เจ้าสาวถูกสลับตัว หัวใจพยาบาท

นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานของฉัน เป็นอีเวนต์ประชาสัมพันธ์ครั้งสำคัญสำหรับการหาเสียงชิงตำแหน่งผู้ว่าฯ ของอังกูร สามีของฉัน

แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นจากฤทธิ์ยาที่ทำให้มึนงง ฉันกลับพบเขาที่แท่นพิธีกับเมียน้อยของเขา

หล่อนสวมชุดแต่งงานของฉัน

ฉันมองจากระเบียงที่ซ่อนอยู่ขณะที่เขาสวมแหวนที่เคยให้ฉันลงบนนิ้วของหล่อน ต่อหน้าบรรดาไฮโซทั่วฟ้าเมืองไทย

เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเขา เขาบอกฉันว่าเมียน้อยของเขาท้อง และเขาต้องวางยาฉันเพราะหล่อน ‘ไม่สบาย’ และต้องการพิธีนี้ เขาเรียกฉันว่าแม่บ้านไร้ประโยชน์ แล้วหัวเราะเยาะพร้อมเสนอว่าเราสามารถเลี้ยงลูกของเขากับศรัณยาด้วยกันได้

เจ็ดปีในชีวิตของฉัน กลยุทธ์ของฉัน และการเสียสละของฉันได้สร้างอาณาจักรของเขาขึ้นมา และเขาพยายามจะลบฉันทิ้งด้วยแชมเปญเพียงแก้วเดียว

แต่เมื่อฉันไปเจอเขาที่ศาลแพ่งเพื่อจัดการเรื่องหย่าให้สิ้นซาก เขากลับแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ร้องไห้และอ้อนวอนไม่ให้ฉันทิ้งเขาไปใน ‘วันแต่งงานของเรา’

เขาอยากจะเล่นเกมงั้นเหรอ ได้... แต่ฉันจะเป็นคนเขียนกติกาเอง

บทที่ 1

แก้วแชมเปญในมือฉันเย็นเฉียบ ตัดกับกลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยนที่อบอวลอยู่ในห้องสวีทสำหรับคู่บ่าวสาว นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานอันยิ่งใหญ่ที่อังกูร กิจอนันต์ สามีของฉันเคยสัญญาไว้มานานหลายปี เป็นอีเวนต์ประชาสัมพันธ์ครั้งสำคัญสำหรับการหาเสียงชิงตำแหน่งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครของเขา

แต่มีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง หัวของฉันหนักอึ้งและมึนตึ้บ ขอบสายตาเริ่มพร่ามัว ฉันดื่มแชมเปญไปแค่แก้วเดียว แก้วที่อังกูรยื่นให้ฉันเองเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

“แค่ดื่มให้ใจเย็นลงหน่อยนะ สาจ๋า” เขาพูด รอยยิ้มของเขาสดใสและขัดเกลามาอย่างดีเหมือนกับความทะเยอทะยานทางการเมืองของเขา

ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นจากโซฟากำมะหยี่ ขาของฉันโซซัดโซเซ ชุดแต่งงานที่ตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ทำมือ ซึ่งฉันใช้เวลาออกแบบนานหลายเดือน ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดบนผิวของฉัน ฉันเดินโซเซไปที่กระจกบานยาวเต็มตัว และเลือดในกายก็เย็นเยียบ

ภาพที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นศรัณยา ใบหน้าของหล่อนฉาบไว้ด้วยความยินดีอย่างผู้มีชัย หล่อนสวมชุดของฉัน ชุดของสามีฉัน... เมียน้อยของเขา

ลมหายใจของฉันติดขัดในลำคอ ฉันได้ยินเสียงดนตรีดังกระหึ่มมาจากห้องโถงใหญ่ด้านล่าง เสียงของพิธีกรเริ่มพิธีการ คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาในท้องขณะที่ความจริงอันน่าสยดสยองถาโถมเข้าใส่ เขา... วางยาฉัน เขากำลังสลับตัวฉันที่แท่นพิธี

ฉันถลันออกจากห้องสวีท ท่าทางทุลักทุเลและสิ้นหวัง ฉันวิ่งไปตามทางเดิน ผ่านประตูบริการเล็กๆ จนไปเจอกับระเบียงที่มองเห็นห้องโถงหลักได้ ด้านล่างนั้น ภายใต้ซุ้มกุหลาบสีขาวที่ฉันเป็นคนเลือก อังกูรยืนยิ้มแย้มให้ศรัณยา เขาสวมแหวนลงบนนิ้วของหล่อน วงเดียวกับที่เขายื่นให้ฉันในห้องนี้ก่อนที่ฉันจะเริ่มรู้สึกเวียนหัว ฝูงชนซึ่งเป็นใครบ้างในแวดวงการเมืองชั้นสูงของกรุงเทพฯ ต่างปรบมือกันเกรียวกราว

นี่คือการแสดงละครต่อหน้าสาธารณชน และฉันคือตัวตลก

ไฟโทสะที่แหลมคมและร้อนรุ่มแผดเผาผ่านม่านหมอกในใจฉัน ฉันรอ... ฉันรอจนกระทั่งพิธีสิ้นสุดลง จนกระทั่งนักข่าวได้ภาพของพวกเขาไป จนกระทั่งแขกเหรื่อกำลังจิบเครื่องดื่มค็อกเทล ฉันเจอเขาในห้องสมุด มุมเงียบๆ ของสถานที่จัดงานสุดหรู ศรัณยาอยู่กับเขา แขนของหล่อนโอบรอบคอของเขา ริมฝีปากของพวกเขายังคงประกบกันในจูบแห่งการเฉลิมฉลอง

