ถูกอัลฟ่าหักหลัง ตื่นขึ้นเป็นลูน่า

ฉันคือคู่แห่งโชคชะตาของอัลฟ่า ผู้ที่พระแม่จันทราได้เลือกสรรมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ฉันใช้เวลาหลายปีแอบรักเขาข้างเดียว มั่นใจเหลือเกินว่าในที่สุดเขาจะประกาศให้ฉันเป็นลูน่าของเขาในพิธีสถาปนาของฝูง

แต่เขากลับยืนอยู่บนแท่นพิธีและแนะนำผู้หญิงอีกคน

ฉันเพิ่งมารู้ว่าเขาใช้เลือดของฉันเองในพิธีกรรมลับเพื่อผูกมัดตัวเองกับหล่อน เป็นการแต่งงานทางการเมืองที่เขาวางแผนมานานหลายเดือน ขณะที่กระซิบคำสัญญาหวานหูให้ฉันฟังในความมืด

ต่อหน้าฝูงของเราทั้งหมด เขาปฏิเสธฉันอย่างเปิดเผย

การกระทำอันโหดร้ายนั้นทำลายสายใยศักดิ์สิทธิ์ของเราจนแหลกละเอียด ฉีกกระชากวิญญาณของฉันออกเป็นสองซีก

เขาปล่อยให้เจ้าสาวคนใหม่ของเขาใส่ร้ายฉันในข้อหากบฏ ทำลายบ้านของฉัน และลบประวัติของฉันให้หายไปสิ้น

เขายืนดูเฉยๆ ขณะที่นักรบของเขาขว้างปาก้อนหินเคลือบเงินใส่หัวฉัน แล้วยังสั่งให้ฉันคุกเข่าขอโทษในความผิดที่ฉันไม่ได้ก่อ

ผู้ชายที่ฉันยอมตายให้ได้ ทำลายฉันจนย่อยยับเพื่ออำนาจและแรงทะยานอยากของเขา

แล้วเขาก็มาหาฉันท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตฉัน และขอให้ฉันเป็นเมียเก็บของเขา เป็นรางวัลลับๆ ที่ถูกซ่อนไว้จากโลกภายนอก

ฉันปฏิเสธ

ฉันหนีจากระบอบเผด็จการของเขา สร้างตัวเองขึ้นมาใหม่จากเถ้าถ่าน และพบรักครั้งใหม่กับอัลฟ่าที่แท้จริงผู้มองเห็นคุณค่าในตัวฉัน

ฉันได้เป็นลูน่าด้วยสิทธิ์ของตัวเอง มีอำนาจและเป็นอิสระในที่สุด

แต่ความหลงใหลของคู่ที่ปฏิเสธฉันกลับยิ่งเน่าเฟะรุนแรงขึ้น

หนึ่งปีต่อมา เขาหลอกล่อฉันให้ไปติดกับดัก

สิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้คือความรู้สึกเย็นเยียบที่ต้นคอ และเสียงกระซิบอันน่าขนลุกของเขา

"ได้เวลากลับบ้านของเราแล้ว"

บทที่ 1

เอลารา วัฒนา POV:

กลิ่นสนและดินชื้นแฉะลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นความคุ้นเคยที่มักจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของฉันได้เสมอ

แต่คืนนี้ มันไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นระรัวของฉันสงบลงได้เลย

อีกไม่กี่ชั่วโมงพระจันทร์เต็มดวงก็จะลอยเด่นอยู่กลางฟ้า เป็นดั่งคำสัญญาประกายเงินที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด

คืนนี้คือคืนแห่งพิธีสถาปนา

คืนที่อัลฟ่าของเรา ลูเซียน อัศวเมฆินทร์ จะกล่าวปราศรัยต่อฝูงอย่างเป็นทางการ

และเป็นคืนที่ฉันมั่นใจว่า ในที่สุดเขาจะประกาศให้ฉันเป็นคู่ของเขา

เป็นลูน่าของเขา

ความตื่นเต้นที่ทั้งคมกริบและหอมหวานแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ฉันลูบชุดเดรสสีครีมเรียบๆ ที่เลือกมาให้เข้าที่ มันไม่ได้หรูหราเหมือนที่หมาป่าสาวตนอื่นจะใส่กัน แต่ฉันหวังว่าเขาจะเห็นฉันในชุดนี้และนึกถึงค่ำคืนที่เราเคยใช้เวลาร่วมกันริมลำธาร ฝันถึงอนาคตของเรา

