นางบำเรอแม่ทัพปีศาจ

เสียงหัวเราะที่ดังอยู่รอบกายตอนนี้คือเรื่องบ้าอะไรกัน ลี่อิงหันมองสตรีมากหน้าหลายตา บางคนไร้เสื้อผ้า บางคนมีเพียงผ้าปิดกาย บุรุษเพียงหนึ่งอยู่กลางวงล้อมของสตรีเหล่านั้น

นางข้ามภพมา ทั้งยังถูกลากมาข้องเกี่ยวกับเรื่องบัดซบ แม้ไม่เคยทำ กระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น หากแต่ภาพตรงหน้านั้นเกินจะรับไหว

บุรุษหนึ่งเดียวเปรียบเหมือนปีศาจที่มองสตรีเหล่านั้นเป็นเพียงวัตถุไว้เสพสม ใช้เสร็จก็โยนทิ้งแล้วดึงสตรีคนใหม่เข้ามา

หากใครถูกใจก็ใช้งานต่อ ใครไม่ถูกใจก็จะกลายไปเป็นทาส หรือโยนให้ทหารนับหมื่นนับแสนที่รออยู่ด้านนอก

ลี่อิงรู้สึกสมองชา นางประเมินถึงสิ่งที่ตัวเองต้องทำ หากทำให้เขาพอใจได้ก็เท่ากับนางรอดชีวิตไปหนึ่งวัน แต่หากเขาไม่พอใจ นั่นหมายความว่านางจะมีสามีนับหมื่น!!

โอ๊ย ไม่ต้องประเมินอะไรแล้ว เห็น ๆ อยู่ว่าอย่างไหนดีกว่า ลี่อิงลุกไปหาเป้าหมาย ในใจคิดว่าอย่างไรก็ต้องทำให้เขาหลงให้ได้

ก้าวได้สองก้าวดวงตาปีศาจก็ตวัดมอง นางนึกว่าตัวเองทำสำเร็จ แต่แล้วกลับถูกสตรีที่อยู่ใกล้ ๆ ผลักกระเด็นก่อนเจ้าตัวจะรีบขึ้นคร่อมปีศาจตัวนั้นทันที ลี่อิงจะลุกขึ้นก็โดนเหยียบอีก สรุปแล้วกว่านางจะตั้งตัวได้ก็หมดสภาพ ส่วนเขาก็หมดอารมณ์พอดี

แล้วนางจะเป็นอย่างไรล่ะ ก็ถูกไล่ออกมาเป็นทาสอยู่ด้านนอก น่ะสิ ลี่อิงหันมองกระโจม อย่างไรก็ต้องหาทางให้เขาเลือกนางให้ได้

ทหารมองนางไม่วางตา สองมือยกขึ้นลูบปาก ถูกปีศาจตัวนั้นกินก็ยังดีกว่าถูกทหารเหล่านี้กิน เมื่อคิดได้จึงอาศัยจังหวะที่พวกเขาเผลอแอบเข้าไปในกระโจมแม่ทัพอีกรอบ

คนกินอิ่มแล้วได้ยินเสียงตั้งแต่นางก้าวเท้าเข้ามา เขาจะหูดี ไปไหน ลี่อิงรีบตอบ ไม่เช่นนั้นนางอาจโดนฆ่าได้ง่าย ๆ

“บ่าวนำน้ำอุ่นมาเติมเจ้าค่ะ” นางหิ้วถังน้ำที่เตรียมมาไปด้านหลังฉาก บุรุษในอ่างเปลือยเปล่ามองเห็นอวัยวะทุกส่วน อาวุธของเขาใหญ่ เท่ากำมือ ลี่อิงกลืนน้ำลายลงคอ มองมันไม่วางตา มือก็ขยับเทน้ำ

เฉินหยางจ้องสตรีตรงหน้า “เจ้ามองอะไร”

ลี่อิงสบตาเขาแล้วยิ้ม “ร่างกายของท่านแม่ทัพช่างสมบูรณ์แบบ ยากจะหาใครมาเปรียบได้”

เฉินหยางพิจารณาสตรีที่มีใบหน้าเปื้อนโคลน เสื้อผ้าเลอะเทอะไร้ความสวยงาม มือหนาเชยคางนางขึ้นแล้วสะบัดออก

“ออกไป ข้าอยากอยู่คนเดียว” ปีศาจหลับตาลง ทำเหมือนนางเป็นเพียงอากาศธาตุ ลี่อิงถอนหายใจพยายามควบคุมสติไม่ให้ลงอ่างไปปล้ำเขาก่อน

