เบต้าปฏิเสธฉัน ฉันจึงช่วงชิงราชาของเขา

ฉันยืนอยู่ในพิธีผูกพันธะ กำลังจะเข้าร่วมกับเบต้าของฝูง ‘ภวินท์’ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของราชันย์อัลฟ่าผู้ทรงอำนาจ

แต่ทันทีที่พิธีเริ่มต้น ภวินท์ก็ทอดทิ้งฉันไว้ที่แท่นบูชา เขาวิ่งหนีเข้าไปในป่าเพื่อผู้หญิงอีกคน—หมาป่าไร้ฝูงผู้อ่อนแอชื่อ ‘มินา’ ที่เขาเก็บมาเลี้ยง

เขาทิ้งให้ฉันเผชิญกับความอัปยศอดสูเพียงลำพัง จากนั้น ข้อความหนึ่งก็ดังขึ้นผ่านช่องทางการสื่อสารสาธารณะของเหล่าผู้นำให้ทุกคนได้ยิน มันคือเสียงของภวินท์ ที่ประกาศว่ามินาพยายามฆ่าตัวตายและเขาทิ้งเธอไปไม่ได้

จากนั้นเขายังกล้าดีมาสั่งให้ฉันขอโทษราชันย์อัลฟ่าแทนเขาสำหรับ "ความวุ่นวาย" ที่เกิดขึ้น

ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดหกปี ผู้ที่เพิ่งให้สัญญาว่าจะรักฉันตลอดไปเมื่อคืนก่อน ได้แลกเกียรติของฉันกับคำโกหก เขาทําให้ฉันกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าคนทั้งทวีป

คืนนั้น ขณะที่ฉันกำลังจมดิ่งอยู่กับความเศร้าในบาร์ของมนุษย์ ฉันก็ได้พบกับราชันย์อัลฟ่าเข้าโดยบังเอิญ ด้วยฤทธิ์ของวิสกี้และความหัวใจสลาย ฉันจึงยื่นข้อเสนอที่บ้าบิ่นออกไป

"เขาไม่ต้องการฉันอีกแล้ว" ฉันพูดเสียงอู้อี้ "ท่านอัลฟ่า คืนนี้ท่านต้องการฉันไหมคะ"

น่าตกใจที่เขากลับตอบตกลง และในอ้อมแขนของเขา ฉันก็ได้ค้นพบความจริงอันน่าทึ่ง ราชันย์อัลฟ่า ลุงของอดีตคู่หมั้นของฉัน คือคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน การแก้แค้นของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 1

มุมมองของเอลิน:

ชุดประกอบพิธีบนไหล่ของฉันรู้สึกหนักอึ้ง ด้ายสีเงินแต่ละเส้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ดึงฉันให้จมดิ่งลง

ฉันยืนอยู่บนลานศักดิ์สิทธิ์ของฝูงห้วยเงิน ภายใต้แสงจันทร์เต็มดวงที่จับจ้อง คืนนี้ ฉันควรจะได้เป็นคู่ของเบต้าประจำฝูงเรา ภวินท์ การผูกพันธะของเราควรจะเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ ไม่เพียงแต่มีฝูงของเราเป็นสักขีพยาน แต่ยังรวมถึงผู้ปกครองที่ทรงอำนาจของเรา ฝูงจันทราโลหิต

ราชันย์อัลฟ่าของพวกเขา ทินกร ประทับอยู่บนบัลลังก์แกะสลักที่ขอบลานกว้าง การปรากฏตัวของเขาเป็นพลังเงียบที่น่าเกรงขามจนทำให้อากาศรอบตัวหนาหนักขึ้น

ภวินท์ยืนอยู่ข้างฉัน แต่ตัวเขาไม่ได้อยู่กับฉันเลย สายตาของเขาล่องลอย ไม่ได้โฟกัสที่ใด ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นกระแสจิตแผ่วเบาของเขา การเชื่อมต่อทางโทรจิตที่หมาป่าทุกคนมีร่วมกัน มันเป็นเหมือนสายส่วนตัวในหัว เป็นของขวัญจากเทพีแห่งดวงจันทร์ เขากำลังคุยกับใครบางคน และคนนั้นไม่ใช่ฉัน

"ภวินท์" ฉันกระซิบ เสียงของฉันแผ่วเบาราวกับใบไม้ไหว "ผู้อาวุโสกำลังจะเริ่มพิธีแล้ว ได้โปรดให้ความเคารพต่อเทพีด้วย"

เขาสะดุ้ง ในที่สุดดวงตาของเขาก็สบกับฉัน ในนั้นไม่มีความรัก มีเพียงความตื่นตระหนก จากนั้น เสียงของเขาก็หลั่งไหลเข้ามาในความคิดของฉัน เย็นชาและเร่งรีบ

