทุกคนยุ่งมาก แน่นอนว่าอยู่ที่บริษัท นี่คุณคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ คิดว่าพวกเขาจะมาต้อนรับคุณ?”

เจียงม่านก็จ้องมองเธอด้วยสายตาดูถูก ก่อนจะหยิบบัตรออกมา

“ชอบพูดถูก เมื่อคุณมาถึงครอบครัวเซินแล้ว คุณไม่ควรแต่งตัวจนเช่นนี้ บัตรนี้มีห้าแสนบาท เอาไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักชุด จะได้ไม่ทำให้ครอบครัวเซินขายหน้า!”

หลิน ซีเหยายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรับบัตรไปและโยนลงในกระเป๋า

“ขอบคุณค่ะ”

คุณนายเซินและลูกสาวโกรธกับท่าทางไม่ใส่ใจของเธอทันที แต่หลิน ซีเหยาก็ไม่สนใจพวกเธอ เดินเข้าไปในบ้านเซินเพื่อสำรวจ

เมื่อมองไปรอบๆ ที่ที่เธอจะอยู่ในอนาคต หลิน ซีเหยาพอใจพอสมควร จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบมือถือขึ้นมา เปิดหน้าต่างสนทนาและโอนเงินห้าแสนไป

【ซื้อเสื้อให้ฉันด่วน】

ปลายทางตอบกลับทันทีด้วยเครื่องหมายคำถามหลายตัว : 【???? คุณหนูล้อเล่นใช่ไหม? ห้าแสนไม่พอแม้แต่เศษเสื้อผ้าของคุณ ฉันจะไปหาซื้อจากไหน?】

หลิน ซีเหยาหัวเราะเบาๆ ด้วยความสนุก: 【แค่ลองเล่นดู แม่สามีในอนาคตขอมา】

【ไม่ใช่เถอะ คุณจะเข้าครอบครัวเซินจริงๆ เหรอ? ทำไมต้องทำแบบนี้!】

【แค่ลองเล่นดู ครอบครัวนี้น่าสนุกดี】

หลิน ซีเหยาคุยอย่างตั้งใจ ไม่สังเกตเห็นว่าชอบกำลังดึงเจียงม่านไปบ่นด้วยความโกรธ

“แม่ ดูสาวจากชนบทคนนั้นสิ เหมือนคนมีการศึกษาหรือเปล่า? ขี้เกียจพูดถึงเลย ไม่รู้ว่าออกมาจากหมู่บ้านไหน ชอบทำตัวเก่ง! ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณปู่คิดอะไรอยู่ การตอบแทนบุญคุณแค่ให้เงินก็พอแล้ว ทำไมต้องให้คนที่ไม่มีความสำคัญมาแต่งงานด้วย? ช่างเป็นคนแก่ที่ความคิดไม่ชัดเจน...”

“หยุด!” เจียงม่านขัดชอบและตำหนิว่า “อย่าพูดถึงหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุอย่างไม่เคารพ ระวังปาก”

ชอบรีบเงียบไปทันที

จริงๆ แล้วเจียงม่านก็เห็นด้วยกับคำพูดของชอบ แต่เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ของคุณนายเซิน จึงสั่งคนรับใช้ให้จัดห้องให้หลิน ซีเหยา

ชอบมองตามคนรับใช้ขึ้นไปชั้นบนและตามไปด้วย

คนรับใช้กำลังจะทำความสะอาดห้องรับแขก ชอบชี้ไปที่ห้องข้างๆ และยิ้มว่า “ไม่ต้องจัดห้องแล้ว ห้องนี้ดีพอแล้ว”

คนรับใช้ชะงักและทำหน้าลำบากใจ : “แต่นี่เป็นห้องของท่านชายคนที่สอง ...”

“ลูกนอกสมรสจะเรียกว่าท่านชายได้ยังไง? ฉันเป็นคุณหนูตระกูลเซิน คุณกล้าขัดใจฉันไหม?”

ชอบหัวเราะเยาะในใจ คิดร้ายว่า ไม่ใช่ต้องเลือกคู่เหรอ? สาวจากชนบทกับลูกนอกสมรส เหมาะกันดี!