เมื่อรักกลายเป็นเถ้าถ่าน

โลกทั้งใบของฉันหมุนรอบพี่เจต ฮาร์ดิง เพื่อนร็อกสตาร์สุดหล่อของพี่ชายฉัน

ฉันคลั่งไคล้เขาตั้งแต่อายุสิบหก พอสิบแปด ฉันก็ยึดมั่นกับคำสัญญาที่เขาพูดเล่นๆ ว่า "รอให้เธออายุ 22 ก่อนสิ บางทีพี่อาจจะอยากลงหลักปักฐานแล้วก็ได้"

คำพูดส่งเดชวันนั้นกลายเป็นแสงนำทางชีวิตฉัน ทุกการตัดสินใจของฉันล้วนชี้นำไปสู่เป้าหมายนั้น ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบ 22 ปีของตัวเองอย่างพิถีพิถันราวกับว่ามันคือวันแห่งโชคชะตาของเรา

แต่ในวันสำคัญวันนั้น ที่บาร์แห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ ขณะที่ฉันกำของขวัญไว้ในมือ ความฝันของฉันก็พังทลายลง

ฉันบังเอิญได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของพี่เจต "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องงี่เง่าที่กูพูดไปอยู่อีก"

แล้วแผนการสุดเลวร้ายก็ถูกเปิดโปง "เราจะบอกยัยแพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าชีท้องด้วยเลยก็ได้ นั่นน่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง"

ของขวัญในมือ... อนาคตที่ฉันวาดฝัน... หลุดลอยไปจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน

ฉันวิ่งหนีออกมาท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบของกรุงเทพฯ หัวใจแหลกสลายเพราะการหักหลัง

ต่อมา พี่เจตแนะนำโคลอี้ในฐานะ "คู่หมั้น" ของเขา ขณะที่เพื่อนร่วมวงของเขาพากันหัวเราะเยาะ "รักข้างเดียวที่น่าเอ็นดู" ของฉัน... แต่เขากลับไม่ทำอะไรเลย

ตอนที่โครงเหล็กตกแต่งร้านพังถล่มลงมา เขาช่วยโคลอี้ ทิ้งให้ฉันบาดเจ็บสาหัส

ที่โรงพยาบาล เขามาเพื่อ "ควบคุมความเสียหาย" แล้วก็ผลักฉันตกบ่อน้ำพุอย่างน่าตกใจ ทิ้งให้ฉันเลือดออก พร้อมกับตราหน้าฉันว่าเป็น "อีโรคจิตขี้อิจฉา"

ผู้ชายที่ฉันเคยรัก คนที่เคยช่วยชีวิตฉัน กลายเป็นคนโหดร้ายและหยามเหยียดฉันต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร?

ทำไมความรักของฉันถึงถูกมองเป็นเรื่องน่ารำคาญที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างโหดเหี้ยมด้วยคำโกหกและการทำร้ายร่างกาย?

ฉันเป็นแค่ปัญหาที่ความภักดีของฉันถูกตอบแทนด้วยความเกลียดชังงั้นหรือ?

ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของเขา

แม้จะบาดเจ็บและถูกหักหลัง ฉันได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่: ฉันพอแล้ว

ฉันบล็อกเบอร์ของเขาและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา ตัดขาดทุกความสัมพันธ์

นี่ไม่ใช่การหนี แต่นี่คือการเกิดใหม่ของฉัน

ฟลอเรนซ์กำลังรออยู่ ชีวิตใหม่ในแบบของฉัน ที่ปราศจากภาระของคำสัญญาที่แตกสลาย

บทที่ 1

อากาศในเชียงใหม่มักจะอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีเสมอ โดยเฉพาะเวลาที่วง "ไนท์ฮาวเลอร์" เล่น

ตอนนั้นฉันอายุสิบหก ส่วนพี่เจต ฮาร์ดิง อายุยี่สิบสอง

เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่บีม พี่ชายของฉัน และเป็นมือกีตาร์นำของวง

เขามีเสน่ห์ แต่ก็ดูเข้าถึงยากนิดหน่อย

ฉันคลั่งไคล้เขามาก

มันไม่ใช่แค่ความคลั่งไคล้ธรรมดา มันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันเอียงกระเท่เร่ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้

ฉันอบคุกกี้ไปให้พวกเขาที่ห้องซ้อม เป็นรสช็อกโกแลตชิปแบบพิเศษ อย่างที่พี่เจตชอบ

ฉันวาดโปสเตอร์โปรโมตคอนเสิร์ตแรกๆ ของพวกเขา ทุกเส้นดินสอของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ฉันไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

