ราคีบำเรอ

หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก นัยน์ตากลมโตสีดำขลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง หญิงสาวยืนนิ่งหยุดเดินราวกับถูกสาปด้วยมนต์ขลัง โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน มีเพียงหัวใจของหล่อนเท่านั้นที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่

แถมเต้นแรง... แรงเหลือเกิน

“หยุดเดินทำไมอุษา ฉันทั้งร้อนทั้งเหนียวตัว รีบกลับบ้านกันเถอะ”

เสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจระคนหงุดหงิดของสายใจที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและญาติห่างๆ ทำให้อุษาสะดุ้งและได้สติ

นี่หล่อนเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงได้หัวใจเต้นแรงแบบนี้ เข่าก็แทบทรุดเพียงแค่เห็นผู้ชายคนนั้นเดินผ่านไปเท่านั้น

“ปละ เปล่าหรอก”

แม้จะตอบว่าเปล่า ไม่มีอะไร แต่สายตาของหล่อนก็ยังคงชะเง้อมองร่างสูงใหญ่ในชุดเก่าๆ นั้นตลอดเวลา สายใจมองตามสายตาของเพื่อนไปก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“อย่าบอกนะว่าชอบผู้ชายคนนั่นน่ะ”

คนถูกถามแก้มแดงก่ำ พยายามกลบเกลื่อน“ชอบ? ชอบอะไรกัน... ไม่มี ฉันไม่ได้ชอบใครสักหน่อย” อุษาพูดแล้วก็ออกเดิน ความขัดเขินยังแน่นเต็มอก หล่อนพยายามเดินตามเขาไป แต่เขากลับหายไปจนหาไม่เจอ

“ก็เธอมองผู้ชายคนนั้นแทบจะกินเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว นี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดาวมหาลัยแบบเธอที่มีผู้ชายรุมจีบวันละเป็นสิบๆ คนจะมาสนใจผู้ชายกระจอกๆ ทำงานในตลาดอย่างนี้”

อุษาไม่สนใจคำพูดเหยียดหยามของเพื่อน แต่สิ่งที่หล่อนสนใจกลับเป็นเรื่องของผู้ชายคนนั้นมากกว่า “นี่เธอรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยเหรอสายใจ”

สายใจเบ้หน้า พลางมองเพื่อนอย่างแปลกใจระคนเวทนา

“ไม่ได้รู้จงรู้จักอะไรหรอก แค่เคยเห็นขายผักอยู่ในตลาดบ่อยๆ น่ะ”

คนฟังยิ้มแก้มแทบปริ อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมจะต้องรู้สึกลิงโลดมากมายขนาดนี้

“งั้นก็แสดงว่าเขาทำงานในตลาดของแม่ฉันจริงๆ น่ะสิ”

“คงใช่แหละ เพราะเห็นมาสองเดือนกว่าแล้ว นี่ถามจริงๆ เถอะ เธอสนใจผู้ชายสกปรก จนๆ คนนี้ได้ยังไงกันน่ะ พี่แน๊ตทั้งรวยทั้งหล่อ แต่เธอกลับไม่ยอมมอง เธอมันบ้ามากรู้ไหมเนี่ย อุษา”

“ฉัน... ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อย... ก็แค่...”

“อย่ามาริอ่านโกหกหน่อยเลย แค่เห็นสายตาที่เธอมองตามหลังผู้ชายคนนั้นไป ฉันก็รู้แล้วว่าเธอตกหลุมรักเข้าเต็มเปาเลยทีเดียว” สายใจพูดอย่างรู้ทัน และนั่นก็ทำให้อุษาแก้มแดงระเรื่อ

“นี่ฉันแสดงออกไปมากขนาดนั้นเชียวเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ เด็กมันยังมองออกเลย”

สายใจพูดอย่างหมั่นไส้ และเดินนำหน้าไป อุษาวดียืนนิ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามร่างของเพื่อนไป

“รอฉันก่อนสิสายใจ” วิ่งไปทันก็ดึงแขนให้เพื่อนหยุดเดิน

“มีอะไรอีกล่ะแม่คนสวย นี่มันเย็นมากแล้วนะ เดี๋ยวแม่เธอก็มาหาว่าฉันพาเธอไปเถลไถลอีกหรอก”

“ยังไม่เห็นเย็นสักหน่อย นี่แค่บ่ายสี่โมงเอง”

อุษาทำตาวิงวอนใส่เพื่อน

“ช่วยฉันหน่อยนะสายใจ”

คนฟังเริ่มเอะใจ และรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาทันที

“ช่วยอะไร อย่าบอกนะว่า...”

