เจ้าสาวหนี พบรัก

ในวันแต่งงานของฉัน ครอบครัวของฉันวุ่นวายกับ “ความเปราะบางทางอารมณ์” ของฉัน ขณะที่มาร์ค คู่หมั้นของฉัน บอกว่าหน้าที่เดียวของฉันคือต้องดูสวยที่สุด

หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนตุ๊กตาแก้วที่เปราะบาง เป็นปัญหาที่ต้องคอยจัดการ

หนึ่งชั่วโมงก่อนที่ฉันจะต้องเดินเข้าสู่พิธี ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาคุยกันผ่านเบบี้มอนิเตอร์ที่ถูกลืมไว้

พวกเขากำลังปรึกษากันเรื่องยาที่วางแผนจะแอบใส่ในแก้วแชมเปญของฉัน

เป้าหมายไม่ใช่แค่เพื่อระงับ “อาการตีโพยตีพาย” ของฉัน

แต่เพื่อให้ฉันผ่านพ้นพิธีไปได้ ก่อนจะส่งฉันเข้านอนด้วยเหตุผลว่า “ซาบซึ้งจนหมดแรง”

ทันทีที่ฉันลับตาไป พวกเขาวางแผนจะเปลี่ยนของตกแต่งในงานแต่งงานของฉันเป็นป้าย “สุขสันต์วันเกิด” ที่ซ่อนไว้ และเปลี่ยนงานเลี้ยงฉลองของฉันให้เป็นปาร์ตี้สุดหรูหราสำหรับหลานชายของฉัน

ทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงแค่งานเปิดตัวที่น่ารำคาญสำหรับงานฉลองที่ฉันไม่ได้รับเชิญ

พวกเขาเรียกฉันว่าคนคิดมากมาตลอด เพราะฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน

ตอนนี้ฉันได้รู้ความจริงอันน่าสยดสยองแล้ว พวกเขาไม่ใช่แค่ไม่สนใจฉัน แต่พวกเขากำลังวางแผนลบฉันออกจากชีวิตของตัวเองอย่างแข็งขัน

แต่คุณย่าผู้ล่วงลับได้ทิ้งของขวัญชิ้นสุดท้ายไว้ให้ฉัน...ทางหนีทีไล่

นามบัตรของผู้ชายที่ชื่อ จูเลียน ธนากิจโภคิน พร้อมกับคำว่า “ทางออกที่ไม่ธรรมดา” พิมพ์อยู่ใต้ชื่อของเขา

ฉันทุบแจกันคริสตัลจนแตกละเอียด วิ่งหนีออกจากห้องสวีทระดับห้าดาวด้วยเท้าเปล่าและชุดคลุมผ้าไหม เดินออกจากชีวิตของตัวเอง ทิ้งความวุ่นวายไว้ให้พวกเขาจัดการ

จุดหมายเดียวของฉันคือที่อยู่บนนามบัตรใบนั้น

บทที่ 1

ความเงียบในห้องสวีทสำหรับเจ้าสาวคือเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน

มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความคาดหวัง อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานจนเลี่ยนของดอกลิลลี่สีขาวนับพันดอก และกลิ่นฉุนจางๆ ของสเปรย์ฉีดผม

นอกหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานของโรงแรมแกรนด์วิริยา กรุงเทพฯ คึกคักมีชีวิตชีวา แต่ในนี้ เวลากลับเดินช้าลงจนหนืดเหนียว

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกกรอบทองบานเต็มตัว เหมือนคนแปลกหน้าในชุดที่ราคาแพงกว่ารถคันแรกของฉัน

เนื้อผ้าไหมเย็นเยียบแนบผิว งานปักลูกปัดอันประณีตสะท้อนแสงแตกกระจายเป็นรุ้งเล็กๆ นับล้านสาย

