หัวใจร่วงโรย

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม ลู่หลีจับได้ว่าสามีของเธอแอบนอกใจ

พอเธอผลักประตูคลับเฮาส์เปิดออกก็เห็นเพ่ยซือหานกำลังจูบกับผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวผ่านก้อนน้ำแข็งอยู่ ส่วนผู้คนรอบข้างต่างก็พากันส่งเสียงเชียร์ขึ้นมา

“คุณเพ่ยและคุณไป๋เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ ！”

ผลปรากฏว่าพอประตูถูกเปิดออก ทุกคนก็มองไปที่ลู่หลีเป็นตาเดียว！

“คุณมาได้ไง？ พวกเราแค่กำลังเล่นกันเฉย ๆ” เพ่ยซือหานโกหกลู่หลีหน้าตาย “พอดีหยู่โรวไม่ชอบดื่ม คุณช่วยไปเอากาแฟมาให้หน่อยสิ”

ลู่หลีรู้สึกว่าหูของเธออื้อไปหมดแล้ว

เมื่อสามปีก่อน เพ่ยซือหานเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเธอ ทำให้เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และสูญเสียความทรงจำไป แต่พอตื่นขึ้นมา เขาก็ลืมเธอซะอย่างนั้น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลู่หลีปกปิดชื่อเสียง ซ่อนตัวตน และละทิ้งอดีตของตัวเองไป เธอยอมทิ้งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นมีดผ่าตัด รถแข่งหรือกระดาษออกแบบ เพียงเพราะเธอต้องการที่จะทำให้ความทรงจำของเพ่ยซือหานกลับมาเป็นดังเดิม！

แต่ตอนนี้ ความจริงใจได้ถูกทำลายจนเละไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

“เพ่ยซือหาน คุณยังจำได้ไหมว่าเมื่อคืนนี้คุณพูดอะไรไว้บ้าง？”

เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เธอได้รับข้อความจากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม เธอจึงรีบมาที่นี่ เวลานี้ร่างกายเธอไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยน้ำมันเท่านั้น แม้กระทั่งเส้นผมก็ยังไร้ซึ่งความเงางาม สภาพเธอดูหม่นหมองและไร้ชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก

เมื่อคืนนี้เพ่ยซือหานบอกว่า วันนี้เขาจะกลับมากินข้าว เธอจึงพยายามอย่างสุดความสามารถจัดเตรียมอาหารเอาไว้เต็มโต๊ะไปหมด

แต่ปรากฏว่าเขาแอบนอกใจเธออยู่นอกบ้านต่อหน้าผู้คน

เพ่ยซือหานพูดอย่างหมดความอดทนว่า “พอดีคืนนี้ผมมีสังสรรค์”

เขามองไปที่ลู่หลีแวบหนึ่ง ความจริงเธอเป็นคนที่หน้าตาสะสวย ผิวพรรณก็เนียนละเอียด แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นคนไร้ชีวิตชีวาและน่าเบื่อไปหน่อย

เธอเป็นได้แค่แม่บ้านเท่านั้น

“วันนี้เป็นวันเกิดของหยู่โรว คุณอย่ามาทำลายความสนุกของที่นี่สิ”

เมื่อเทียบกับลู่หลีแล้ว ไป๋หยู่โรวที่มาจากตระกูลผู้ลากมากดีและเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ดูน่าชื่นชมมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เพราะเหตุนี้เพ่ยซือหานจึงไม่เข้าใจว่า ทำไมคุณปู่ถึงได้บอกว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยชอบลู่หลีมากถึงขั้นที่ยอมตายเพื่อเธอได้เลย？

ไป๋หยู่โรวที่อยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นยืนและพูดอย่างใสซื่อว่า “คุณลู่ ฉันต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ วันนี้เป็นวันเกิดของฉันเอง ทุกคนก็ดื่มกันไปค่อนข้างเยอะแล้ว แต่คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ เมื่อกี้นี้พวกเราก็แค่กำลังเล่นเกมกัน...…”

สีหน้าเธอดูไม่มีพิษมีภัย แถมน้ำเสียงก็ยังฟังดูอ่อนโยนมากด้วย

คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าเธอกำลังถูกรังแก

ลู่หลีกระตุกมุมปากขึ้นก่อนจะพูดว่า“นึกไม่ถึงว่าเกมสมัยนี้มันจะใช้ผู้ชายที่แต่งงานแล้วเป็นพร็อพได้ด้วย”

เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว หากเธอยังฝืนทนต่อไปอีกก็คงไร้ศักดิ์ศรีน่าดู

เธอเงยมองขึ้นไปพูดว่า “เพ่ยซือหาน เราหย่ากันเถอะ”

คำพูดที่ถูกพูดออกมาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้บรรยากาศในงานตึงเครียดขึ้นมาทันที

เพ่ยซือหานมองเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเธอ แล้วเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

…… ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าลู่หลีรักเขามาก！

“หย่างั้นเหรอ？” เพ่ยซือหานคิดว่าเธอกำลังงอนจนพาลหาเรื่องอยู่ แต่เขาขี้เกียจจะง้อแล้วจึงพูดออกไปว่า “ลู่หลี แล้วคุณอย่ามาเสียใจภายหลังนะ”

