คนโกง ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง

คืนนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบของเรา ภาคิน อัศวนนท์ สามีของฉัน มหาเศรษฐีแห่งวงการเทคโนโลยี จองโรงแรมที่แพงที่สุดในกรุงเทพฯ เพื่อจัดงานเลี้ยงหรูหรา

เขาดึงฉันเข้าไปใกล้เพื่อให้กล้องถ่ายรูป พร้อมกระซิบข้างหูว่ารักฉันมากแค่ไหน แต่เพียงชั่วครู่ต่อมา ฉันกลับเห็นเขาใช้รหัสลับที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกันเพื่อจีบแคนดี้ ชู้รักของเขา ต่อหน้าต่อตาฉัน

เขาออกจากงานเลี้ยงของเราโดยโกหกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ เพื่อไปพบเธอ พลุฉลองครบรอบที่เขาสั่งจุดน่ะเหรอ? มันเป็นของเธอต่างหาก วันต่อมา เธอก็ปรากฏตัวที่บ้านของเราพร้อมกับข่าวว่าเธอท้อง ฉันมองผ่านหน้าต่าง เห็นรอยยิ้มกว้างค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น เธอก็ส่งรูปที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานมาให้ฉัน

เขาบอกฉันเสมอว่าเขายังไม่พร้อมที่จะมีลูกกับฉัน ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันคือภรรยาที่แสนดีและคอยสนับสนุนเขามาตลอด ฉันยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่สร้างสถาปัตยกรรมที่ช่วยกอบกู้บริษัทของเขาไว้ แต่ดูเหมือนเขาจะลืมเรื่องนั้นไปแล้ว

ขณะที่รถของฉันมุ่งหน้าไปยังสนามบินเพื่อการหายตัวไปตามแผน เราจอดติดไฟแดงอยู่ ข้างๆ เราคือรถโรลส์-รอยซ์ที่ตกแต่งสำหรับงานแต่งงาน ภายในรถคือภาคินและแคนดี้ในชุดทักซิโด้และชุดเจ้าสาวสีขาว สายตาของเราประสานกันผ่านกระจก หน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตกตะลึง

ฉันแค่โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง แล้วบอกให้คนขับรถไปต่อ

บทที่ 1

คืนนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบของเรา ภาคิน อัศวนนท์ สามีของฉันซึ่งเป็นเจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี ได้จองชั้นบนสุดทั้งหมดของโรงแรมที่แพงที่สุดในกรุงเทพฯ ทั้งห้องสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนนวลตาและเสียงพูดคุยอย่างสุภาพ

จากภายนอก เราคือคู่รักที่สมบูรณ์แบบ เขาคือซีอีโอผู้ทรงเสน่ห์ และฉันคืออลิน อัศวนนท์ ภรรยาผู้เงียบขรึมและคอยสนับสนุนเขาอยู่เสมอ

โปรแกรมเมอร์สาวคนหนึ่งจากบริษัทของเขา ชื่อแคนดี้ มโนรมย์ เดินผ่านฉันไป เธอยิ้มให้ ยิ้มหวานจนเลี่ยน

“คุณอลินคะ คืนนี้คุณสวยมากเลยค่ะ ชุดนี้สวยจนตะลึงไปเลย”

คำพูดของเธอสุภาพ แต่แววตากลับท้าทาย มันจับจ้องอยู่ที่ฉันนานเกินไป ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร ฉันรู้ทุกอย่าง

ภาคินเดินเข้ามาโอบฉันจากด้านหลัง แขนของเขาวางบนเอวฉัน เขาจูบที่ขมับ สัมผัสของเขาราวกับคำโกหก

“ภรรยาสุดสวยของผมอยู่นี่เอง” เขากระซิบ เสียงของเขานุ่มนวลเพื่อให้คนอื่นได้ยิน

เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ เป็นการแสดงความรักในที่สาธารณะที่ไม่มีความหมายอะไรเลย มือของเขาวางบนหลังฉันอย่างอบอุ่น แต่ฉันกลับรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