มันเป็นชุดที่สมบูรณ์แบบสำหรับเจ้าสาวที่สมบูรณ์แบบ

ปัญหาคือ ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด

*หายใจเข้าไว้ แคลร์ แค่หายใจเข้าไว้*

ความคิดนั้นเป็นเสียงกระซิบที่บ้าคลั่งในความสับสนวุ่นวายในหัวของฉัน

เงาสะท้อนของฉันจ้องกลับมาด้วยดวงตาเบิกกว้างและใบหน้าซีดเผือดภายใต้เครื่องสำอางที่แต่งแต้มอย่างประณีต

หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอก เหมือนนกที่ตื่นตระหนกติดอยู่ในกรงกระดูกและลูกไม้

นี่ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉัน ทุกคนเอาแต่พูดแบบนั้น

คุณหญิงอรุณี แม่ของฉัน มาร์ค คู่หมั้นของฉัน และไอริณ น้องสาวแสนเพอร์เฟกต์ของเขา

คำพูดของพวกเขาเหมือนก้อนหินเรียบเกลี้ยงที่ถูกหย่อนลงมาทีละก้อนในกระแสน้ำวนแห่งความวิตกกังวลของฉัน

“ลูกสวยจนแทบหยุดหายใจเลยนะลูกรัก สวยเหมือนนางฟ้าจริงๆ”

คุณหญิงอรุณี แม่ของฉัน เดินเข้ามาในห้องอย่างนุ่มนวล ชุดของท่านเป็นผ้าชีฟองสีเทาอ่อน ท่านมีกลิ่นของชาแนล นัมเบอร์ 5 และความผิดหวังจางๆ

รอยยิ้มของท่านมาไม่ถึงดวงตา ไม่เคยเลยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เวลาที่ท่านมองมาที่ฉัน

นิ้วเย็นๆ ที่ตกแต่งเล็บอย่างดีของท่าน จัดปอยผมที่หลุดลุ่ยใกล้ขมับของฉัน

สัมผัสนั้นควรจะปลอบโยน แต่มันกลับรู้สึกเหมือนการประเมิน การตรวจสอบคุณภาพครั้งสุดท้ายก่อนนำเสนอสินค้าเพื่อขาย

*อย่าสะดุ้ง อย่าแสดงให้ท่านเห็นว่าท่านมีอิทธิพลกับเรา*

“ขอบคุณค่ะ คุณแม่” ฉันตอบกลับไปได้แค่นั้น เสียงของฉันบางและแหลมเล็ก

“ก็แค่ตื่นเต้นน่ะลูก” ท่านพูด พลางเหลือบมองผ่านไหล่ฉันเพื่อดูเงาสะท้อนของตัวเอง “เจ้าสาวทุกคนก็เป็นกันทั้งนั้นแหละ พยายามผ่อนคลายหน่อยนะ เราคงไม่อยากให้เกิดเรื่องซ้ำรอยเหมือนงานหมั้นหรอกนะ”

ฉันสะดุ้ง

งานหมั้น... ฉันเกิดอาการแพนิก แอทแทค เพราะทนฝูงชนและแรงกดดันจากความคาดหวังของทุกคนไม่ไหว

มาร์คเรียกมันว่า ‘อาการสะดุดเล็กๆ ที่น่ารัก’

ส่วนแม่ของฉันเรียกมันว่าความน่าอับอาย

พวกเขาทั้งคู่พูดถึง ‘ความเปราะบางทางอารมณ์’ ของฉันราวกับว่ามันเป็นโรคเรื้อรังที่รักษาไม่หายที่ฉันจงใจสร้างความเดือดร้อนให้พวกเขา

ไอริณ น้องสาวของมาร์ค และดวงอาทิตย์ที่ครอบครัวของฉันดูเหมือนจะโคจรรอบๆ เดินตามแม่ของฉันเข้ามา

เธอคือทุกอย่างที่ฉันไม่ได้เป็น มั่นใจในตัวเองอย่างง่ายดาย เปล่งประกาย เป็นแม่ของเด็กชายน่ารักชื่อลีโอ ซึ่งเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัวอย่างไม่มีข้อกังขา