*มินากำลังมีปัญหา ฉันต้องไป ขอเวลาครึ่งชั่วโมง*

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ มินา หมาป่าไร้ฝูงตัวน้อยผู้อ่อนแอที่เขาเก็บมาเลี้ยง คนที่มองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน

ก่อนที่ฉันจะทันได้ประมวลผล เขาก็เคลื่อนไหวแล้ว

"เบต้าภวินท์ ท่านจะไปไหน" หนึ่งในผู้อาวุโสตะโกนถาม เสียงของเขาแหลมคมเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ข้าต้องไป!" เสียงของภวินท์ดังลั่นและเคร่งเครียด เขาไม่มองฉัน ไม่มองใครเลยนอกจากป่ามืดที่อยู่ไกลออกไป

"ภวินท์ อย่าไปนะ!" ฉันอ้อนวอน พยายามคว้าแขนเขาไว้ แต่เขาก็ไปเสียแล้ว

ด้วยเสียงที่กึ่งคำรามกึ่งสะอื้น เขาปล่อยให้หมาป่าในตัวเข้าครอบงำ การกลายร่างนั้นรุนแรงและรวดเร็ว เสียงกระดูกหักและประกอบขึ้นใหม่ดังก้องอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ในเวลาไม่กี่วินาที หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็ยืนอยู่ตรงที่ที่คู่หมั้นของฉันเคยอยู่ เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่งอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในต้นไม้

เขาไปแล้ว

เขาทิ้งฉันให้ยืนอยู่คนเดียวในพิธีผูกพันธะของตัวเอง ต่อหน้าคนสองฝูง ต่อหน้าราชันย์อัลฟ่า

หัวใจฉันเต้นรัวอยู่ในอก ฉันพยายามติดต่อเขาผ่านกระแสจิตส่วนตัวของเรา ที่เราบ่มเพาะกันมานานหลายปี

*ภวินท์? คุณอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?*

ความเงียบ เขาตัดมันทิ้ง เขาปิดกั้นฉันอย่างสมบูรณ์

ความคิดที่สิ้นหวังผุดขึ้นมาในใจฉัน เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคนเพื่อผู้หญิงอีกคน

ครึ่งชั่วโมงที่เขาขอ กลายเป็นชั่วนิรันดร์ เสียงซุบซิบของฝูงชนดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกระแสคลื่นแห่งความสงสารและความดูถูกที่พร้อมจะซัดฉันให้จมลง ในที่สุด ข้อความใหม่ก็ดังขึ้นในหัวของฉัน มันมาจากภวินท์ แต่ไม่ใช่ผ่านช่องทางส่วนตัวของเรา เขาส่งมันไปยังช่องทางของผู้นำฝูง—ช่องทางที่ฉันอยู่ด้วยก็เพราะฉันเป็นคู่หมั้นของเขา ช่องทางที่ราชันย์อัลฟ่าต้องอยู่ด้วยอย่างแน่นอน

เสียงของเขาเย็นชา ห่างเหิน และน่าอัปยศอย่างที่สุด

*มินาพยายามฆ่าตัวตาย ข้าทิ้งเธอไม่ได้ เอลิน เจ้าจงไปขอโทษผู้อาวุโสและราชันย์อัลฟ่าแทนข้าสำหรับความวุ่นวายนี้*

ขอโทษแทนเขางั้นเหรอ? สำหรับความอัปยศนี้?

ภาพเมื่อคืนก่อนแวบเข้ามาในหัวฉัน เขากอดฉันไว้แน่น กระซิบคำสัญญาชิดริมฝีปาก "เธอจะเป็นเบต้าหญิงหนึ่งเดียวของฉัน เอลิน ตลอดไป"

โกหก ทั้งหมดนั่น

ฉันมองออกไปยังใบหน้าของผู้คนมากมาย การแสดงออกของพวกเขาผสมปนเปกันระหว่างความสงสารโอเมก้าผู้อ่อนแอและความดูถูกคนโง่ที่เพิ่งถูกทิ้งต่อหน้าสาธารณชน ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ทำให้พวกเขาสมใจ

ฉันสูดหายใจลึกๆ ซึ่งไม่ได้ช่วยให้พายุในใจสงบลงเลย ฉันรวบชายกระโปรงชุดที่หนักอึ้ง เดินไปที่แท่นสูงที่ผู้อาวุโสยืนอยู่เพียงลำพัง ก้าวของฉันมั่นคงแม้ว่าโลกของฉันกำลังพังทลาย

เสียงของฉันสั่นเครือ แต่มันดังก้องไปทั่วลานที่เงียบสงัด ชัดเจนและเด็ดขาด

"การหมั้นหมายของฉันกับเบต้าภวินท์สิ้นสุดลงแล้ว"