ฉันรู้เนื้อเพลงทุกเพลงที่เขาเคยเขียน

วันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉัน

ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้าย ใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะถูกส่งไปแล้ว ความฝันเกี่ยวกับกรุงเทพฯ กำลังคึกคักอยู่ในหัว

แต่คืนนั้น มีเพียงเชียงใหม่เท่านั้นที่สำคัญ มีเพียงร้าน "เพลย์ยาร์ด" ที่วงไนท์ฮาวเลอร์กำลังระเบิดความมันส์อยู่บนเวที

พี่บีมแอบเอาแชมเปญมาให้ฉันจิบที่หลังเวทีหลังจบการแสดง

รสชาติของมันเหมือนการกบฏและความกล้าหาญ

ความกล้าหาญที่มากพอจะทำให้ฉันเดินไปหาพี่เจต ผมสีเข้มของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ รอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ ปรากฏบนริมฝีปากขณะที่เขาคุยกับทีมงาน

หัวใจฉันเต้นรัวเป็นกลอง

"พี่เจตคะ?"

เขาหันมา สายตาเย็นชานั้นจับจ้องมาที่ฉัน

"อ้าว แพร สุขสันต์วันเกิดนะเด็กน้อย"

คำพูดหลั่งไหลออกมาจากปากฉันอย่างงุ่มง่ามแต่จริงใจ "แพรชอบพี่เจตนะคะ ชอบมาหลายปีแล้ว"

จากนั้น ด้วยฤทธิ์ของแชมเปญและความหวังที่เก็บกดมานานหลายปี ฉันก็โน้มตัวเข้าไปจูบเขา

มันเป็นจูบที่รวดเร็วและคงจะดูเก้ๆ กังๆ มาก

เขาไม่ได้ผลักฉันออก แต่ก็ไม่ได้จูบตอบเช่นกัน

เมื่อฉันถอยออกมา แก้มร้อนผ่าว เขาก็มองฉันด้วยสีหน้าขบขันและประหลาดใจเล็กน้อย

เขายีหัวฉันเบาๆ ท่าทางที่ให้ความรู้สึกทั้งใจดีและไม่ใส่ใจในเวลาเดียวกัน

"เรายังเด็กอยู่เลยนะแพร"

หัวใจฉันหล่นวูบ

"แต่ว่านะ" เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ที่เจือแอลกอฮอล์จากเบียร์ที่เขาดื่มอยู่ "รอให้เราเรียนจบมหา'ลัย อายุสัก 22 ก่อน... ถ้าตอนนั้นยังรู้สึกแบบนี้อยู่... พี่อาจจะพร้อมลงหลักปักฐานกับเด็กดีๆ สักคนก็ได้ ใครจะไปรู้"

เขาพูดมันเบาๆ เหมือนเป็นเรื่องตลก

แต่ฉันคว้าคำพูดเหล่านั้นไว้เหมือนเป็นเชือกเส้นสุดท้ายของชีวิต

อายุยี่สิบสอง มันฟังดูเหมือนคำสัญญา

สี่ปี

ฉันสอบติดคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

กรุงเทพฯ กลืนกินฉันทั้งเป็น มันคือวังวนของชั้นเรียน โปรเจกต์ และความเจ็บปวดทื่อๆ ที่โหยหาเชียงใหม่... โหยหาพี่เจต

"คำสัญญา" ของเขากลายเป็นเส้นเวลาลับๆ ของฉัน

ฉันติดตามความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของวงไนท์ฮาวเลอร์จากแดนไกล เพลงของพวกเขากลายเป็นเพลงประกอบการอ่านหนังสือตอนดึกของฉัน

ฉันวางแผนวันเกิดครบรอบยี่สิบสองปีของตัวเองอย่างพิถีพิถัน

มันไม่ใช่วันเกิดธรรมดา มันคือเส้นตาย คือประตูสู่อนาคต

ฉันถึงกับออกแบบปกอัลบั้มจำลองขึ้นมา เป็นภาพแทนอนาคตที่ฉันจินตนาการไว้สำหรับเรา

ฉันรู้ว่ามันดูงี่เง่า แต่มันรู้สึกสำคัญ เป็นของขวัญสำหรับเขา

อายุยี่สิบสอง

ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง

วงไนท์ฮาวเลอร์มาที่กรุงเทพฯ เพื่อเล่นโชว์เคสเล็กๆ ให้ค่ายเพลงดู เป็นโอกาสที่จะได้เซ็นสัญญา