เธอกำลังถือแก้วแชมเปญ รอยยิ้มของเธอสดใสและแฝงไปด้วยความสงสาร

“แคลร์ เธอสวยมากเลยนะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ “มาร์คตื่นเต้นมากเลย เขารอแทบไม่ไหวแล้ว”

สายตาของเธอสำรวจชุดของฉัน ผมของฉัน ใบหน้าของฉัน และฉันก็รู้สึกร้อนวูบวาบด้วยความรู้สึกไร้ค่าที่คุ้นเคย

เธอคือลูกสาวที่แม่ของฉันปรารถนามาตลอด ผู้หญิงที่ไม่เคยมี ‘อาการสะดุด’

“ฉันเอาแชมเปญมาให้” เธอเสนอ พลางยื่นแก้วฟลุตให้ ฟองอากาศเต้นระริกอย่างร่าเริง “จะได้ช่วยคลายความตื่นเต้นไง”

มาอีกแล้ว คำพูดนั้น

คำพูดที่เหมือนการตบหัวเบาๆ

แม่ของฉันรับแก้วไปแทน “ยังก่อนไอริณ เราไม่อยากให้หน้าเขาแดง” ท่านหันมาหาฉัน “เอาล่ะ แม่จะไปตรวจความเรียบร้อยขั้นสุดท้ายกับผู้ประสานงานก่อนนะ ไอริณ อยู่กับแคลร์นะ คอยดูอย่าให้เขา...สติแตก”

ประตูคลิกปิดตามหลังท่านไป ทิ้งให้ฉันอยู่ในความเงียบที่หอมฟุ้งและน่าอึดอัดกับไอริณ

ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังมองฉันอยู่ในกระจก

“ทุกอย่างจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบมากเลยนะ เธอรู้ไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังบอกความลับ “หลังจากวันนี้ ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเสียที เราจะได้จัดงานฉลองวันเกิดให้ลีโออย่างเป็นเรื่องเป็นราวสัปดาห์หน้า คุณแม่บอกว่าอยากจะใช้ห้องบอลรูมใหญ่”

ท้องของฉันบิดมวน

งานเลี้ยงฉลองแต่งงานของฉันจัดที่ห้องบอลรูมใหญ่

นี่เธอกำลังบอกเป็นนัยว่าพวกเขาวางแผนจะตกแต่งใหม่แล้วเหรอ?

“งานแต่งของฉันคือวันนี้นะ ไอริณ” ฉันพูด เสียงของฉันแหลมกว่าที่ตั้งใจ

เธอหัวเราะเบาๆ เสียงใสกังวานที่เสียดแทงประสาทที่อ่อนล้าของฉัน “แน่นอนสิ ยัยโง่ ฉันก็แค่หมายถึง... พอเรื่องวุ่นวายพวกนี้จบลงน่ะ มาร์คเครียดมากเลยนะที่ต้องพยายามจัดการทุกอย่าง เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นห่วงเธอแค่ไหน”

*จัดการฉัน เขากังวลเรื่องการจัดการฉัน*

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวของฉัน

นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น โครงการหนึ่ง ปัญหาที่ต้องถูกจัดการ

มาร์คไม่ได้แต่งงานกับคู่ชีวิต เขากำลังได้ตุ๊กตาที่สวยงามและเปราะบางที่ต้องเก็บไว้บนหิ้ง

ทันใดนั้น มาร์คเองก็ผลักประตูเข้ามา ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความร่าเริงที่ฝืนทำ

เขาดูหล่อในชุดทักซิโด้ ผมสีเข้มของเขาจัดทรงอย่างสมบูรณ์แบบ

แต่กรามของเขาเกร็ง และสายตาของเขากวาดไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ฉัน

“เจ้าสาวคนสวยของผมอยู่นี่เอง” เขาพูด คำพูดนั้นฟังดูเหมือนท่องมา

เขาเดินเข้ามาจูบแก้มฉัน ริมฝีปากของเขาแห้งและรวดเร็ว

เขามีกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงและกลิ่นเหงื่อจากความเครียดจางๆ

“พร้อมจะเป็นคุณนายเดชาภิวัฒน์รึยัง?”