พวกเขาผละออกจากกันเมื่อฉันเดินเข้าไป ใบหน้าของพวกเขาไม่แสดงความประหลาดใจ ไม่มีความรู้สึกผิด มีเพียงความพึงพอใจอย่างอิ่มเอม

“นี่มันบ้าอะไรกัน อังกูร” เสียงของฉันเป็นเพียงเสียงกระซิบแหบพร่า

เขาแค่หัวเราะเยาะ เป็นเสียงที่ดูถูกและน่ารังเกียจ เขาขยับกระดุมข้อมือ ดวงตาของเขาเย็นชาและปราศจากอารมณ์ใดๆ ที่ฉันเคยรู้จัก

“อลิสา อย่าทำตัวน่าสมเพช มันดูไม่ดี”

“น่าสมเพชเหรอ” ฉันหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่แตกสลายและเสียสติ “คุณวางยาฉันแล้วแต่งงานกับเมียน้อยของคุณแทนที่ฉันต่อหน้าคนทั้งเมือง แล้วคุณยังจะมาห่วงว่าฉันจะทำตัวน่าสมเพชอีกเหรอ”

“มันจำเป็น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ศรัณยา... ไม่ค่อยสบาย หล่อนต้องการสิ่งนี้”

จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉัน ด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างแท้จริง “แล้วคุณจะทำอะไรได้ คุณก็แค่แม่บ้าน อลิสา คุณไม่ได้ทำงานมาหลายปีแล้ว ทุกอย่างที่คุณมี คุณมีได้ก็เพราะผม”

เขาผายมือไปรอบๆ ห้องที่หรูหรา “ชีวิตแบบนี้ เสื้อผ้าของคุณ รถของคุณ ทั้งหมดเป็นของผม”

“ฉันต้องการหย่า” ฉันพูด คำพูดนั้นขมปร่าในปาก

เขาเงยหน้าหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจและกึกก้องจนทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน

“เชิญเลย ขู่ผมสิ คุณไม่มีอะไรเลย คุณไม่มีค่าอะไรทั้งนั้นถ้าไม่มีผม”

มือของฉันสั่น แต่ในใจกลับกระจ่างชัดอย่างน่ากลัว ความโศกเศร้ากำลังแข็งตัวเป็นอย่างอื่น... บางอย่างที่เย็นชาและแหลมคม

ฉันไม่พูดอะไรอีก ฉันหันหลังและเดินจากไป ทิ้งให้เขาหัวเราะอยู่เบื้องหลัง คืนนั้น ฉันเก็บกระเป๋าใบเดียว หยิบเงินสดฉุกเฉินที่ซ่อนไว้ และออกจากคฤหาสน์ที่เราเรียกว่าบ้าน ฉันหาอพาร์ตเมนต์โทรมๆ ราคาถูกได้ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง

ฉันพิมพ์ข้อตกลงการหย่าออกมา เป็นแบบมาตรฐานที่ไม่มีการกล่าวโทษฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ฉันเซ็นชื่อแล้ววางมันไว้บนเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ รอคอย

เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เขาคงคิดว่าฉันแค่สร้างเรื่อง แค่กำลังอาละวาด เขาคาดหวังว่าฉันจะเงินหมด แล้วคลานกลับไป อ้อนวอนขอการให้อภัย

เมื่อฉันไม่ทำ เขาก็หมดความอดทน

เย็นวันหนึ่งเขาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องฉัน ชุดสูทสั่งตัดของเขาดูน่าขันในโถงทางเดินที่ทรุดโทรมของตึกฉัน เขาทำจมูกย่นเมื่อได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

“นี่คือที่ที่คุณอยู่เหรอ น่าสมเพชชะมัด” เขาพูดอย่างเหยียดหยาม พลางผลักฉันเข้าไปในห้องเล็กๆ

เขามองไปรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “เอาล่ะ คุณอาละวาดพอแล้ว ได้เวลากลับบ้าน”

เขาขยับเข้ามาหาฉัน มือของเขาเอื้อมมาที่เอวฉัน “ผมจะยอมให้อภัยคุณสำหรับละครฉากนี้ด้วยซ้ำ เรามาเคลียร์กันได้นะ คืนนี้เลย”

ความหมายของเขาชัดเจน และมันทำให้ฉันขยะแขยงจนขนลุก

ฉันก้าวหลบเขาและหยิบเอกสารจากเคาน์เตอร์ขึ้นมา ฉันยื่นมันให้เขา

“เซ็นสิ อังกูร”

เสียงของฉันสงบ เป็นเสียงที่ตายด้านและราบเรียบ

เขากระชากเอกสารจากมือฉัน ดวงตาของเขากวาดอ่านอย่างเบื่อหน่ายเกินจริง

“ยังจะเล่นเกมนี้อยู่อีกเหรอ มันเริ่มน่าเบื่อแล้วนะ อลิสา”

เขายิ้มเยาะ “คุณกำลังทำตัวเป็นเด็กๆ”