บทที่ 3

มีครรภ์แล้ว

วันรุ่งขึ้น พระนายมอบใบหย่าร้างให้กับมือของ พิมและไม่ต้องการให้เธอมาจริงๆ หนังสือสีเขียวเข้มควรจะเป็นสีที่อบอุ่น แต่มันเจ็บตาของพิม และทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด

เธอยิ้มและมองเขาและถามว่า "คุณไปทำพร้อมกับใบรับรองการสมรสของคุณกับเธอใช่ไหม"

"ไม่ใช่ เธอสมควรได้รับการรักษาที่ดีที่สุด"

ดังนั้นคุณต้องเลือกวันที่ดีและถือพิธีโรแมนติกที่ยิ่งใหญ่จึงได้รับรองการสมรส ใช่ไหม" ประโยคนี้ทำให้หัวใจของพิมเต็มไปด้วยเลือด ในอีกไม่กี่วันนี้ พระนายและสุดาเบนอยู่ในโรงพยาบาลเฝ้าแย้ม กลัวว่าพ่อแม่ดูแลไม่ได้รอบคอบ

สุดาจะกลับที่บ้านในเวลากลางคืน พระนายก็จะพักอยู่ในโรงพยาบาล

สำหรับเรื่องที่เธอทำผ่าตัด IVF พวกเขารืมหมดโดยตรง ไม่มีใครพูดแม้แต่การดูแลและคำทักทาย หัวใจของพิมเจ็บเหมือนถูกมีดตัด แต่เธอก็ควบคุมอารมณ์และให้แย้มทำซุปเพื่อให้สุดาส่งไป

"พิม คุณอย่าตำหนิพระนาย แต่อย่างใดทั้งสองคนมีความรักจริงๆ ซึ่งไม่สามารถทำได้โดยปราศจากใคร ถ้าแย้มไม่โง่เกินไป ติดโรคและไปซ่อนตัวอยู่ในต่างประเทศ คุณก็ไม่สามารถเลียรั่วนี้ได้"

การแต่งงานที่มีตัวเองพยายามรักษา สุดท้ายถูกพูดว่าเลียรั่ว

พิมกัดปากของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น หัวใจของเธอมีเลือดออก แต่เธอเพียงแต่สามารถน้อมศีรษะได้

เมื่อเห็นซุปโอเคแล้ว พิมปิดไฟเอากระบอกหุ้มฉนวนเตรียมที่จะให้สุดาอาบน้ำเสร็จก็นำไปโรงพยาบาล

"อ้า -"

หม้อซุปไม่ปลอดภัยและน้ำซุปร้อนเทลงมาพร้อมกับต้นขาของ พิมหลบซ่อนไม่ได้

พิมกัดฟันและทนทุกข์ทรมาน เธอรีบวิ่งไปที่น้ำเย็น

ความเจ็บปวดที่ร้อนเหมือนไฟไหม้ได้ถูกแช่เย็นชั่วคราวด้วยน้ำเย็น และน้ำตาของเธอไหลเหมือนลูกปัดแตก

หลังจากแช่น้ำเย็นมานาน พิมจึงนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

แพทย์หญิงตัดกางเกงของเธออย่างระมัดระวังเพื่อเผยผิวที่ไหม้เกรียมและทนไม่ได้

พิมกัดฟันและทนทุกข์ทรมานมาก เธอทนความเจ็บปวดจนออกเหงื่อที่หน้าผาก

แพทย์กำลังจะทายาของเธอ เธอจำได้บางอย่างทันทีและคว้ามือแพทย์ หมอมองเธออย่างลึกลับ "มีอะไร คุณได้รับบาดเจ็บสาหัสมากไป ไม่ได้ที่จะไม่ทายา"

"ไม่ใช่ค่ะ ยานี้มีผลต่อทารกในครรภ์หรือไม่"

"คุณกำลังตั้งครรภ์หรือ"

พิมส่ายหัว "ฉันไม่แน่ใจ แต่สัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้ดำเนินการ IVF"

ภายใต้การจัดของแพทย์ พิมตรวจสอบร่างกายทันที

"ทารกในครรภ์ประสบความสำเร็จในการลงทะเบียนมดลูก ขอแสดงความยินดีคุณมีครรภ์แล้ว แต่ทารกในครรภ์ยังคงไม่เสถียร ดังนั้นจงระวัง" ฉันมีลูกแล้ว ในที่สุดฉันก็สามารถคลอดลูกให้พระนายได้

พิมปิดปากและจมูกของเธอและร้องไห้ รืมความเจ็บปวดของบาดแผลอย่างสมบูรณ์ ตาธรรมชาติก็ลืมความจริงที่ว่าเธอได้หย่าร้างกับพระนาย

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าแล้ว รอไม่ไหวที่จะโทรหาพระนาย เพียงกดหมายเลขที่โทรออกและเมื่อเชื่อมต่อแล้วก็จะถูกตัดออก

พิมมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่เต็มใจและยิ้มด้วยน้ำตา

เธอโง่มาก

แม้ว่าเธอจะตั้งครรภ์อยู่ก็ตาม พระนายก็ไม่สนใจ

เขาชอบเด็ก ๆ แต่เขาแค่ต้องการให้แย้มมีลูกเขา

และเธอ พิมคงไม่มีคุณวุฒิเลย

พิมยกมือขึ้นและเช็ดน้ำตา หายใจลึกๆช้าๆแล้วก็ยิ้มอย่างหนัก

มันไม่เป็นไร เขาไม่สนใจ เธอเองสนใจก็ได้

เนื่องจากขาถูกเผาอย่างรุนแรง พิมต้องทำธรรมเนียมเข้าโรงพยาบาลและพักผ่อนนอนบนเตียงในโรงพยาบาล

เธออยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์และบาดแผลนั้นแห้งสนิท

ในช่วงเวลานี้ พระนายและสุดาไม่เคยโทมาหาเธอ พวกเขาดูเหมือนลืมเธอคนนี้ไปอย่างสมบูรณ์และพวกเขาก็ไม่สนใจว่าเธอไปที่ไหน เธอตายหรือมีชีวิตอยู่

หัวใจได้รับบาดเจ็บ แต่คิดถึงทารกในท้อง พิมยังคงแข็งแกร่งสุรา

ในตอนบ่าย พิมทำธรรมเนียมการออกโรงพยาบาล เพิ่งออกจากวอร์ดเห็นพระนายวิ่งเข้ามา รู้ดีว่าไมควรจะอย่างนั้นแต่ยังไม่สามารถทนได้ เกิดความหวังนิด

"คุณ คุณมาทำไม"