โอนรักใส่บัญชีใจ

บทนำ

ต้นเหตุ

“เอ้อ ไงวะ สบายดี” อิงครัตหรืออิงค์ เอ่ยทักเพื่อนผ่านโทรศัพท์ ที่ตอนนี้ไปเปิดอู่ซ่อมรถอยู่กับลูกและเมียที่ต่างจังหวัด

“ก็ดีว่ะ ว่าแต่มึงเถอะ พักนี้หายเงียบไปเลยนะ อู่ล่ะเป็นไง กิจการรุ่งเรื่องดี”

“ก็ดี มีลูกค้าเรื่อยๆ ทุกวัน พักนี้ลูกค้าประจำเยอะขึ้น ตอนนี้กูเลยว่าจะหาผู้ช่วยเพิ่มสักคน ทำคนเดียวเหนื่อยว่ะ ไอ้อัทธ์ก็ช่วยได้แค่วันหยุดเท่านั้น” ขณะพูดขายาวๆ ก็ก้าวตรงไปหาตู้เอทีเอ็ม ที่อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อซึ่งอยู่ถัดจากอู่ของเขาไปไม่กี่ร้อยเมตรแบบเรื่อยๆ

“มึงก็เปิดอู่และทำคนเดียวมานานแล้ว หาคนมาช่วยสักคนก็ดี อู่ของกูอยู่บ้านนอกยังต้องมีเลย...และที่มันเหนื่อยเนี่ย ไม่ใช่งานเยอะอย่างเดียวนะกูว่า แต่เพราะมึงกับกูเริ่มแก่แล้วต่างหาก” ฝ่ายนั้นเอ่ยล้อเสียงกลั้วหัวเราะทั้งๆ ที่พวกเขาทั้งสองคนเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เท่านั้นเอง ซึ่งน่าจะเรียกว่าเป็นหนุ่มเต็มตัวจะถูกต้องกว่า

“ไอ้ห่า! แก่เก่ออะไร มึงกับกูเพิ่งจะสามสิบสองเองนะโว้ย เขาเรียกว่าหนุ่มเต็มวัย แบบนี้แหละที่สาวๆ ชอบ แต่สำหรับกูนะ ส่วนคนมีลูกมีเมียอย่างมึงหมดสิทธิ์” อิงครัตหัวเราะเยาะเย้ยอย่างชอบใจ

“เอ้อ มึงหัวเราะเข้าไป ถ้ามีบ้างจะหัวเราะไม่ออก...คนปากดีแบบนี้ กลัวเมียดีนักละ ไม่เชื่อก็คอยดู”

“คอยดูไปเถอะ คอยยังไงมึงก็ไม่ได้เห็นหรอก เพราะกูจะอยู่เป็นโสด” อิงครัตบอกความตั้งใจของตัวเองพร้อมกับจิ้มนิ้วลงที่คีย์บอร์ดของตู้เอทีเอ็ม กดไปตามขั้นตอน ใช้เวลาไม่กี่นาทีการทำธุรกรรมทางการเงินก็เป็นอันเสร็จสิ้น มือใหญ่ดึงสลิปรายการโอนเงินและบัตรเอทีเอ็มคืนจากตู้ จากนั้นก็ยัดทั้งสองสิ่งเข้ากระเป๋ากางเกงยีนเก่าๆ ขาดๆ แถมเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันเครื่อง ก่อนจะเดินย้อนกลับไปที่อู่ “เรียบร้อย”

“เรียบร้อยอะไรของมึงวะ”

“ไม่มีอะไร ก็แค่โอนเงินให้แม่”

“อ้าว ไหนเคยบอกว่าแม่มึงได้ผัวใหม่เป็นเจ้าของห้องเสื้อชื่อดังไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องโอนให้อีกวะ...ออกจะรวย” ปลายสายถามอย่างสงสัย