ฉันมองแคนดี้เดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมงานของเธอ เธอมองกลับมาที่ภาคินพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ภาคินเห็นรอยยิ้มนั้นและรอยยิ้มของเขาก็เกร็งขึ้น เขารีบหันไปสนใจคู่ค้าทางธุรกิจ เปลี่ยนเรื่องคุยได้อย่างแนบเนียน

เขาโน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอ

“คืนนี้อยู่ข้างๆ พี่นะอลิน มันดูดี”

มันไม่ใช่คำขอร้อง มันคือคำสั่งที่แฝงมาในรูปแบบของช่วงเวลาส่วนตัว เขาต้องการภาพลักษณ์ของชีวิตแต่งงานที่สมบูรณ์แบบเพื่อปิดดีลที่เขากำลังทำอยู่

คู่ค้าทางธุรกิจของเขาหัวเราะกับมุกตลกที่เขาเล่า พวกเขาทุกคนมองมาที่ฉันด้วยสายตาชื่นชม ในฐานะภรรยาผู้ภักดีของชายผู้ปราดเปรื่อง สายตาของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเครื่องประดับ เป็นของประกอบฉากในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา

ท้องของฉันปั่นป่วน แชมเปญราคาแพงในมือมีรสเปรี้ยว ฉันวางแก้วลง มือสั่นเล็กน้อย ฉันรีบควบคุมมันให้กลับมานิ่ง ซ่อนปฏิกิริยานั้นไว้ จะไม่มีใครรู้เด็ดขาด

ฉันไม่ใช่แค่ "ภรรยาของเจ้าพ่อเทคโนโลยี" ก่อนที่จะพบภาคิน ฉันเคยเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ที่เก่งที่สุดของหน่วยงานลับภาครัฐ ทักษะของฉันไม่ใช่แค่ของโชว์ มันเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนที่เขาอาจจะลืมไปแล้วหรือไม่เคยเข้าใจมันอย่างแท้จริง

ฉันรู้เรื่องชู้สาวของเขามาหกเดือนแล้ว แคนดี้เริ่มประมาท หรืออาจจะใจกล้าขึ้น เธอเริ่มส่งอีเมลนิรนาม รูปถ่ายของพวกเขาสองคน เบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอคิดว่าฉลาด เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังส่งมันให้กับคนที่สามารถติดตามร่องรอยดิจิทัลกลับไปยังต้นตอได้ในเวลาไม่กี่นาที

แทนที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขา ฉันกลับวางแผน พี่เฟรด อดีตหัวหน้าของฉัน ช่วยฉันตั้งค่าโปรโตคอล "ลบตัวตน" ชุดคำสั่งที่เมื่อถูกเรียกใช้ จะลบตัวตนของอลิน อัศวนนท์ให้หายไปอย่างสมบูรณ์

โทรศัพท์ในกระเป๋าคลัตช์ของฉันสั่น มีการแจ้งเตือนเข้ามา ฉันเห็นพวกเขากำลังคุยกันอยู่อีกฟากของห้อง ภาคินกับแคนดี้ พวกเขาใช้ศัพท์เฉพาะทางเทคนิคที่เราพัฒนาร่วมกัน ภาษาที่ควรจะมีแค่ฉันกับเขารู้ เขาใช้ความลับของเราเพื่อคุยกับชู้รักต่อหน้าต่อตาฉัน

พอแล้ว ฟางเส้นสุดท้าย

ฉันมองนาฬิกา การนับถอยหลังครั้งสุดท้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว ชีวิตใหม่ของฉันจะเริ่มต้นในอีกสี่สิบแปดชั่วโมง

ภาคินเดินกลับมาหาฉัน ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากแห่งความห่วงใย

“คุณดูซีดๆ นะที่รัก ไม่สบายหรือเปล่า”