“มาร์ค” ฉันเริ่มพูด เสียงสั่นเล็กน้อย “เมื่อกี้ไอริณพูดว่า...เรื่องห้องบอลรูม...สำหรับงานปาร์ตี้ของลีโอ?”

รอยยิ้มของเขาชะงักไปชั่วครู่

แววแห่งความรำคาญฉายวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนจะถูกปัดเป่าไป

เขาส่งสายตาดุๆ ไปให้ไอริณ ซึ่งเพียงแค่ยักไหล่ ทำหน้าตาไร้เดียงสา

เขากุมมือฉันไว้ มันเย็นเฉียบ นิ้วของฉันเหมือนน้ำแข็ง

“แคลร์ ที่รัก อย่าทำแบบนี้สิ ไม่ใช่วันนี้ คุณกำลังคิดมากไปเองกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

“มันไม่ใช่เรื่องไม่เป็นเรื่องนะ” ฉันยืนกราน คำพูดหลั่งไหลออกมาอย่างสิ้นหวัง “มันรู้สึกเหมือนทุกคนมองทะลุตัวฉันไปหมดเลย เหมือนกับว่าทั้งวันนี้เป็นแค่...อุปสรรคที่ต้องผ่านไปให้ได้”

“คุณกำลังคิดมากไปเอง” เขาพูด เสียงของเขาลดต่ำลงเป็นโทนปลอบโยนที่เขาใช้เวลาที่ฉันกำลัง ‘ทำตัวยาก’ “คุณเครียดเกินไป มันเป็นเพราะความเครียด ทำไมคุณต้องทำให้ทุกอย่างมันยากแบบนี้ด้วยล่ะ ที่รัก? วันนี้ควรจะเป็นเรื่องของเรานะ”

การปั่นหัว มันเป็นเครื่องมือโปรดของเขา

บิดเบือนความรู้สึกที่แท้จริงของฉันให้กลายเป็นการกล่าวหา ทำให้ฉันเป็นตัวร้ายในเรื่องราวของตัวเอง

ความกังวลของฉันไม่มีเหตุผล มันเป็นความไม่สะดวกสำหรับวันที่สมบูรณ์แบบของเขา

เขาบีบมือฉัน แรงขึ้นเล็กน้อย

“แค่ยิ้ม ทำตัวสวยๆ แล้วก็เดินเข้าพิธีไป คุณทำเพื่อผมได้ไหม?”

ฉันพยักหน้าอย่างมึนงง พลังที่จะต่อสู้เหือดหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าและคุ้นเคย

เขาจูบหน้าผากฉันแล้วจากไป ทิ้งกลิ่นโคโลญจน์และการปฏิเสธของเขาไว้ในอากาศ

ไอริณยิ้มเยาะเย้ยให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินตามเขาออกไป

“เจอกันที่แท่นพิธีนะ” เธอพูดอย่างร่าเริง

เมื่ออยู่คนเดียวอีกครั้ง ความเงียบก็กลับมา หนักอึ้งกว่าเดิม

น้ำตาเอ่อคลอที่หัวตา และฉันก็กะพริบตามันกลับเข้าไปอย่างแรง ปฏิเสธที่จะทำลายผลงานอันประณีตของช่างแต่งหน้า

นั่นคืองานเดียวของฉันนี่นา แค่ดูสวย

สายตาของฉันจับจ้องไปที่กระเป๋าคลัตช์ใบเล็กประดับลูกปัดที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