ช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาดูห่างเหิน

เมื่อฉันพยายามติดต่อเขาผ่านโทรจิต ซึ่งเป็นสายสัมพันธ์ที่เรามีร่วมกันในฐานะคู่ คำตอบของเขาก็สั้นและห้วน

"ลูเซียน? คืนนี้ท่านจะมาที่โรงครัวไหม"

ความเงียบที่ให้ความรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์

"ข้ายุ่งอยู่ เอลารา เรื่องของฝูง"

คำพูดของเขาเป็นเหมือนกำแพงหินที่ปิดกั้นฉันออกไป

แต่ฉันก็พยายามหาข้อแก้ตัวให้เขา เขาคืออัลฟ่า ผู้นำของฝูงจันทราทมิฬอันทรงพลัง ความรับผิดชอบของเขานั้นใหญ่หลวงนัก เขาแบกรับน้ำหนักของพวกเราทุกคนไว้บนบ่าที่กว้างใหญ่ของเขา

ถึงกระนั้น หนอนแห่งความสงสัยก็เริ่มชอนไชในใจฉัน

ฉันต้องการความมั่นใจ ฉันต้องการเห็นมันเป็นลายลักษณ์อักษร

นั่นคือสิ่งที่นำฉันมาที่นี่ หอจดหมายเหตุอันเงียบสงบและเต็มไปด้วยฝุ่นของสภาผู้อาวุโส

บันทึกอย่างเป็นทางการของฝูงถูกเก็บไว้ที่นี่ เย็บเล่มด้วยหนังโบราณ

สิลา โอเมก้าผู้ใจดีที่เป็นบรรณารักษ์ชราเงยหน้าขึ้นมองฉันจากแว่นตาของเขา

"เอลารา เจ้ามาทำอะไรที่นี่ในคืนแบบนี้ ไม่ควรจะไปเตรียมตัวสำหรับพิธีหรอกรึ"

มือของฉันรู้สึกชื้นเหงื่อ

"ข้าแค่... ข้าแค่อยากจะเห็นอะไรบางอย่างค่ะ ท่านสิลา เพื่อยืนยันให้แน่ใจ ทะเบียนคู่ของอัลฟ่าน่ะค่ะ"

ดวงตาที่ใจดีของเขาเต็มไปด้วยความเวทนา เป็นแววตาที่ฉันไม่เข้าใจ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันไปหยิบสมุดเล่มหนาปกสีแดงเข้มที่วางอยู่บนแท่น เขาไม่จำเป็นต้องหาหน้าเลย เขารู้ดีว่ามันอยู่ตรงไหน

"ลูเซียน อัศวเมฆินทร์" เขาอ่านเบาๆ "คู่: เลดี้เซราฟิน่า วิเชียรฉาย"

ชื่อนั้นกระแทกเข้าใส่ฉันเหมือนโดนของแข็งฟาด

ลมหายใจของฉันสะดุดอยู่ในลำคอ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเอียงกะเท่เร่ ส่งฉันหมุนคว้างลงไปในความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บและมืดมิด

"ไม่" ฉันกระซิบ "นั่น... นั่นต้องเป็นความผิดพลาดแน่ๆ ข้าคือคู่ของเขา พระแม่จันทราแสดงให้ข้าเห็นแล้ว"

สิลาไม่ยอมสบตาฉัน เขาชี้ด้วยนิ้วที่สั่นเทาไปยังรายการนั้น

"พันธะได้ทำอย่างเป็นทางการเมื่อสองเดือนก่อน พิธีกรรมโลหิตลับที่ได้รับการอนุมัติจากอัลฟ่าอัศวเมฆินทร์เอง"