มือฉันสั่นขณะที่กำของขวัญ "ปกอัลบั้ม" ที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลเรียบๆ อย่างดี

พวกเขามีนัดคุยงานกันก่อนแสดงที่บาร์สุดหรูแห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ

ฉันไปถึงก่อนเวลา ด้วยความตื่นเต้นและประหม่าเกินไป

บาร์มีแสงสลัวๆ กลิ่นเบียร์เก่าๆ ปะปนกับความทะเยอทะยานครั้งใหม่

ฉันเห็นพวกเขาในบูธกึ่งส่วนตัวด้านหลังสุด – พี่เจต พี่บีม และสมาชิกวงคนอื่นๆ

และผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก หน้าตาเฉี่ยวคม เอนตัวเข้าไปใกล้พี่เจต

ฉันลังเล ไม่อยากขัดจังหวะ

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงพี่เจต ดังขึ้นเบาๆ อย่างหัวเสีย

"โห ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยแพรจะโผล่มาจริงว่ะ ยังยึดติดกับเรื่องไร้สาระที่กูเคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อนอีก"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

มือกลองของวงพูดเสริมขึ้นมา "มึงต้องรีบตัดบทเลยนะเว้ย เดี๋ยวโคลอี้รู้ว่ามึงไปให้ความหวังเด็กมหา'ลัยได้วีนแตกพอดี"

โคลอี้ ต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ

พี่เจตถอนหายใจ "เออ กูก็รู้ นั่นแหละแผน"

เสียงเขาเบาลงเล็กน้อย แต่ฉันยังได้ยินทุกคำพูดที่แสนโหดร้าย

"โคลอี้ เดเวนพอร์ต ชีเป็น PR หรือพยายามจะเป็นน่ะนะ เรากำลังพยายามทำให้ชีประทับใจอยู่ ชีช่วยกูจัดฉากทั้งหมดเลย กูก็บอกชีไปว่ากูต้องการวิธีจัดการ 'ติ่งโรคจิต' หน่อย"

เสียงหัวเราะดังขึ้น เย็นชาและโหดเหี้ยม

"เราจะบอกยัยแพรว่ากูหมั้นกับโคลอี้แล้ว อาจจะเปรยๆ ว่าท้องด้วยเลยก็ได้ นั่นน่าจะทำให้ยัยนั่นถอดใจไปเอง แถมโคลอี้ยังคิดว่ามันจะเป็นข่าว PR ที่ดีด้วยนะ ถ้าเราได้เซ็นสัญญาขึ้นมาจริงๆ 'ร็อกสตาร์ผู้รักเดียวใจเดียว' อะไรทำนองนั้น"

พี่บีม พี่ชายของฉัน เขาดูอึดอัดใจ พึมพำคัดค้านออกมา

"เจต... แม่งแรงไปว่ะ"

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ คงเพื่อรักษาสันติภาพในวง หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้ใส่ใจมากพอ

โลกเอียงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความหลงใหล แต่เพราะความคลื่นไส้

ความพังทลายถาโถมเข้าใส่ฉัน เหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง

"ปกอัลบั้ม" ความฝันที่ฉันบรรจงสร้างขึ้นมา หลุดจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน

มันตกลงบนพื้นที่เหนียวเหนอะหนะด้วยเสียงตุบเบาๆ

ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนีออกจากบาร์ สู่สายฝนที่เย็นเฉียบของกรุงเทพฯ

ฝนแต่ละเม็ดให้ความรู้สึกเหมือนเศษน้ำแข็งเล็กๆ ที่บาดผิว

ฝนทำให้ผมของฉันลู่ติดใบหน้า ทำให้แสงไฟของเมืองพร่ามัวกลายเป็นเส้นสายที่ไร้ความหมาย

ความคิดฉันย้อนกลับไปอย่างโง่เขลาและเจ็บปวด

หลายปีก่อน ที่งานเทศกาลดนตรีเล็กๆ ในท้องถิ่น ฉันอายุคงจะสักสิบห้า เด็กเกินกว่าจะเข้าไปหลังเวทีได้ แต่พี่บีมแอบพาฉันเข้าไป