น้ำเสียงของเขาจริงใจเหลือเกิน เป็นการแสดงที่สมบูรณ์แบบ

“แค่เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ” ฉันตอบ เสียงเรียบเฉย

ฉันรู้สึกขมปร่าในปาก เขาคือคนแปลกหน้า

“เดี๋ยวพี่มีเซอร์ไพรส์ให้ทีหลังนะ” เขาพูดพร้อมบีบมือฉัน

ฉันฝืนยิ้ม “ฉันจะรอนะคะ”

ฉันสงสัยว่าเขาจำได้ไหมว่าเราเจอกันได้อย่างไร เขาคงมองฉันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเรื่องราวความสำเร็จของเขา ผู้หญิงที่ยืนหยัดเคียงข้างเขา เขาลืมผู้หญิงที่สร้างสถาปัตยกรรมความปลอดภัยที่ปกป้องทั้งบริษัทของเขาจากการล่มสลายเมื่อสามปีก่อนไปแล้ว

อากาศในห้องอึดอัดจนหายใจไม่ออก ฉันแทบจะทนไม่ไหวกับรอยยิ้มจอมปลอมและคำชมที่ว่างเปล่า

“ฉันขอไปสูดอากาศหน่อยนะคะ” ฉันบอกภาคิน พลางดึงมือออก

เขาพยักหน้า หันไปคุยกับคนอื่นแล้ว “อย่าไปนานล่ะ”

ขณะที่ฉันเดินไปที่ระเบียง ฉันได้ยินผู้หญิงสองคนกระซิบกัน

“พวกเขาดูเหมาะสมกันจังเลยนะ สิบปีแล้วยังรักกันหวานชื่น”

คำพูดของพวกเธอตั้งใจให้เป็นคำชม แต่มันกลับเหมือนคำเยาะเย้ย

ฉันก้าวออกไปที่ระเบียง อากาศเย็นยามค่ำคืนช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ฉันพิงราวระเบียง มองออกไปที่แสงไฟของเมือง ฉันไม่รู้สึกอะไรกับผู้ชายที่อยู่ข้างในอีกแล้ว ความรักมันได้ตายไปอย่างช้าๆ และเจ็บปวดตลอดหกเดือนที่ผ่านมา

เสียงกระซิบของแขกเหรื่อเป็นเพียงเสียงรบกวน พวกเขาเห็นเทพนิยาย แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่ามันถูกสร้างขึ้นบนคำโกหก

ความทรงจำครั้งแรกที่ฉันเห็นหลักฐานการนอกใจยังคงชัดเจน รูปถ่ายในอีเมลนิรนาม ภาคินกับแคนดี้กำลังหัวเราะกันในร้านกาแฟที่ฉันเคยพาเขาไป สถานที่ที่ควรจะเป็นของเรา เขาโอบแขนรอบตัวเธอ ด้วยสีหน้าที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี

ฉันจ้องมองรูปนั้นเป็นชั่วโมง โลกรอบตัวเงียบงัน ความเจ็บปวดมันแหลมคม เป็นความเจ็บปวดทางกายในอก

คืนนั้นฉันรอเขากลับบ้าน หวังว่าจะได้คำอธิบายใดๆ ก็ตาม หรือสัญญาณว่ามันเป็นความผิดพลาด เขาเดินเข้ามา จูบแก้มฉัน แล้วก็เล่าเรื่องราวในแต่ละวันของเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในวินาทีนั้น ฉันก็รู้ ฉันนั่งอยู่บนโซฟาเป็นเวลานานหลังจากที่เขาหลับไป ความเงียบของบ้านกดทับฉัน ความโศกเศร้ามันท่วมท้น แต่แล้วมันก็ค่อยๆ แข็งตัวกลายเป็นอย่างอื่น

ความชาชิน และหลังจากความชาชิน ก็คือความตั้งใจที่เยือกเย็นและชัดเจน

ชีวิตแต่งงานนี้ไม่ใช่แค่พังทลาย มันจบแล้ว และฉันจะไม่จากไปพร้อมกับการทะเลาะวิวาท ฉันจะหายตัวไป