เมียสายมูพารวย! ปลูกผักก็ปัง รักก็รุ่ง

บทที่ 1

กองทัพข้ามมิติ

เปรี้ยง......

เสียงฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิ!

หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าหลินเยว่เลี่ยงระเบิดพร้อมกับเสียงฟ้าผ่า......

เมื่อเจ้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง เจ้าต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง

เจ้าได้ 'เกียรติ' กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของกองทัพข้ามมิติ!

มองดูคานบ้านที่โผล่พ้นเพดาน เจ้าอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้

ร่างเดิมกับเจ้ามีชื่อเดียวกัน คือหลินเยว่เลี่ยง อายุ 19 ปี เป็นสาวชาวบ้านที่มีชื่อเสียงไม่ดีถึงสองครั้ง

ชื่อเสียงไม่ดีครั้งแรกคือตอนที่เป็นสาวใช้ในบ้านคหบดี ถูกกล่าวหาว่ายั่วยวนคุณชายของบ้าน จนถูกไล่ออกจากจวน

ส่วนชื่อเสียงไม่ดีครั้งที่สอง เป็นเรื่องน่าสมเพชจริงๆ - มีดวงกินผัว......

หลินเยว่เลี่ยงคิดไม่ตก ตอนที่เจ้ากำลังทดสอบเกมฟาร์มที่ตัวเองออกแบบ จู่ๆก็มีฟ้าผ่าลงที่คอมพิวเตอร์ แล้วก็มาอยู่ที่นี่อย่างไม่ทราบสาเหตุ

สวรรค์เอ๋ย นี่กำลังเล่นตลกกับข้าใช่ไหม?

มองดูมือน้อยๆของร่างนี้ ขาวผ่องดี คงไม่เคยทำงานหนัก

กวาดตามองร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยชุดเจ้าสาวสีแดง ก็ไม่เลว มีครบทุกส่วนที่ควรมี......

ขณะที่หลินเยว่เลี่ยงกำลังค่อยๆซึมซับความทรงจำของร่างเดิม ก็มีเสียงวุ่นวายดังมาจากข้างนอก:

"หวังซื่อ ไม่ว่าอย่างไร หลินเยว่เลี่ยงต้องมาไว้ทุกข์ให้ต้าห่ายที่บ้านเรา เป็นคนก็เป็นคนของตระกูลซุน ตายก็เป็นผีของตระกูลซุน......"

คนที่ถูกเรียกว่าหวังซื่อก็คือแม่แท้ๆของร่างเดิม เป็นคนปากกล้า มีชื่อเสียงว่าไม่มีใครกล้าแหย่ในหมู่บ้าน

เมื่อได้ยินคนมาตะโกนใส่ เจ้าก็ตอบโต้ทันที: "ซุนหลี่ซื่อ ลูกสาวข้ายังไม่ทันแต่งเข้าบ้าน ลูกชายเจ้าก็ตายซะแล้ว"

"ยังไม่ทันได้ไหว้ฟ้าดิน จะมาเป็นลูกสะใภ้ตระกูลซุนได้ยังไง?"

พูดพลางชูไม้คลึงแป้งในมือ ชี้ไปที่ห้องของหลินเยว่เลี่ยง แล้วพูดต่อ:

"ลูกสาวข้าเพิ่งถูกเจ้าลากจนล้ม ตอนนี้ยังไม่รู้เป็นตายยังไง ข้ายังไม่ได้เรียกร้องค่าชีวิตเลย!"

"เจ้ายังกล้าพาคนมาตะโกนโวยวายหน้าบ้านข้าอีก?"

หวังซื่อพูดไปพลางโบกไม้คลึงแป้งในมือไปมา ราวกับพร้อมจะฟาดใส่อีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

แม้ปกติซุนหลี่ซื่อไม่กล้าปะทะกับหวังซื่อ แต่วันนี้สถานการณ์พิเศษ เจ้าต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ลูกชายที่ตายไป:

"ลูกชายข้ายังดีๆอยู่ก่อนออกไปรับเจ้าสาว พอออกประตูก็ตายกะทันหัน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะดวงกินผัวของหลินเยว่เลี่ยงบ้านเจ้า"

"กินชีวิตลูกชายข้าไปแล้ว พวกเจ้ายังจะกักตัวคนไว้ มันมีเหตุผลที่ไหน?"