วงไนท์ฮาวเลอร์เพิ่งเริ่มต้น ยังดิบและกระหาย

ความโกลาหล ทีมงานตะโกนโหวกเหวก อุปกรณ์วางเกลื่อนกลาด

โคมไฟเวทีอันหนักอึ้งที่วางหมิ่นเหม่เริ่มโคลงเคลง

ฉันยืนอยู่ข้างใต้มันพอดี กำลังตะลึงกับภาพพี่เจตบนเวทีระหว่างซาวด์เช็ก

ทันใดนั้น มือที่แข็งแรงก็คว้าแขนฉัน ดึงฉันกลับไป

พี่เจต

เขากระโดดลงจากเวทีเตี้ยๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

อุปกรณ์นั่นพังครืนลงมาตรงที่ฉันเคยยืนอยู่เมื่อวินาทีก่อน

"เป็นไรมั้ย?" เขาถาม เสียงห้าว

ฉันทำได้แค่พยักหน้า หัวใจเต้นระรัว

เขายัดบางอย่างใส่มือฉัน ปิ๊กกีตาร์นำโชคของเขา

"อย่าหาเรื่องใส่ตัวล่ะ เด็กน้อย"

แค่นั้นแหละ ช่วงเวลาที่ความคลั่งไคล้โง่ๆ ของฉันกลายเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่ามันคือของจริง สิ่งที่ควรค่าแก่การรอคอย

ปิ๊กอันนั้น ฉันเก็บมันไว้ในกล่องกำมะหยี่เล็กๆ

ตอนนี้ ความทรงจำนั้นกลับกลายเป็นการหักหลังเสียเอง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

คุกกี้ โปสเตอร์ การนั่งฟังเดโมเพลงของพวกเขาตอนดึกๆ

วิธีที่ฉันวางแผนชีวิตในมหาวิทยาลัย การย้ายมากรุงเทพฯ ทั้งหมดนั้นมีเพียงคำว่า "อาจจะ" ที่เลื่อนลอยและไม่ใส่ใจของเขาเป็นดาวเหนือนำทาง

ทุกการเสียสละ ทุกการตัดสินใจ เจือปนไปด้วยความหวังที่มีต่อเขา

คำพูดของเขายังคงดังก้อง "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายังยึดติดอยู่"

ภาระ นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น

ความรักของฉันไม่ใช่ของขวัญ มันคือความน่ารำคาญ คือปัญหาที่ต้องจัดการด้วยคำโกหกที่จัดฉากขึ้นมาอย่างโหดร้าย

เส้นทางใหม่ ฉันต้องหามันให้เจอ ห่างจากเขา ห่างจากสิ่งนี้

ความคิดนั้นเป็นเหมือนแสงเทียนริบหรี่ท่ามกลางพายุแห่งความเจ็บปวด

ฉันควานหามือถือ นิ้วแข็งและเย็นเฉียบ

ฉันอยากคุยกับพี่บีม อยากกรีดร้อง อยากเข้าใจ

แต่จะมีอะไรให้เข้าใจล่ะ?

พี่บีมก็อยู่ที่นั่น เขาได้ยินแผนของพี่เจต ความเงียบของเขาในบูธนั้นคือการยืนยันที่ดังกว่าคำพูดใดๆ

เขารู้ว่าพี่เจตจริงจังกับโคลอี้ เขารู้ว่าพี่เจตกำลังจะหักอกฉัน และเขาก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น

บางทีเขาอาจจะเห็นด้วยกับพี่เจตก็ได้ บางทีฉันอาจจะเป็นแค่น้องสาวที่น่ารำคาญ

ข้อความเข้าดังขึ้น

เบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่ท้องไส้ฉันปั่นป่วน ฉันรู้ว่าเป็นใคร

พี่เจต

"ได้ข่าวว่ามาที่ร้าน โทษทีถ้าได้ยินอะไรไป เรื่องของพี่กับโคลอี้มันจริงจัง ตัดใจซะเถอะ"

ไม่ใช่คำขอโทษ แต่เป็นการปัดความรับผิดชอบ

โลกแฟนตาซีที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างดีแตกสลายเป็นล้านชิ้น

ตัดใจ

ใช่

ฉันเลื่อนดูรายชื่อในมือถือ หาเบอร์พี่เจต เบอร์ที่ฉันจำขึ้นใจ

บล็อก

แล้วก็เบอร์พี่บีม

บล็อก

ฉันเดินโซซัดโซเซเข้าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉัน น้ำหยดลงบนพื้นไม้เก่าๆ

สายตาฉันเหลือบไปเห็นกล่องกำมะหยี่เล็กๆ บนโต๊ะเครื่องแป้ง

ปิ๊กกีตาร์นำโชค

ฉันหยิบมันขึ้นมา มันรู้สึกเย็นและแปลกประหลาดในมือฉัน

สัญลักษณ์ของคำโกหก

ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและเฉียบขาด ฉันโยนมันลงถังขยะ ฝังมันไว้ใต้ภาพสเก็ตช์ที่ถูกทิ้งและกากกาแฟ

ก้าวแรก