ไป๋หยู่โรวเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง เมื่อกี้นี้ตอนที่ถูกลู่หลีพูดจาประชดประชันใส่ เธอรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก “คุณลู่ คุณอย่าโทษพี่ซือหานเลยนะ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง..... ว๊าย！ ！”

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็ร้องกรี๊ดออกมาอย่างน่าอนาถ

เห็นเพียงลู่หลี่สาดกาแฟออกไป “ในเมื่อคุณไป๋พูดมาซะขนาดนี้แล้ว งั้นก็รับผลกรรมไปแล้วกันค่ะ”

“นี่คุณ！” ไป๋หยู่โรวยังไม่ทันได้ตั้งสติใด ๆ

เวลานี้ไม่เพียงแต่เครื่องสำอางที่ถูกจัดการจนไม่เหลือหลอ แม้แต่เส้นผมก็ยังเหนียวติดใบหน้า ราวกับผู้ประสบภัยในหนังสยองขวัญก็มิปาน

บรรยากาศเงียบกริบ

ห้องส่วนตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด

ใครจะไปรู้ล่ะว่า ไป๋หยู่โรวที่มีชาติตระกูลดี และไม่เคยได้รับความอัปยศอดสูเลยจะต้องมาโดนกระทำเช่นนี้！

ตอนนี้ใบหน้าเธอไม่หลงเหลือซึ่งความอ่อนโยนอีกแล้ว

“ลู่หลี คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ？ ！”

แม้แต่เพ่ยซือหานก็ยังช็อก

นี่ยังใช่ภรรยาคนที่ว่านอนสอนง่ายของเขาคนนั้นรึเปล่า？

“คุณไป๋ นี่คือสิ่งที่คุณอยากเห็นไม่ใช่เหรอคะ？” สีหน้าลู่หลีไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ “คุณอุตส่าห์ส่งโลเคชั่นห้องส่วนตัวมาบอกฉันโดยไม่ระบุชื่อซะขนาดนั้น ฉันไม่มีทางทำลายความหวังดีของคุณอยู่แล้ว”

หลังจากที่เธอพูดจบก็เปิดโทรศัพท์และโชว์ข้อความจับชู้นั้น

ไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น เธอยังเปิดเผยรหัสติดตามที่แสดงข้อมูลต่าง ๆ เช่น IP ที่ไม่ระบุชื่อและรุ่นโทรศัพท์มือถืออีกด้วย

ทุกคนต่างก็ชะเง้อหน้ามาดู แล้วก็ช็อกไปตาม ๆ กัน

——ผู้ที่ตรงตามหลักฐานเหล่านี้ มีเพียงแค่ไป๋หยู่โรวเท่านั้น

“เรื่องที่คุณให้ฉันมาจับชู้ เพ่ยซือหานรู้รึยังคะ？”

เมื่อได้ยินเช่นนี้แววตาของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที ส่วนร่างกายของไป๋หยู่โรวก็ถึงกับแข็งทื่อไปในชั่วพริบตา เธอแทบจะยืนนิ่ง ๆ ไม่ได้อยู่แล้ว

“…… ไม่ใช่ฉันนะ”

ทั้ง ๆ ที่เธอส่งไปแบบไม่ระบุชื่อแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยังสืบได้อยู่อีกล่ะ？ โค้ดที่แสดง ถึงขนาดถอดรหัสไปถึงที่บ้านเธอได้เลย！

ไป๋หยู่โรวน้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เธอยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธอยู่

“พี่ซือหาน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”

ตอนนี้เธอไม่สนใจสภาพที่น่าเวทนาจากการที่ถูกกาแฟสาดใส่แล้ว ในหัวของเธอกำลังคิดแค่ว่าจะแก้ปัญหายังไงดี

เธอจะไม่ยอมให้ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นมา ถูกทำลายลงไปเด็ดขาด！

“ต้องมีคนกลั่นแกล้ง จงใจใส่ร้ายฉันแน่ ๆ เลยค่ะ”

เดิมทีไป๋หยู่โรวอยากให้ลู่หลีทนไม่ได้และยอมแพ้ไปเอง แต่แล้วผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นบ้าขึ้นมาเท่านั้น แต่ลู่หลียังสร้างความเดือดร้อนให้เธออีกด้วย！

เพ่ยซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อย

เดิมทีเขาควรจะลำเอียงไปเข้าข้างไป๋หยู่โรวมากกว่า แต่พอเห็นเงาบาง ๆ ของลู่หลี เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

แต่ลู่หลี่กลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องตลกร้าย ถ้าเป็นเพ่ยซือหานก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำไป เขาจะสงสารที่เธอถูกกลั่นแกล้งไหมนะ？

“คุณเพ่ย นับจากวันนี้ไป เราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันอีก！”

พอเพ่ยซือหานได้ยินเช่นนี้สีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นทันที ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่ว่าเขาจะทำอะไรเกินเลยมากแค่ไหน ลู่หลีก็สามารถทนได้มาโดยตลอด

แล้ววันนี้เขาแค่เล่นเกมเอง ทำไมเธอถึงต้องโกรธด้วยล่ะ？