ข้างในนั้นคือสิ่งเดียวที่รู้สึกว่าเป็นของฉันอย่างแท้จริงในวันนี้ ล็อกเก็ตเงินเล็กๆ จากคุณย่าของฉัน

ท่านเป็นคนเดียวที่เคยมองเห็นฉัน มองเห็นฉันจริงๆ

ไม่ใช่ในฐานะตุ๊กตาที่เปราะบาง แต่ในฐานะคนคนหนึ่ง

ท่านเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน และการสูญเสียนั้นยังคงเป็นบาดแผลที่เปิดกว้างและเจ็บปวด

ฉันงุ่มง่ามกับตัวล็อก นิ้วของฉันเก้งก้าง

มันไม่อยู่ตรงนั้น

ความตื่นตระหนกที่เย็นเยียบและแหลมคมแล่นผ่านตัวฉัน

ฉันเทของในกระเป๋าลงบนเก้าอี้ยาวบุผ้าไหม

ลิปสติก ทิชชู่ กระจกพกพา... แต่ไม่มีล็อกเก็ต

ฉันเอามันไปไว้ที่ไหน?

ฉันจำได้ว่าแพ็คมันมาด้วย

ฉันใส่มันไว้ในกล่องไม้โบราณเล็กๆ ที่ท่านทิ้งไว้ให้ เพื่อความปลอดภัย

กล่องที่ฉันใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางข้ามคืนของฉัน

ฉันรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ชุดคลุมผ้าไหมของฉันเสียดสีรอบขา

ฉันเจอกระเป๋าและดึงกล่องไม้ซีดาร์เล็กๆ ออกมา

กลิ่นหอมที่คุ้นเคยและปลอบโยนของไม้ฟุ้งกระจาย

กล่องของคุณย่า มันคือสมอของฉันในทะเลแห่งความวิตกกังวลที่หมุนวนนี้

ฉันยกฝาขึ้น

ล็อกเก็ตไม่ได้อยู่ที่นั่น

หัวใจของฉันหล่นวูบ

แต่มีอย่างอื่นอยู่

ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากำมะหยี่บุรอง ที่ที่ฉันไม่เคยดูมาก่อน มีช่องลับอยู่

นิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่ฉันงัดมันเปิดออก

ข้างในนั้น บนผ้าไหมที่ซีดจาง มีนามบัตรใบหนึ่งวางอยู่

มันทำจากกระดาษสีดำด้านหนา ตัวอักษรเป็นฟอนต์สีเงินที่เคร่งขรึม

*จูเลียน ธนากิจโภคิน ธนากิจ กรุ๊ป ทางออกที่ไม่ธรรมดา*

ข้างใต้นั้นมีกระดาษโน้ตพับเล็กๆ หมึกจางไปแล้วแต่ลายมือของคุณย่าชัดเจน

ลายมือที่แข็งแรงและสง่างามของท่านเป็นเหมือนเงาจากช่วงเวลาที่มีความสุขกว่านี้

มือของฉันสั่นขณะที่ฉันคลี่มันออก

ข้อความนั้นสั้น เป็นเหมือนเชือกชูชีพที่โยนข้ามกาลเวลามา

*สำหรับวันที่ลูกพร้อมจะเลือกตัวเอง*

น้ำตาร้อนๆ หยดหนึ่งไหลลงมาบนการ์ด ทำให้ชื่อที่น่าเกรงขามนั้นพร่ามัว

จูเลียน ธนากิจโภคิน

ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่คุณย่าของฉันรู้จัก

และท่านได้ทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ฉัน

ทางหนีทีไล่

ความคิดนั้นน่ากลัวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

เลือกตัวเอง

เป็นครั้งแรกตลอดทั้งวันที่ฉันรู้สึกถึงประกายของบางสิ่งที่ไม่ใช่ความสิ้นหวัง

มันเป็นประกายเล็กๆ ที่อันตรายในความมืดมิดที่น่าอึดอัด

ประกายแห่งความหวัง