อุษาระบายยิ้มกว้าง

“พาฉันไปแอบดูบ้านของผู้ชายคนนั้นหน่อยสิ นะสายใจนะ ฉันอยากเห็นน่ะ”

“ไม่ได้! เราต้องรีบกลับบ้าน”

อุษาผิดหวังแต่ก็ยังคงพยายามอ้อนวอนต่อไป

“น่านะ... สายใจคนสวย ถือว่าช่วยเด็กน้อยตาดำๆ อย่างฉันเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ”

“ไม่... บอกแล้วไงว่าไม่มีทาง กลับบ้านได้แล้วอุษา”

สายใจส่ายหน้า และหมุนตัวจะเดินหนี แต่อุษาไม่ยอม รีบวิ่งไปขวางหน้า และยกมือไหว้

“ฉันไหว้ล่ะสายใจ ช่วยฉันหน่อยนะ ฉัน... ฉันคงจะนอนไม่หลับแน่ๆ ถ้าไม่ได้รู้ว่าบ้านของผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน ฉันอยากเห็นเขาอีกสักครั้ง”

“ก็บอกว่าไม่ไง”

“ก็ได้... งั้นฉันไปถามคนในตลาดเองก็ได้”

อุษาหมุนตัวจะเดินหนีไป แต่สายใจดึงเอาไว้เสียก่อนอย่างไม่มีทางเลือก

“นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง อุษา ผู้ชายคนนั้นต่างกับเธอราวฟ้ากับเหว เธอทั้งสวยทั้งมีการศึกษา แถมแม่ก็เป็นถึงเจ้าของตลาดใหญ่โต แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นแค่พ่อค้าขายผักขายหญ้าในตลาดเท่านั้นเอง มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถ้าแม่ของเธอรู้เข้า มีหวังอกแตกตายแน่”

คำเตือนของสายใจหาได้หยุดยั้งความรู้สึกที่มีเกิดขึ้นภายในใจของหล่อนได้ หล่อนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกรุนแรงแบบนี้ รู้เพียงแต่ว่าเขาคือคนที่หล่อนตามหามานาน หัวใจของหล่อนบอกแบบนั้นจริงๆ

“สายใจ... ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ฉันอยากเห็นเขาจริงๆ นะ... ช่วยฉันหน่อยเถอะ”

สายใจระบายลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าและไม่มีทางเลือก

“ก็ได้”

“ขอบใจนะสายใจ ขอบใจมาก”

อุษากระโดดจนตัวลอยด้วยความดีใจ แต่สายใจยังพูดไม่จบ

“แต่เธอต้องสัญญาว่าจะแค่แอบมองเท่านั้น ห้ามจริงจังกับผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด ฉันไม่อยากฟังแม่เธอบ่น”

“ฉันสัญญา... ฉันคิดว่าตัวเองคงชื่นชมความหล่อ ความเท่ห์ของเขาเท่านั้น อีกไม่นานฉันก็จะหยุดปลื้มไปเอง เหมือนกับที่ฉันเลิกปลื้มนักร้องเกาหลียังไงล่ะ”

“แหม... ตานี่มันต่างจากนักร้องเกาหลีราวฟ้ากับเหว ฉันว่าเหมือนพวกคนป่าที่ดิบๆ เถื่อนมากกว่า ผิวก็แทนแทบจะดำแบบนั้นน่ะ” สายใจเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย

“ก็ฉันเบื่อสีขาวซีดๆ นี่ เอาน่า ฉันก็แค่แอบปลื้มเท่านั้นเอง เดี๋ยวพอฉันหายบ้าหายเห่อ ฉันก็จะเลิกเองนั่นแหละ”

“ให้มันแน่เถอะ”

นั่นสิ... หล่อนรับปากสายใจไป แต่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสามารถหยุดยั้งความรู้สึกได้หรือเปล่า หล่อนจะสามารถหยุดพร่ำเพ้อถึงผู้ชายคนนั้นได้ไหม