สองเดือนก่อน

ภาพความทรงจำหนึ่งแวบเข้ามาในหัว มันชัดเจนจนทำให้ฉันคลื่นไส้

ลูเซียน ดวงตาสีเข้มของเขาจริงจัง ถือมีดเงินเล่มเล็กๆ

"แค่เลือดหยดเดียวนะ ที่รักของข้า" เขากระซิบ เสียงของเขานุ่มนวลราวกับกำมะหยี่ "เป็นพิธีกรรมแห่งความภักดี เพื่อผูกมัดเจ้าไว้กับฝูง เพื่อผูกมัดเจ้าไว้กับข้า"

ฉันให้มันไปอย่างเต็มใจและเปี่ยมด้วยความรัก ฉันเชื่อเขา

เลือดของฉัน เขาใช้เลือดของฉันทำสัญญาที่ฉันไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เพื่อผูกมัดตัวเองกับผู้หญิงอีกคน

ความเจ็บปวดมันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันกุมหน้าอก พยายามบังคับอากาศเข้าปอด

ฉันเอื้อมไปหาเขาผ่านโทรจิต ความคิดของฉันกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง

"ลูเซียน! นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่านทำอะไรลงไป"

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันรู้สึกถึงตัวตนของเขา ความอบอุ่นที่คุ้นเคยซึ่งบัดนี้เจือปนไปด้วยความเย็นเยียบ

จากนั้น ด้วยความเด็ดขาดอันโหดร้าย เขาก็ตัดการเชื่อมต่อ

ความเงียบในหัวของฉันดังสนั่น เป็นเสียงสะท้อนที่ว่างเปล่าในที่ที่เขาเคยอยู่

"เมื่อไหร่" ฉันเค้นเสียงออกมา แทบจะเป็นเสียงกระซิบ "เมื่อไหร่ที่เขา... กับหล่อน"

ในที่สุดสิลาก็มองมาที่ฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเศร้าโศก

"พิธีผูกพันธะอย่างเป็นทางการคือคืนนี้ เอลารา ในพิธีสถาปนานั่นแหละ"

ชิ้นส่วนต่างๆ ต่อเข้าด้วยกัน กลายเป็นภาพของการทรยศที่น่าสะพรึงกลัวจนแทบหยุดหายใจ

อนาคตที่ฉันทุ่มเททั้งวิญญาณให้ ความรักที่ฉันเฝ้าฟูมฟักอย่างลับๆ เป็นเพียงเรื่องโกหก

เขายกมันทั้งหมดให้คนอื่นไปแล้ว

ความโศกเศร้าเป็นดั่งคลื่นยักษ์ แต่มีบางอย่างผุดขึ้นมาจากเบื้องลึก

ความโกรธเกรี้ยวที่ร้อนระอุแผดเผาน้ำตาจนเหือดหาย

เขาจะทำแบบนี้กับฉันในเงามืดไม่ได้ เขาจะทิ้งฉันเหมือนของเล่นพังๆ ไม่ได้

ฉันหันหลังและวิ่งออกจากหอจดหมายเหตุ ชุดเดรสเรียบๆ ของฉันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นชุดของตัวตลก

ฉันจะไปที่พิธีนั่น ฉันจะไปยืนต่อหน้าอัลฟ่าของฉันและฝูงทั้งหมด

และฉันจะทวงถามความจริง

ขณะที่ฉันวิ่งออกมาสู่อากาศยามค่ำคืนที่เย็นสบาย ร่างสูงร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืด

ท่านผู้เฒ่าเวคิน ผมสีเงินของเขาสะท้อนแสงยามพลบค่ำ ดวงตาของเขาเฉียบคมด้วยปัญญาที่ไม่เคยพลาดสิ่งใด

เขามองมาที่ฉัน และในแววตาของเขา ฉันเห็นประกายของการจดจำ เงาของความเศร้าในอดีต

"เจ้ามีไฟของแม่เจ้า" เขาพูด เสียงของเขาเงียบขรึม "และหัวใจที่ดื้อรั้นของนาง ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงกลัวเจ้า"