"ข้าไม่สนว่าหลินเยว่เลี่ยงจะเป็นหรือตาย ตอนนี้ส่งตัวคนมาเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ เจ้าหันไปทางฝูงชนที่มามุงดู:

"ทุกคนช่วยตัดสินที บ้านตระกูลหลินรับสินสอดของบ้านข้าแล้ว วันนี้ส่งลูกสาวแต่งงาน ไม่ว่าลูกชายข้าจะเป็นหรือตาย หลินเยว่เลี่ยงก็เป็นลูกสะใภ้ตระกูลซุน!"

คนที่มามุงดูต่างมีความคิดเห็นต่างกันไป

มีคนที่ไม่กลัวเรื่องใหญ่พูดกับหวังซื่อตรงๆ:

"ว่าแต่ เมียหลินหล่าวเอ๋อร์ ลูกสาวบ้านเจ้าก็เสียชื่อเสียงมาแล้ว ตอนนี้เจ้ายังขัดขวางไม่ให้ไปบ้านสามี ต่อไปติดชื่อเสียไม่ดีสองอย่าง จะแต่งงานใหม่ได้ยังไง!"

หวังซื่อไม่พอใจ โบกไม้คลึงแป้งในมือ: "ยังไง ถึงลูกสาวข้าจะเสียชื่อเสียง ก็ไม่แต่งกับคนตาย"

"อย่างมากข้ากับผัวข้าก็เลี้ยงดูมันไปทั้งชีวิต"

คนนั้นเห็นหวังซื่อท่าทางจะระเบิด รีบปิดปาก ยืนดูเหตุการณ์ต่อไป

หวังซื่อหันกลับเข้าลานบ้าน โยนไม้คลึงแป้งทิ้ง สั่งให้ลูกชายคนโตหลินหยางยกหีบไม้ใหญ่ออกมา

เมื่อหลินหยางเดินมาถึงประตู หวังซื่อตะโกนดัง: "ต้าหลาง โยนหีบสินสอดที่บ้านซุนส่งมาทิ้งออกไป"

หลินหยางเชื่อฟังแม่มาก ทำตามทันที

หีบไม้ใหญ่กระแทกลงตรงหน้าซุนหลี่ซื่อ ฝุ่นฟุ้งใส่หน้าเจ้า

ซุนหลี่ซื่อทนไม่ไหว ตะโกนเรียกพวกชายฉกรรจ์ที่พามาจะบุกเข้าลานบ้าน

หวังซื่อเห็นดังนั้น ไม่รอช้าคว้าไม้กวาดและจอบที่ตั้งอยู่ข้างประตู

เจ้าโยนจอบให้หลินหยาง แม่ลูกยืนขวางประตู ท่าทางพร้อมจะสู้ถึงตาย

พ่อของร่างเดิม หลินหล่าวเอ๋อร์ยืนอยู่ในลานบ้านไม่พูดอะไรมาตลอด เห็นสถานการณ์แบบนี้ก็คว้าพลั่วเหล็กวิ่งมา

หวังซื่อด่าออกมา: "ซุนหลี่ซื่อ เจ้าอย่ามาลามปาม คืนสินสอดให้แล้ว"

"ถ้าเจ้ายังไม่เลิกรา ทั้งครอบครัวข้าก็จะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด......"

พูดพลางยกไม้กวาดในมือฟาดใส่ซุนหลี่ซื่อ

พวกชายฉกรรจ์ที่ซุนหลี่ซื่อพามาล้วนเป็นญาติฝ่ายแม่ วันนี้มาดื่มเหล้างานแต่งงาน

ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องเจ้าบ่าวตายกะทันหัน

พวกเขาต้องช่วยซุนหลี่ซื่อแน่นอน

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเห็นหวังซื่อลงมือ ก็รีบขวางไว้

ออกแรงนิดเดียวก็แย่งไม้กวาดมาได้ ยังเตะเจ้าไปหนึ่งที

หวังซื่อโดนเสียเปรียบในการต่อสู้เป็นครั้งแรก เจ้าไม่ยอม หยิบก้อนหินจากพื้นขว้างใส่คนนั้น

หลินหยางเห็นแม่โดนทำร้าย ก็ถือจอบพุ่งเข้าไป

หลินหล่าวเอ๋อร์ก็ไม่กล้าช้า ตามลูกชายเข้าไปต่อสู้

ที่นี่คือหมู่บ้านตระกูลหลิน ชาวบ้านส่วนใหญ่แซ่หลิน ยิ่งเป็นญาติพี่น้องกับบ้านหลินหล่าวเอ๋อร์ก็มีไม่น้อย

เห็นคนนอกแซ่มารังแกตระกูลหลิน ต่างก็กำหมัดเข้าร่วมวง

สองฝ่ายต่อสู้กัน เสียงอึกทึกไม่ขาดสาย......

ฟังเสียงข้างนอก หลินเยว่เลี่ยงนอนไม่ไหวอีกต่อไป

แม้คนที่ออกหน้าช่วยเจ้าล้วนเป็นญาติของร่างเดิม แต่ตอนนี้เจ้าครอบครองร่างของเขา ก็ควรมีความรับผิดชอบ

คิดแล้ว เจ้าค่อยๆลุกขึ้น จู่ๆก็รู้สึกมีของเหลวไหลลงมาจากหน้าผาก

เจ้ายกมือขึ้นแตะ เป็นเลือด!

หลินเยว่เลี่ยงนึกขึ้นได้ นี่เกิดจากตอนที่ซุนหลี่ซื่อลากร่างเดิมขึ้นเกี้ยว เจ้าพยายามหลบ พลาดไปชนกำแพงเข้า

และนี่ก็เป็นสาเหตุการตายของร่างเดิม

ไม่มีเวลาคิดมาก หลินเยว่เลี่ยงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวบนโต๊ะ กดไว้ที่แผลที่หน้าผาก หวังว่าจะห้ามเลือดได้

เจ้ามือหนึ่งถือผ้ากดหน้าผาก อีกมือผลักประตูออกไป

ตามความทรงจำ เจ้าเดินตรงไปที่ครัว

หยิบมีดทำครัวเล่มเดียวในบ้านวิ่งออกไป

เดินไปที่กลุ่มคนที่กำลังชุลมุนกัน ตะโกนดัง: "หยุดมือทุกคน"

พูดพลางโบกมีดในมือแรงๆ

หวังซื่อเห็นลูกสาวตื่น ไม่สนใจต่อสู้กับซุนหลี่ซื่อ ผลักอีกฝ่ายออกแล้ววิ่งมา:

"เยว่เลี่ยง ลูกตื่นแล้ว?"

"รีบให้มีดแม่ หัวยังมีเลือดไหลอยู่ รีบกลับไปนอนพักเถอะ"

หลินเยว่เลี่ยงเห็นได้ว่าแม่เป็นห่วงเจ้าจริงๆ

เจ้าพยายามฝืนยิ้ม: "แม่ หนูไม่เป็นไร"

พูดจบ ก้าวไปข้างหน้าอีก: "หยุดมือ ได้ยินไหม?"

เสียงนี้ได้ผลจริงๆ ทุกคนหยุดมือมองมาที่เจ้า

หลินเยว่เลี่ยงยกมีดขึ้นอีก มองพวกตระกูลซุน: "ใครยังกล้าพูดให้ข้าไปบ้านตระกูลซุน ถามมีดในมือข้าก่อนว่าเห็นด้วยไหม"

ตอนเจ้าพูด มีความน่าเกรงขาม ไม่เหมือนร่างเดิมที่ทำได้

ซุนหลี่ซื่อเห็นหลินเยว่เลี่ยงแบบนี้ แม้ในใจจะหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ก้าวมาข้างหน้า

หลินเยว่เลี่ยงไม่มีทางยอมให้

อย่างมากก็ตายอีกครั้ง บางทีอาจได้กลับไปด้วยซ้ำ!

ตอนที่ซุนหลี่ซื่อก้าวมา เจ้าไม่ลังเล ถือมีดพุ่งเข้าไป

คมมีดชี้ตรงไปที่หน้าผากอีกฝ่าย

ซุนหลี่ซื่อคิดไม่ถึงว่าหลินเยว่เลี่ยงจะกล้าลงมือจริง

เจ้ารีบหลบ มีดของหลินเยว่เลี่ยงฟันพลาด คมมีดตามแรงฟันเข้าวงกบประตู จมลึกเข้าไป

เห็นได้ว่าแรงของเจ้าไม่น้อยเลย

ทุกคนตกตะลึงกับภาพตรงหน้า หญิงสาวคนนี้คงบ้าไปแล้ว กล้าลงมือหนักขนาดนี้

ถ้าซุนหลี่ซื่อหลบไม่ทัน คงต้องสังเวยชีวิต......

หลินเยว่เลี่ยงออกแรงดึงมีดออก เอามือเท้าสะเอวมองคนตรงหน้า