อุษาวดีเต็มไปด้วยความหนักใจ แต่ก็ไม่คิดจะบอกความรู้สึกแท้จริงของตัวเองให้กับเพื่อนสนิทได้รับรู้ หล่อนทำได้แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น

“แล้วจะพาฉันไปหาผู้ชายคนนั้นได้หรือยังล่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อนนะ”

“ทีนี้ทำเป็นเร่ง ตามมาสิ”

สายใจมองค้อนเพื่อนรัก ก่อนจะตัดสินใจเดินนำไปยังเส้นทางที่ตัวเองรู้จักอย่างไม่มีทางเลือก

หนทางที่สายใจพาเดินเข้ามานั้นช่างแคบและเล็กเหลือเกิน อุษา มองไปรอบๆ ตัวด้วยความแปลกตา หล่อนไม่เคยมาแถวนี้มาก่อนเลย เพราะแม่สั่งห้ามตลอด นี่เป็นครั้งแรกเลยทีเดียว

“เป็นไงล่ะ อุษา ถอดใจหรือยัง”

สายใจเห็นหน้าตาซีดๆ ของเพื่อนก็อดกระแหนะกระแหนอย่างหมั่นไส้ไม่ได้

“เป็นอะไรเหรอสายใจ”

“ยังจะมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก ก็เห็นสภาพแวดล้อมของผู้ชายที่เธอแอบปลื้มยังไงล่ะ”

อุษาพยักหน้ารับ ในขณะที่สายใจหยุดเดินและหันหน้ามาจ้องมอง “เห็นแล้ว ก็ไม่มีอะไรนี่”

“จะไม่มีได้ยังไง สลัมนะยายอุษา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”

แม้รอบตัวจะเหม็นฟุ้งไปด้วยน้ำครำสีคล้ำข้น แต่อุษาก็ไม่คิดจะสนใจ หล่อนสนใจที่ผู้ชายคนนั้นมากกว่า

“ฉันรู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น”

“ถ้างั้นก็กลับกันเถอะ ฉันก็ขี้เกียจเดินเข้าไปแล้วล่ะ”

“ไม่ได้นะสายใจ ฉันยังไม่ได้เห็นบ้านของพี่เค้าเลย อย่าลืมสิเธอรับปากกับฉันแล้วนะ”

สายใจถอนใจพร้อมกับเท้าสะเอว “นี่เธอไม่ถอดใจจริงๆ เหรออุษา สลัม น้ำครำ แถมคนในนี้ก็มีแต่ขี้ยาทั้งนั้น เธอจะทนได้สักกี่น้ำกันเชียว”

หล่อนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้อยากเห็นอยากรู้จักผู้ชายคนนั้นนักหนา รู้เพียงแต่ว่าหัวใจมันสั่ง และร่างกายของหล่อนก็ไม่อาจจะห้ามปรามได้ด้วย

“ฉันทนได้สิ ขอฉันเห็นแค่หลังคาบ้านพี่เค้าก็ได้”

“อุษา” สายใจขานชื่อเพื่ออย่างอ่อนอกอ่อนใจ

“นะสายใจ ฉันขอร้องล่ะ”

แม้จะไม่เห็นด้วยแม้แต่นิดเดียวแต่สายใจก็ไม่มีทางเลือก นอกจากถอนใจแรงๆ และพาแม่อุษาคนงามเดินลึกเข้าไปในซอยแคบๆ ตรงหน้าต่อไป “แล้วอย่าบอกแม่เธอเชียวนะว่าฉันพามาน่ะ” ระหว่างทางก็อดที่จะกำชับเพื่อนรักไม่ได้

“ไม่บอกหรอกจ้ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องเดือดร้อน สายใจเพื่อนรัก”

สายใจหันมามองค้อน ก่อนจะประชดขึ้น “ก็เพื่อนรักเอาตอนที่จะพาไปหาผู้ชายนี่แหละ”

“ไม่เอาอย่าพูดแบบนี้สิสายใจ เธอก็รู้ว่าฉันน่ะรักเธอมากแคไหน เราเป็นเพื่อนรักกันนะ”

“จ้า” ก็เพราะเป็นเพื่อนรักกันไง หล่อนถึงไม่อาจจะขัดความต้องการของอุษาได้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนรักกับผู้ชายยากจนคนนั้นไม่มีทางลงเอ่ยกันได้ เพราะต่างกันราวฟ้ากับเหว!