“ก็รวยแล้วทำไม ก็กูอยากให้แม่บ้างเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะลูกชาย และก็ไม่ได้ให้ทุกเดือนด้วย ให้ปีละครั้งเอง ไม่กี่หมื่น” ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะโอนให้ทุกเดือน แต่คนเป็นแม่ที่ไม่ได้ขัดสนอะไรก็บอกว่าโอนเป็นปีดีกว่ากี่บาทก็ได้ จะเก็บเอาไว้ให้อนันตญาซึ่งเป็นน้องต่างบิดาของเขา

“พ่อขา...หนูอยากกินไอติม...” เสียงเล็กๆ ดังแทรกขึ้นมาระหว่างที่สองหนุ่มกำลังคุยกัน

“อ่ะ เดี๋ยวพ่อพาไปนะ...เฮ้ย! อิงค์แค่นี้ก่อนนะพวก จะพาลูกสาวไปซื้อไอติมก่อน ว่างๆ เดี๋ยวโทรหา”

“เอ้อไปเหอะ เดี๋ยวใกล้ๆ วันเกิดหลาน จะส่งของขวัญไปให้ อยากได้อะไรโทรมาบอกแล้วกัน”

จบจากการสนทนากับเพื่อน อิงครัตก็เดินมาถึงอู่พอดี ร่างสูงเดินเข้าไปหยุดตรงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง แล้วก้มๆ เงยๆ ดูรอบๆ ตัวรถ ก่อนจะหันมาถามชายหนุ่มอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับรถอีกคัน

“อัทธ์คันนี้เพิ่งมาเหรอ แล้วมันเป็นไร”

“มันไม่เป็นไรหรอกพี่ รถวัยรุ่นน่ะ เอามาเปลี่ยนล้อสีและลงยางนอกใหม่ให้มันเล็กลงเท่านั้นเอง”

อัทธ์หนุ่มออฟฟิศซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องฝ่ายบิดาของอิงครัต ที่ชื่นชอบงานด้านการซ่อมรถเอามากๆ แต่ก็ไม่ได้ร่ำเรียนสมใจเพราะผู้เป็นพ่อบังคับให้เรียนด้านบริหาร ดังนั้นพอได้เข้ามาทำงานและได้มาพักอาศัยอยู่กับอิงครัตที่อู่ เขาก็ไม่ลืมที่จะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ จากเวลาว่างอย่างเช่นวันหยุดจากการทำงานประจำ และผ่านไปหลายปีจวบจนทุกวันนี้อัทธ์สามารถช่วยงานในอู่ของอิงครัตได้ทุกอย่าง และฝีมือก็ดีไม่ต่างจากคนที่จบด้านนี้มาโดยตรงเลยแม้แต่น้อย

“อ๋อ...แล้วเขาจะมาเอาตอนไหน”

“ผมนัดเขาตอนเย็นๆ ครับพี่”

“งั้นเดี๋ยวพี่ขอโทรหาแม่ก่อนแล้วกัน เสร็จแล้วคันนี้พี่จะมาทำเองนะ" เอ่ยจบร่างสูงก็เดินไปนั่งแหมะลงที่เก้าอี้หินอ่อนหน้าร้าน ก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายหาผู้เป็นแม่ ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมหลายเดือนแล้ว และขณะที่รอสายมือหนาก็เปิดหนังสือพิมพ์กีฬาดูไปพลางๆ

“สวัสดีครับแม่ ผมโอนเงินของปีนี้ไปให้แล้วนะครับ ห้าหมื่นเท่าเดิม” ชายหนุ่มทักทายคนเป็นแม่เล็กน้อย แล้วบอกจุดประสงค์ของการโทรมาหาในครั้งนี้

“เปลี่ยนจากเงินห้าหมื่นเป็นมาเยี่ยมแม่แทนได้ไหม นี่ยายอ้นก็บ่นคิดถึงแกจะแย่” คนเป็นแม่ที่ไม่ได้อยากได้เงิน แต่อยากเห็นหน้าลูกชายอดที่จะบ่นไม่ได้