นางมองเขาอย่างเสียดาย วันนี้สวรรค์คงไม่เข้าข้าง ได้ นางจะมาใหม่ ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่นอน

ดังนั้น งานที่นางแย่งมาทำก่อนใครในทุกเช้าจึงเป็นการตักน้ำ ใส่อ่างให้เขา ยามเจอเขา นางจะสบตายั่วยวน แต่กลับได้รับเพียงสายตารำคาญให้ เมื่อไม่ได้ผลลี่อิงเลยต้องคิดแผนใหม่

วันนี้เมื่อตักน้ำมาเติมให้เขา นางจึงก้มหน้า ไม่มองเขาอีก ตอนที่กำลังจะเดินจากไป คนหลับตาก็ลืมตา

“ทำไมวันนี้ไม่มองข้า”

บุรุษผู้นี้ถือตัวจริง ๆ หากนางสนใจเขาก็จะไม่สน แต่หากนาง ไม่สนใจเขาก็จะไม่พอใจ “บ่าวมีงานอื่นที่ต้องทำอีกเจ้าค่ะ” นางไม่สบตาเขา พอจะจากไปก็ถูกมือหนาจับแขนไว้แล้วออกคำสั่ง

“ถูหลังให้ข้า”

นางอยากยิ้ม แต่ต้องอดกลั้น แสร้งทำหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจ “เจ้าจะขัดคำสั่ง”

ลี่อิงรีบคำนับ “บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ” พูดจบก็เงยหน้ามองหาอุปกรณ์ขัดตัว เขาก้าวเท้าออกจากอ่างทำให้นางมองเห็นทุกสัดส่วนได้อย่างชัดเจน

ถ้าเขาไม่มีอำนาจที่จะทำให้นางสุขสบายในภพที่ต้องพึ่งพาบุรุษ นางจะไม่ยอมทำเช่นนี้แน่ แม้คนตรงหน้าจะน่ากินอยู่บ้างก็ตาม

“บ่าวขออนุญาตเจ้าค่ะ” นางทำตัวให้เป็นปกติ ใช้หินขัดหลังเขาที่มีแต่รอยแผลเป็น เมื่อถูด้านหลังเสร็จก็เปลี่ยนมาเป็นด้านหน้า ลี่อิงพยายามไม่มองข้างล่าง นางขัดไปเรื่อยจนถึงหน้าท้องแล้วลงไปที่เท้าโดยข้ามสิ่งที่ห้อยอยู่บนหัว

เมื่อเงยขึ้นมาก็พบว่ามันอยู่ตรงหน้า “เจ้าอยากลองชิมหรือไม่?”

นางรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ตอนนี้นางเป็นเพียงเชลยทาส แม้แต่คำว่านางบำเรอก็ยังสูงเกินไป ดังนั้นเมื่อมีโอกาส นางก็จะทำให้ดีที่สุด

งัดสิ่งที่เคยเห็นในภพก่อนออกมาให้หมด ลี่อิงตวัดลิ้นเลียตรงส่วนปลาย มือบางจับฐานลำแท่งแน่น นางเหลือบตาขึ้น เห็นเขาก้มมองลงมาเช่นกัน เขาชอบให้คนอื่นสัมผัส ชอบให้ตัวเองเป็นเหมือนเทพเจ้า ส่วนพวกนางเป็นเหมือนเถ้าธุลีที่เขาจะเหยียบย่ำเมื่อใดก็ได้

ลี่อิงอมมันแล้วขยับขึ้นลงช้า ๆ เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจะทนไม่ไหว นางก็คายออก หันมาหยอกล้อตรงส่วนปลายแทน

คนถูกขัดจังหวะเขม่นมอง ดึงหน้านางเข้าหาอาวุธ มือหนากดหัวนางแล้วขยับตามใจ คราวนี้นางแทบสำลักเมื่อเขาพ่นน้ำรักออกมาจนล้นปากนาง

บุรุษผู้นี้ไม่รู้จักถนอมหญิงงามจริง ๆ เมื่อตัวเองเสร็จสมก็ไล่นางทันที สรุปว่าปฏิบัติการครั้งนี้สำเร็จหรือไม่ ไม่เลยสักนิด เขาก็ยังมองนางเป็นธุลีดินเช่นเดิม

ลี่อิงต้องรีบคิดว่าทำเช่นไรเขาถึงจะติดใจ ก่อนนางจะมีสามีเป็นหมื่น