“คิดถึงอะไร เมื่อวานก็เพิ่งโทรมากวนอยู่แหมบๆ ...แล้วนี้ยายตัวดีไม่อยู่เหรอครับ” ชายหนุ่มถามถึงน้องสาวสุดหวงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก ซึ่งเรื่องนี้ก็ทำให้ผู้เป็นแม่เบาใจมากที่สองพี่น้องถึงจะต่างบิดากันแต่ก็รักกันมาก อีกทั้งอิงครัตก็เข้ากับพ่อเลี้ยงได้เป็นอย่างดี

“วันอาทิตย์เคยอยู่ติดบ้านที่ไหน วันนี้ก็ไปบ้านเพื่อนบอกว่าจะไปดูซีรงซีรีย์เกาหลีอะไรก็ไม่รู้” บ่นลูกชายคนโตก็หันมาบ่นลูกสาวคนเล็กบ้าง

“แล้วลุงธรรมล่ะครับ” ชายหนุ่มถามถึงพ่อเลี้ยงที่ตนเคารพรักดั่งพ่อบังเกิดเกล้า

“ก็อยู่กับแม่ที่ร้านนี้แหละ ตอนนี้กำลังคุยกับลูกค้า วันนี้มีลูกค้าวีไอพีมาเลยต้องมารับรองด้วยตัวเองเสียหน่อย...ว่าแต่เราเถอะตาอิงค์กิจการเป็นไงบ้าง แล้วตาอัทธ์ล่ะสบายดีไหม”

“ดีทั้งไอ้อัทธ์ทั้งอู่เลยครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างราบรื่น”

“ถ้าราบรื่น งั้นแกก็หาสะใภ้ให้แม่สักคนเป็นไง” นางเอ่ยถึงเรื่องที่ไม่ว่าจะบ่นจะบอกอย่างไรมันก็ยังไรผลมาจนถึงทุกวันนี้

“โอ๊ย! แม่ ผู้หญิงที่ไหนเขาจะมาสนผู้ชายที่วันๆ หมกตัวอยู่กับการซ่อมรถ เนื้อตัวเปื้อนน้ำมันเครื่องแบบนี้...มันต้องโน้น ขับรถเก๋งแต่งสูทผูกไททำงานในออฟฟิศ หรือไม่ก็เจ้าของบริษัทอะไรประมาณนั้น ตอนนี้แม่ก็รอไปก่อนแล้วกัน” ชายหนุ่มโอดครวญยกมือใหญ่ขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เมื่อผู้เป็นแม่เอ่ยถึงเรื่องอยากให้เขามีเมียขึ้นมา เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเขาเองก็ไม่อยากจะจำ แต่ก็เหมือนทุกครั้ง เขาปฏิเสธและมีเหตุผลที่ดีอ้างกับผู้เป็นแม่เสมอ

“แกมันก็อ้างอย่างนี้ตลอด ระวังตาอัทธ์จะมีเมียก่อนแกที่เป็นพี่ละกัน ไม่เอาแม่ไม่เซ้าซี้แกแล้ว แค่นี้ก่อนนะ ว่างๆ ก็มาเยี่ยมแม่กับน้องบ้างละ”

“ครับ รักแม่นะครับ” อิงครัตวางสายด้วยรอยยิ้มขัน ‘เมีย’ เหรอ เขายังไม่คิดอยากจะมี เพราะตอนนี้กำลังสนุกกับงานและชีวิตชายโสด ดังนั้นเขาจึงอยากจะใช้ชีวิตช่วงนี้ให้เต็มที่สุดๆ ไปเลย เอาไว้ถ้ามันจะมีขึ้นมาจริงๆ มันก็คงจะมาเองแหละ มันอาจจะมาแบบธรรมดาหรือแบบไม่คาดฝันก็ได้ หรือถ้าไม่มีมาเลยเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว