ข้ามเข้าสู่โลกหนังสือ

"อืม~"

ท่ามกลางเสียงหายใจหอบหนักของชายหนุ่ม ซ่งอิงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย จ้องมองห้องเก่า ๆ พังโทรมตรงหน้าและชายหนุ่มที่กำลังหายใจถี่กระชั้นอยู่บนเตียงดินอย่างตะลึงงัน

นาง——

ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!

กลายเป็นนางร้ายในนิยายเรื่อง "องค์รัชทายาทเผด็จการ รักตามใจทุกค่ำคืน" ที่ชื่อแซ่เหมือนกับนางทุกประการ คือซ่งอิง

ส่วนชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ชื่อเผยเหิง เป็นพระเอกของเรื่องนี้

ตามเนื้อหาในนิยาย สิบเจ็ดปีแรกของชีวิตเผยเหิง เขาคือท่านซื่อจื่อแห่งจวนโหวติ้งอัน

แต่เมื่อสองเดือนก่อน จวนโหวติ้งอันค้นพบว่าเขาเป็นคุณชายตัวปลอม จึงโบยตีเขาอย่างหนัก โยนออกจากจวนโหว แล้วรับทายาทตัวจริงกลับไป

ส่วนเจ้าของร่างเดิมที่นางสวมเข้ามา คือภรรยาที่เพิ่งทำพิธีกราบฟ้ากับเผยเหิงเสร็จ

ยังไม่ทันได้เข้าหอ ก็ถูกจวนโหวติ้งอันไล่ออกมาพร้อมกันที่งานแต่งงานนั่นเอง

นางเดิมทีเป็นคุณหนูคนรองแห่งจวนโป๋ผิงหยาง แต่หลังจากถูกไล่ออกจากจวนโหวติ้งอันมาพร้อมเผยเหิง จวนโป๋ผิงหยางก็ตัดสายสัมพันธ์กับนาง

เผยเหิงพานางมาอยู่ที่บ้านเดิมของทายาทตัวจริง คือหมู่บ้านชิงเหอ

เจ้าของร่างเดิมทนสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลไม่ไหว ทุกวันเอาแต่ด่าทอเหยียดหยามเผยเหิง โทษว่าเขาทำให้ตนต้องลำบากเช่นนี้ สุดท้ายเจ้าของร่างเดิมไปคบหากับคุณชายผู้ร่ำรวยในตัวเมือง

ในขณะที่เจ้าของร่างเดิมและคุณชายผู้ร่ำรวยกำลังวางแผนจะขายเผยเหิงให้หอชิงเฟิง คนจากในวังก็มารับเผยเหิงไป บอกว่าเขาคือองค์ชายที่ฝ่าบาทพลัดหลงไว้ภายนอก

เผยเหิงกลับสู่เมืองหลวง และไม่นานก็ชนะในศึกชิงราชบัลลังก์ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ

ส่วนเจ้าของร่างเดิม ถูกเผยเหิงสั่งให้เข้ากรมซักพระภูษา ซักผ้าทั้งชีวิต ในที่สุดในเดือนหนาวเหน็บเดือนหนึ่ง ก็ทนไม่ไหวและตายเพราะหนาวเย็น

ซ่งอิง: !!!

ฟ้าถล่ม!

ตามความคืบหน้าในนิยายตอนนี้ เรื่องดำเนินมาถึงตอนที่นางและเผยเหิงมาอยู่ที่หมู่บ้านชิงเหอได้สองเดือน นางได้ด่าทอเผยเหิงมาสองเดือนแล้ว...

และในขณะนี้ เผยเหิงเพิ่งทำงานหนักเป็นกรรมกรที่ท่าเรือเมื่อคืน ตอนแบกกระสอบใหญ่เผลอตกน้ำ ในอากาศหนาวเย็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ดิ้นรนอยู่ในน้ำทะเลครู่ใหญ่กว่าจะปีนขึ้นฝั่งได้

หนาวจนไข้ขึ้นสูงไม่ลด

ซ่งอิงตื่นตัววูบ พลิกตัวลงจากเตียงดิน นางไม่อยากไปซักผ้าทั้งชีวิตที่กรมซักพระภูษาแล้วถูกแช่ตายอยู่ที่นั่น!

ใช้เวลาเพียงวินาทีเดียวก็ยอมรับความจริงว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ซ่งอิงรีบหาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในห้องที่พังโทรม รีบตักน้ำมาบิดผ้าให้หมาด แล้วปีนขึ้นเตียง คลายเสื้อของเผยเหิงออก

เผยเหิงไข้ขึ้นจนสติเลอะเลือน ในความมืดมนสับสน ฝืนลืมตาขึ้น มองเห็นซ่งอิงกำลังคลายเสื้อของเขาออกอยู่

ในแววตาของเผยเหิงมีทั้งความโกรธและการเย้ยตัวเอง เสียงแหบเพราะไข้สูงปนเสียงเย้ยหยัน "รีบใจร้อนจะเอาเสื้อนวมตัวนี้ไปจำนำขนาดนี้เลยรึ?"

ซ่งอิง: ...

หา?

นางนึกขึ้นได้ทันทีว่า เมื่อวานเจ้าของร่างเดิมทะเลาะกับเผยเหิง ด่าเผยเหิงว่าเป็นคนไร้ค่า ทั้งตัวมีแค่เสื้อนวมตัวนี้ที่มีราคาเท่านั้น

เมื่อเจอกับสายตาเย็นชาของเผยเหิง มือของซ่งอิงที่กดอยู่บนหน้าอกของเขาสั่นเล็กน้อย นางอยากจะบอกว่าฉันแค่จะเช็ดตัวให้นายเพื่อช่วยลดไข้ แต่ก็กลัวว่าจะแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมมากเกินไป จะถูกเผยเหิงสังเกตเห็น

อย่างไรก็ตาม คนยุคโบราณไม่รู้จักเรื่องการทะลุมิติเข้ามาในนิยาย อาจจะคิดว่านางเป็นปีศาจก็เป็นได้!

ตามคาแรกเตอร์ของเจ้าของร่างเดิม ซ่งอิงทำหน้างอนเหวี่ยง "เสื้อนวมของท่านจะมีราคาเท่าไหร่กัน ถ้าท่านไข้แล้วตายไป ใครจะหาเงินให้ฉันใช้! อย่าขยับสิ ฉันจะเช็ดตัวให้"

พูดจบ

กลัวว่าน้ำเสียงจะไม่หนักแน่นพอ จึงเสริมอีกประโยค "รีบหายไข้แล้วไปทำงานหาเงินซะ ได้ยินไหม!"

ยังไงนางก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม อีกทั้งในใจก็ไม่กล้าทำให้ท่านไท่จื่อในอนาคตท่านนี้ไม่พอใจจริง ๆ เพราะคนยุคโบราณฆ่าคนได้ง่ายเสียเหลือเกิน

คำพูดไม่มีพลังเหมือนเจ้าของร่างเดิม น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวกลับมีความนุ่มนวลแฝงอยู่นิดหน่อยเพราะใจไม่กล้า

เผยเหิงตะลึงไปครู่หนึ่ง

เขาไข้ขึ้นจนเลอะเลือนแล้วใช่ไหม? ทำไมรู้สึกว่าซ่งอิงดูแปลกไปนิด ๆ?

ในขณะที่เผยเหิงเหม่อลอย ซ่งอิงก็ปลดเสื้อของเผยเหิงออกอย่างรวดเร็ว

โว้ว~

หน้าอกล่ำบึกบึนเช่นนี้!

ลองสัมผัสดู ร้อนผ่าวเลย!

ซ่งอิงใช้ผ้าเช็ดที่คอ รักแร้ของเขา

ยังต้องเช็ดบริเวณขาหนีบ ข้อพับขาด้วย

ชำเลืองมองครึ่งตัวล่างของเผยเหิง ซ่งอิงปลอบใจตัวเอง: ก็แค่คิดเสียว่ากำลังดูแลหมูหลังคลอด...

บ่นพึมพำ ยื่นมือไปคลายกางเกงของเผยเหิง

เผยเหิงคว้ามือซ่งอิงไว้

ฝ่ามือร้อนผ่าว แววตาของเขาดำมืด จ้องเขม็งซ่งอิง เสียงที่แหบเพราะไข้ยิ่งแหบขึ้นอีก "เธอทำอะไร!"

ซ่งอิงถูกเขาคว้าข้อมือไว้ ในใจรู้สึกโชคดี ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้ใจร้ายเกิดความคิดอยากกำจัดเสี้ยนหนาม ฉวยโอกาสที่เขาป่วยอ่อนแอจัดการชีวิตเขา

ไม่อย่างนั้น!

ด้วยพละกำลังที่เผยเหิงคว้าข้อมือนางอยู่ตอนนี้ ต่อให้คิดจะเอาชีวิต ก็คงจะเป็นชีวิตของนางเองที่ถูกเอาไป

"เจ็บ!" ซ่งอิงดิ้นข้อมือ จ้องเผยเหิง "ปล่อยฉันสิ ท่านบีบจนเจ็บแล้ว!"

เผยเหิงขมวดคิ้ว

ซ่งอิงไม่เคยทำท่างอนน่ารักแบบนี้มาก่อน

ตอนอยู่ที่เมืองหลวงไม่เคย พอมาถึงหมู่บ้านยิ่งไม่เคย

ตอนนี้น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงสาวแฝงด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งเขาอย่างดุดัน เผยเหิงอดสงสัยไม่ได้ บีบเจ็บจริง ๆ หรือ?

ผ่อนแรงที่มือลงบ้าง แต่ไม่ได้ปล่อยทั้งหมด

ซ่งอิงตอบเสียงไม่ดี: "ท่านไข้ขึ้น ฉันเช็ดตัวให้เพื่อช่วยลดไข้ พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ฉันก็แค่จะเช็ดที่ขาให้! ท่านจับฉันทำไม! ท่านไม่ใช่อยากจะถ่วงเวลาให้ป่วยนาน ๆ จะได้ฉวยโอกาสไม่ไปทำงานหาเงินใช่ไหม!"

เผยเหิงโกรธจนหัวเราะออก

ถ่วงเวลาให้ป่วยนาน ๆ?

เขาบ้าไปแล้วหรือ?

ในยามที่ชีวิตยากจนข้นแค้นเช่นนี้ แค่เป็นหวัดธรรมดาไม่ได้รักษาก็เอาชีวิตไปได้ เขาจะถ่วงเวลาให้ป่วยนานทำไม?

ฉวยจังหวะที่มือเผยเหิงผ่อนแรงลง ซ่งอิงดึงมือออกมา รีบลงจากเตียงดินอย่างทุลักทุเล

ตวาดเสียงแข็ง: "ท่านอย่าฝันกลางวัน ฉันจะไปตามหมอมารักษาท่านเดี๋ยวนี้! หายแล้วรีบไปทำงานหาเงิน!"

พูดจบ

ซ่งอิงหันหลังเดินออกไปทันที

หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมและเผยเหิงมาถึงหมู่บ้านชิงเหอ เงินตราทั้งหมดที่มีคือห้าตำลึง อยู่กับเจ้าของร่างเดิม

ก็ไม่รู้ว่าเงินตราห้าตำลึงในยุคโบราณจะพอรักษาโรคหรือไม่

อ๊าาาาา!

น่ารำคาญสุด ๆ!

ทำไมต้องมาทะลุมิติในนิยายด้วย!

นางยังไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้เลย แค่ไปเห็นเรื่องย่อแนะนำหนังสือในแอปฯ เท่านั้น แบบนี้มันไม่เข้ากฎการทะลุมิติเลยนะ!

ทำไมแบบนี้ก็ทะลุได้!

เดินบ่นด่าตลอดทาง ซ่งอิงอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มุ่งหน้าตรงไปยังตัวเมือง

ซ่งอิงเพิ่งออกไปได้ไม่นาน หลังจากนั้น——

"พี่เผย!"

ประตูบ้านโทรม ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหน้าตาประมาณสิบสามสิบสี่ปีวิ่งเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าตื่นเต้น

"พี่เผย ผมถามมาชัดเจนแล้ว หัวหน้าคนงานอู๋ที่ท่าเรือบอกว่า ไม่ต้องชดใช้กระสอบที่ตกทะเลไปเมื่อวาน พี่ยังไปทำงานที่ท่าเรือต่อได้..."

ชายหนุ่มผู้นั้นชื่อเฉิงม่อ เป็นเพื่อนที่เผยเหิงรู้จักจากการแบกกระสอบที่ท่าเรือ

เมื่อวานตอนที่เผยเหิงตกทะเล กระสอบใหญ่เจ็ดแปดใบก็ถูกเขาดึงตกทะเลไปด้วย ถูกคลื่นซัดหายไป เฉิงม่ออยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วย

และก็เป็นเฉิงม่อนี่แหละที่พาเผยเหิงกลับมา

พูดยังไม่จบ เฉิงม่อมองเห็นใบหน้าของเผยเหิงที่แดงก่ำเพราะไข้สูง คำพูดสะดุด ยื่นมือไปแตะหน้าผากเผยเหิงทันที

ตกใจเสียงดัง "พี่เผย ทำไมพี่ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้? พี่สะใภ้อยู่ไหน?"

เฉิงม่อเคยเห็นภรรยาของพี่เผยด่าทอพี่เผยมาหลายครั้ง มุมตาของเขากระตุก หลุดปากออกมาทันที

"พี่สะใภ้คงไม่ใช่กลัวว่าพี่ต้องชดใช้ให้ท่าเรือ เลยฉวยโอกาสตอนพี่ป่วย เอาเงินหนีไปแล้วใช่ไหม?"

ช่างบังเอิญจริงๆ

"ตอนนี้อากาศหนาวกลับมาอีก สมุนไพรบนเขายังไม่ขึ้นเลย ไม่อย่างนั้นข้าจะขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรมาให้ท่านกิน"

เฉิงม่อร้อนใจวิ่งวุ่นไปมา

"พี่เถี่ยจู้ที่อยู่หลังบ้านข้า เดือนก่อนเป็นไข้หวัดทนไม่ไหว ไข้ขึ้นสูงสามวัน คนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปเลย ตอนนี้พูดอะไรก็น้ำลายไหล สมองเหมือนเด็กสามสี่ขวบ"

"พี่ชายเผย ตัวท่านยังมีเงินอยู่ไหม ถ้ามี ข้าจะไปตามหมอมาให้ท่าน"

"เงินของข้า แม่เอาไปจ่ายค่าเล่าเรียนให้พี่ชายข้าหมดแล้ว เหลือไว้ให้ข้าแค่สามเหรียญทองแดง ไม่พอตามหมอหรอก"

"พี่ชายเผยมีฝีมือขนาดนี้ ห้ามน้ำลายไหลเด็ดขาดนะ!"

เผยเหิง: ......

ขอบใจมาก!

"พี่สะใภ้เจ้าไปตามหมอที่ในเมืองแล้ว" ไข้สูงจนปวดหัว ตัวก็เจ็บปวดไปหมด เผยเหิงขี้เกียจฝืนลุกขึ้นนั่ง จึงนอนคุยกับเฉิงม่ออยู่อย่างนั้น "วันนี้เจ้าไม่ไปทำงานหรือ"

เฉิงม่อไม่ตอบคำถามนี้เลย พอได้ยินเผยเหิงบอกว่าพี่สะใภ้ไปตามหมอ ในใจเขาร้อนรน "พี่สะใภ้ไปจริง ๆ เหรอ ถ้างั้นข้าไปตามนางที่ในเมืองดีกว่า!"

เขาเคยเห็นมาหลายครั้งแล้วว่าพี่สะใภ้ปฏิบัติกับพี่ชายเผยแย่แค่ไหน

พวกเขาไปทำงานที่ท่าเรือด้วยกัน ต่อให้ทางบ้านยากจนแค่ไหน ที่บ้านก็จะเตรียมอาหารกลางวันให้ อย่างเขา แม่ของเขายังเตรียมหมั่นโถวที่กินอิ่มท้องไว้ให้

แต่พี่ชายเผยไม่มีอาหารกลางวันสักครั้ง เขาเคยได้ยินพี่สะใภ้ด่าว่า: ไอ้คนไร้ค่า หาเงินไม่ได้แล้วจะกินข้าวอะไร อดตายก็เป็นเพราะชีวิตเจ้ามันต่ำต้อยเอง!

เขาวางใจไม่ได้เลย

ถ้าเกิดพี่สะใภ้เอาเงินหนีไปจริง ๆ......

พี่ชายเผยเคยช่วยชีวิตเขาไว้ ต่อให้ต้องไปยืมเงินคนอื่นก็ต้องรักษาพี่ชายเผยให้หาย

ห้ามให้พี่ชายเผยน้ำลายไหลเด็ดขาด

เฉิงม่อหันตัววิ่งออกไปเหมือนสายลม

เผยเหิง: ......

เฉิงม่อพูดมาก ปากจัด ในใจคิดอะไรก็แสดงออกหมดทางสีหน้า

เผยเหิงมองดูเงาร่างของเฉิงม่อที่วิ่งออกไปจากประตูบ้าน ในใจก็ไม่แน่ใจนัก ซ่งอิงจะตามหมอมาให้เขาจริง ๆ หรือ

ตอนที่เขาถูกจวนโหวติ้งอันขับไล่ออกจากจวน บนตัวถูกตีจนหนังถลกเนื้อแตก ซ่งอิงไม่เคยควักเหรียญทองแดงสักเหรียญมาซื้อยาให้เขา ซ้ำยังพูดว่า: จนขนาดนี้ยังคู่ควรกินยาอีกเหรอ

แล้วก็!!!

เมื่อกี้!!!

ซ่งอิงดันคิดจะถอดกางเกงเขา!

......

ในเมือง

ซ่งอิงทุบขาทั้งสองข้างที่เกือบใช้การไม่ได้ ในที่สุดก็เจอร้านยาในเมืองสักร้านหนึ่ง

ตอนนี้บ่ายแก่ ๆ ในร้านยาไม่มีคน หมอแก่ที่ตรวจประจำเอามือยันแก้มงีบหลับอยู่หน้าเคาน์เตอร์

"ท่านลุง" ซ่งอิงเคาะเคาน์เตอร์เบา ๆ เรียกขึ้น

หมอแก่สะดุ้งตื่นลืมตา "ข้าไม่ได้หลับ"

ซ่งอิง: ......

ยิ้ม

"สามีของข้าเป็นไข้หวัด อยากให้ท่านไปตรวจอาการให้เขา"

หมอแก่ถึงเพิ่งเห็นชัดว่า เป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงาม ยิ้มแล้วน่ารัก

สลัดความง่วงออกแล้วพูดว่า "การออกไปตรวจที่บ้านต้องมีค่าตรวจ ต่อให้ตรวจแล้วไม่จ่ายยาก็ต้องจ่ายค่าตรวจ"

ซ่งอิงพยักหน้าทันที "ข้าทราบเจ้าค่ะ รบกวนท่านด้วย"

หมอแก่ขมวดคิ้ว มองนางแวบหนึ่ง "ข้าดูเจ้าก็ไม่ใช่คนมีเงิน ทำไมยังใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย เป็นไข้หวัด ซื้อยาไปกินก่อน ทำให้เหงื่อออกก็หาย ไม่ต้องเสียค่าตรวจเพิ่มหรอก"

เขาพูดออกมาค่อนข้างดุ แต่ซ่งอิงเข้าใจความหวังดีของเขา

หมอมีจิตเมตตา เขาไม่อยากเอาเงินจากคนจน

แต่ในต้นฉบับ ครั้งที่เผยเหิงเป็นไข้ครั้งนี้ เจ้าของร่างเดิมไม่สนใจเผยเหิง เผยเหิงเป็นไข้อยู่ที่บ้านสองวัน เพื่อนร่วมงานที่ท่าเรือเป็นคนตามหมอมาให้เขา

ตอนนั้นหมอมาตรวจชีพจรแล้วบอกว่า ช้ากว่านี้คนคงไม่รอด

โรคครั้งนั้น เผยเหิงทรมานอยู่กระท่อนกระแท่นสามเดือนถึงหาย แต่ก็ยังเหลือต้นเหตุของโรคไว้

พอถึงฤดูหนาวก็ไอ

นี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ภายหลังเผยเหิงเกลียดเจ้าของร่างเดิมมากขนาดนั้น

ซ่งอิงไม่อยากทิ้งภัยไว้เด็ดขาด!

นางต้องดูแลร่างกายของท่านไท่จื่อในอนาคตคนนี้ให้แข็งแรง ห้ามให้เขาเกลียดนางแม้แต่นิดเดียว!!!

ห้ามไปซักผ้าจนตายเด็ดขาด!

"สามีของข้าป่วยหนักมาก รบกวนท่านไปดูเขาหน่อยเถอะนะ ส่วนค่าตรวจ ข้ากับสามียังหนุ่มสาวอยู่ เงินใช้แล้วก็หาใหม่ได้" ซ่งอิงทำหน้าวอนขอ พนมมือไหว้หมอแก่ "ขอร้องเจ้าค่ะ ข้าเป็นห่วงเขาจริง ๆ"

หมอแก่ไม่ปฏิเสธอีก

แต่เดิมเขาก็แค่บอกล่วงหน้าไว้ก่อน

เพราะคนในครอบครัวของผู้ป่วยหลายคน ตอนมาตามหมอ รีบเร่งให้หมอไปตรวจชีพจรที่บ้าน แต่พอตรวจแล้วจ่ายแค่ยาไข้หวัด อีกฝ่ายก็จะรู้สึกว่าค่าตรวจไม่จำเป็น

โต้เถียงกันไปมา เหนื่อยใจ

เรียกศิษย์ที่ตากสมุนไพรอยู่หลังบ้านมาเฝ้าด้านหน้า หมอแก่ก็หิ้วหีบยาเดินออกไปกับซ่งอิง

เพิ่งจะออกมาจากร้านยา

"แม่นางซ่ง โชคชะตาช่างพาเรามาเจอกันอีกแล้ว เจ้ามาตามหาข้าโดยเฉพาะหรือ"

ชายหนุ่มท่าทางอายุสิบหกสิบเจ็ดปีคนหนึ่งเดินสวนมา แต่งตัว......ดูสง่าผ่าเผยมาก!

เสื้อคลุมสีแดงคู่กับสายคาดเอวสีชมพู เอวที่ดูฉูดฉาดผูกหยกและกุญแจทองคำ

ดูจากการแต่งตัวก็รู้ นี่คือคุณชายผู้มั่งคั่งที่เจ้าของร่างเดิมอยากเข้าหา เฝิงหย่งจือ

พ่อของเฝิงหย่งจือเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มีชื่อในเมือง ทุกปีบริจาคเงินให้ศาลากลางอำเภอเพื่อสร้างถนนสร้างสะพาน ดังนั้นตระกูลเฝิงในเมืองนี้ ถือว่าเป็นเจ้าใหญ่

ท่าเรือที่เผยเหิงทำงานอยู่ ก็เป็นกิจการของตระกูลเฝิง

ถึงแม้นางจะข้ามมาแล้ว จะไม่ไปเข้าหาเฝิงหย่งจืออีก แต่ซ่งอิงก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับเฝิงหย่งจือ จึงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "บังเอิญจริง พบคุณชายเฝิงอีกแล้ว สามีของข้าป่วย ข้ามาตามหมอไปรักษาเขา จะไม่รบกวนคุณชายเฝิงแล้วเจ้าค่ะ"

เฝิงหย่งจือเห็นซ่งอิงครั้งแรกก็ถูกใจเลย

นี่มาจากเมืองหลวง ก่อนหน้านี้เป็นถึงคุณหนูจวนป๋อ ถ้าเผยเหิงไม่ถูกตรวจพบว่าเป็นคุณชายปลอม ซ่งอิงก็จะเป็นถึงฮูหยินของซื่อจื่อ

จุ๊จุ๊~

หน้าตาสวยก็ส่วนหนึ่ง สำคัญคือเป็นกุลสตรีจากตระกูลสูงในเมืองหลวง เฝิงหย่งจืออยากจะลิ้มรสนางมาก

ดังนั้นหลายครั้งก่อนหน้าที่ซ่งอิงมาในเมือง เขาก็ "บังเอิญพบ" ซ่งอิงทุกครั้ง ครั้งก่อนที่เจอกัน ซ่งอิงสนิทสนมกับเขามากแล้ว ยังบอกว่าจะมอบผ้าเช็ดหน้าให้เขาด้วย ทำไมวันนี้คำพูดถึงห่างเหินขึ้นอีก

เหลือบมองหมอข้าง ๆ เฝิงหย่งจือโบกมือหวือหวา "ให้หมอไปตรวจเขาเองก็ได้ พอดีข้าเห็นแพรไหมดีสองพับที่ร้านซิงชุนโหลว อยากซื้อให้แม่นางซ่ง"

ร้านซิงชุนโหลวเป็นร้านขายแพรไหมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

ชื่อว่าซิงชุนโหลว แต่ก็เป็นแค่ร้านสองห้องเปิดติดกัน

ซ่งอิงสั่นหัว ยิ้มขอโทษอย่างสุภาพ "ขอบคุณคุณชายเฝิง เพียงแต่โรคของสามีข้า ไม่รู้ว่าติดต่อง่ายไหม ข้าดูแลเขาทั้งวันทั้งคืน ไม่รู้ว่าจะติดมาด้วยหรือไม่ ค็อก ค็อก ค็อก ค็อก~"

ซ่งอิง......อ้าปากปุ๊บก็ไอเร่งรีบทันที

ไอจนปอดจะแตก ตาเหลือก ถึงจะไม่ถึงขั้นน่าเกลียดสารพัด แต่ก็ไร้ซึ่งความงดงามในยามปกติ

สีหน้าของเฝิงหย่งจือเปลี่ยนไป ทันใดนั้นถอยหลังไปสามสี่ก้าว สีหน้าซวยเซ่งพูดอย่างรวดเร็ว "ถ้างั้นเจ้ารีบไปรักษาเถอะ"

พูดยังไม่จบก็เดินไปแล้ว

"ค็อก ค็อก ค็อก ค็อก ค็อก......" ซ่งอิงไอจนเกือบจะอ้วกออกมา

จนกระทั่งเฝิงหย่งจือเดินไปไกลแล้ว นางถึงหยุด

กุมหน้าอกหายใจเฮือกใหญ่

หมอ: ......

มองดูใบหน้าผ่องใสและสีหน้าที่ไร้อาการป่วยของซ่งอิง รู้แต่ไม่พูด

ทั้งสองเพิ่งเดินไปข้างหน้า ในตรอกข้าง ๆ ร้านยา เฉิงม่อกำหมัดแน่น ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

พี่สะใภ้สนิทกับเฝิงหย่งจือเหรอ

เมื่อกี้ที่พวกเขาคุยกัน อย่างอื่นเขาฟังไม่ชัด แต่ที่เฝิงหย่งจือบอกจะให้แพรไหมพี่สะใภ้ เขาได้ยินชัดเจน!

พี่ชายเผยตกน้ำ ก็เพราะเฝิงหย่งจือเป็นคนทำ!

เขายังจะให้แพรไหมพี่สะใภ้อีกเหรอ

เฉิงม่อสะดุ้งในใจ ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้กับเฝิงหย่งจือ ร่วมมือกันจะทำร้ายพี่ชายเผยใช่ไหม!

มิน่าพี่สะใภ้ถึงต้องมาในเมืองตามหมอ ที่แท้ก็เพื่อแอบเจอเฝิงหย่งจือ!

ไม่ได้ เขาต้องบอกพี่ชายเผย!

เสียงคอ

"อาการป่วยมาเร็ว ดูหนัก แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ กินยาแก้หวัดสักสองสามชุดให้ขับเหงื่อระบายความเย็นออกก็หาย"

ตรวจชีพจรเสร็จ หมอเฒ่าก็สรุปออกมา

ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิที่อากาศยังหนาวเย็น เป็นช่วงที่คนเป็นไข้หวัดกันมาก ในกล่องยาของเขาจึงเตรียมยาที่ปรุงสำเร็จไว้แล้วหลายชุด

"ข้าจะจ่ายให้ก่อนสามชุด หนึ่งชุดกินสองมื้อ หลังอาหารเช้าเย็น รวมค่ารักษาทั้งหมด..."

ซ่งอิงรีบบีบชายเสื้อแน่น หัวใจเต้นเร็วขึ้น ดวงตากลมโตจ้องหมอด้วยความตึงเครียด ขออย่าเกินห้าตำลึงเลยนะ ขออย่า ขออย่า ขออย่า!!!

"ร้อยสิบเหวิน ในนั้นเป็นค่ารักษาห้าสิบเหวิน ยาสามชุด ชุดละยี่สิบเหวิน"

ร้อยสิบเหวิน...

ก็คือร้อยสิบเหรียญทองแดงสินะ? หนึ่งตำลึงเท่ากับหนึ่งพันเหรียญทองแดง

นางมีห้าตำลึง...

ลมหายใจที่แขวนอยู่กลางใจของซ่งอิง ถึงได้คลายลงทันที

นางรีบบอกหมอ "เดี๋ยวข้าไปหยิบเงินให้"

เงินห้าตำลึงของเจ้าของร่างเดิม มีทั้งเศษเงินตะลึงและเหรียญทองแดง เจ้าของร่างเดิมใส่ไว้ในถุงหอมใบเล็ก แล้วเย็บถุงหอมไว้กับเสื้อชั้นใน

ซ่งอิงเดินไปหยิบเหรียญทองแดงที่ห้องข้าง ๆ

เฉิงม่อเข้ามาตอนที่หมอเฒ่ากำลังจ่ายยา ยืนอยู่ตรงประตู พอตอนนี้ซ่งอิงไปหยิบเงิน เขาก็ก้าวเข้ามาทันที รับยาสมุนไพรจากมือหมอเฒ่า "พี่ชายเผย ข้าจะไปต้มยาให้!"

เผยเหิงตกตะลึงมองเฉิงม่อ "เจ้ามาอีกแล้วทำไม?"

เฉิงม่อยังคิดไม่ออกว่าควรจะบอกพี่เผยอย่างไรเรื่องที่พี่สะใภ้รู้จักกับเฝิงหยงจือ จึงเอ่ยเพียงว่า "ข้ามาขอบคุณบุญคุณช่วยชีวิตของพี่"

พูดจบ ก็คว้ายาเดินไปต้มยาที่ครัวในลานบ้าน

เผยเหิง: ???

ซ่งอิงหยิบเหรียญทองแดงมาร้อยสิบเหรียญ ส่งให้หมออย่างยิ้มแย้ม "วันนี้ลำบากท่านมาไกล"

นางจ่ายเงินอย่างกระตือรือร้น ยิ้มก็ยังยิ้มสดใส หมอรับเงิน ยิ้มถามว่า "จะให้จ่ายยาแก้คอเจ็บให้ด้วยไหม?"

เป็นคำพูดล้อเล่น

ซ่งอิงรู้สึกเขินขึ้นมาทันที

เมื่อกี้นางแกล้งไอแรงไปหน่อย จนตอนนี้คอยังรู้สึกไม่ค่อยดี ต้องกระแอมเป็นพัก ๆ

นางรีบบอก "ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ดื่มน้ำสักหน่อยก็หายแล้ว"

หมอยิ้มและหิ้วกล่องยาเดินจากไป

ซ่งอิงส่งหมอออกไปจนพ้นหมู่บ้าน

ตอนหมออยู่ที่นี่ เผยเหิงไม่ได้ถามอะไร พอซ่งอิงกลับเข้ามา เผยเหิงก็ถามด้วยความสงสัย "คอเจ้าเป็นอะไร?"

ซ่งอิงไม่อยากให้ปัญหาที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้กลายเป็นระเบิดของนาง

ครุ่นคิดสักครู่ ก็พูดความจริงผสมเรื่องโกหกออกไป

"...วันนี้ที่หน้าร้านยา เจอคุณชายเฝิงในเมือง ก็คือคุณชายเฝิงที่รวยมากนั่นแหละ เขาจะให้ข้ารับผ้าแพรไหม ข้าไม่กล้าไปยุ่งกับเขา ก็กลัวว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ เลยแกล้งทำเป็นติดไอจากเจ้า ทำให้เขาตกใจวิ่งหนีไป"

"เฝิงหยงจือ?" เผยเหิงประหลาดใจมาก "เจ้ารู้จักเขาได้อย่างไร?"

ซ่งอิงเม้มปากบ่นพึมพำ "จะเรียกว่ารู้จักก็ไม่เชิง ก่อนหน้านี้ข้าไปในเมืองเพื่อหางานหาเงิน เคยเจอเขาหลายครั้ง สามสี่ครั้งได้ เขาทักข้า แต่ข้าไม่กล้าตอบ"

เผยเหิงมองภรรยาคนนี้ของตนอย่างนิ่งเงียบ

การแต่งงานระหว่างเขากับซ่งอิง ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่พอใจอยู่แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนั้นเขาเป็นซื่อจื่อแห่งจวนโหวติ้งอัน ส่วนซ่งอิงเป็นเพียงคุณหนูบุตรีนอกสมรสของจวนโป๋ผิงหยาง

แค่นิสัยของซ่งอิงเอง เขาเคยเห็นในงานเลี้ยงหลายครั้ง เป็นพวกประจบสอพลอคนสูง เหยียบย่ำคนต่ำ วิธีการก็งุ่มง่ามแต่ก็หลงตัวเอง

แต่ตอนที่เขารู้ว่าภรรยาของเขาถูกกำหนดเป็นซ่งอิงนั้น ก็สายเกินไปแล้ว ทั้งสองตระกูลตกลงวันแต่งงานเรียบร้อย

เขาเป็นคนสุดท้ายที่รู้

วันที่เขาแต่งงานกับซ่งอิงนั้นเอง เขาก็ถูกขับออกจากจวนโหวติ้งอัน

การอยู่ร่วมกันจริง ๆ ก็คือสองเดือนตั้งแต่ออกจากจวนโหวจนถึงตอนนี้ เขาไม่คิดว่าซ่งอิงเป็นคนที่ประพฤติตัวอยู่ในกรอบ

ซ่งอิงถูกเผยเหิงจ้องจนรู้สึกผิด แสร้งทำเป็นดุดัน "เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะสงสัยข้าสวมหมวกเขียวให้เจ้า? เจ้าสมองมีปัญหารึไง ถ้าข้าจะสวมหมวกเขียวให้เจ้า ข้าจะเรียกหมอมารักษาเจ้าทำไม! เจ้ารู้ไหมว่าจากที่นี่เดินไปในเมืองแล้วเดินกลับมามันไกลแค่ไหน!"

พูดมาถึงตรงนี้ ซ่งอิงเริ่มเสียศูนย์จริง ๆ แล้ว

นาง นักศึกษามหาวิทยาลัยร่างกายอ่อนแอ ตอนนี้ควรจะอยู่ในหอพักดูซีรีส์กินหม่าล่าทั่งอยู่ต่างหาก!

ทั้งชาตินี้ไม่เคยเดินมากเท่าวันนี้

รู้สึกฝ่าเท้าจะพองแล้ว!

ขอบตาแดง ๆ เอียงหน้าจ้องเผยเหิง "เจ้านี่ไม่มีน้ำใจจริง ๆ!"

พูดจบ ก็สะบัดหน้าออกไป

เผยเหิงกลับเหม่อลอยไปสักครู่

ตอนนี้ซ่งอิงด่าเขาก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เมื่อก่อนด่าเขาว่าไร้สมรรถภาพทำให้นางต้องลำบาก เป็นไอ้ขยะไร้ประโยชน์

ตอนนี้กลับด่าเขาว่าไม่มีน้ำใจ?

เผยเหิงไม่ยอม!

เขามีน้ำใจมากแล้ว ก็เพราะมีน้ำใจมากเกินไป รู้สึกว่าซ่งอิงต้องลำบากเพราะเขา เขาจึงให้เงินที่หามาได้กับซ่งอิงทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ซ่งอิงไม่ให้เขากินทั้งมื้อกลางวันและมื้อเช้า ให้เขากินวันละมื้อเดียว!

...

ออกจากห้องมา ซ่งอิงยืนอยู่ใต้ชายคา ปาดน้ำตา

อืออือ~

ไม่อยากทะลุนิยายเลย อยากกลับไปเป็นคนทำงานในมหาวิทยาลัย

เฮ้อ~

กลับก็กลับไม่ได้แล้ว เผยเหิงยังเริ่มสงสัยอีก นางต้องอยู่ที่นี่และทำตัวให้ดี พยายามไม่ทำให้ท่านไท่จื่อในอนาคตขุ่นเคือง

อูว้า~

ชีวิตช่างขมขื่น!

ซ่งอิงพับแขนเสื้อขึ้น พุ่งไปที่ครัว

พอเข้าไปก็ตกใจ

"เจ้าทำอะไรอยู่?" มองเฉิงม่อที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตา ซ่งอิงตกใจและสงสัย "เจ้ามาบ้านข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?"

นางเคยเจอคนนี้ ชื่อเฉิงม่อ เป็นเพื่อนร่วมงานของเผยเหิง ในต้นฉบับนิยายก็คือเขานี่แหละที่หาหมอมารักษาเฉิงม่อ

เฉิงม่อทำหน้าตาย "ข้ามาต้มยาให้พี่ชายเผย"

ซ่งอิง: ???

"พี่เผยของเจ้ารู้ไหม?"

เฉิงม่อมองซ่งอิงอย่างระแวง กลัวว่าซ่งอิงจะไล่เขาออกไป "รู้สิ! พี่ชายเผยให้ข้ามา! เขาบอกให้ข้าต้มยา!"

ซ่งอิง: ...

ไม่เข้าใจ

แต่เคารพ

ซ่งอิงไม่ถามต่อ หันไปหาของกิน

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไม่ยอมให้ตัวเองลำบาก ถึงจะจน ๆ แต่ก็ยังซื้อแป้งซื้อน้ำมันหมูไว้

ตักแป้งมาสองชาม ซ่งอิงนวดแป้งและรีดเป็นเส้นบะหมี่

เฉิงม่อยังคงจ้องนางอย่างระแวง กลัวว่านางจะใส่ยาพิษในแป้ง วางยาพิษพี่ชายเผยจนตาย

ยาสมุนไพรชุดหนึ่งต้มอยู่กว่าหนึ่งเค่อ เฉิงม่อตักทั้งสมุนไพรและน้ำยาออกมาใส่ในกะละมัง แล้วเทน้ำยาลงในชามตามขอบกะละมัง เหลือแต่สมุนไพรในกะละมัง เก็บไว้ต้มครั้งที่สอง

ทำเสร็จหมดแล้ว เฉิงม่อก็ยังไม่ไป

คิดสักครู่ ก็ยกชามยาขึ้นจิบเล็กน้อย เผื่อมียาพิษ เขาขอลองก่อน

ซ่งอิง: ???

มองจนหางตากระตุก

เคยเห็นคนแอบกินอาหาร ไม่เคยเห็นคนแอบกินยา!

เฉิงม่อจิบเล็กน้อย วางชามยาลง เช็ดปาก แล้วยังคงยืนอยู่ในครัว

เขาจะไม่ไป!

เผื่อเขาออกไปสักพัก พี่สะใภ้วางยาพิษพี่ชายเผย!

ดังนั้น

ซ่งอิงนวดแป้ง เขาล้างหม้อ ซ่งอิงรีดเส้นบะหมี่ เขาต้มน้ำ ซ่งอิงต้มบะหมี่ เขาก่อไฟ ซ่งอิงใช้น้ำมันหมูและหัวไชเท้าแห้งผัดเป็นน้ำราด เขา... อึ้กกก กลืนน้ำลายลงไปคำหนึ่ง

ยืดคอชะโงกหน้ามองในหม้อ มองในหม้อแล้วก็มองซ่งอิง "พี่สะใภ้ หอมจังเลย!"

เผยเหิงประคองร่างที่ป่วย พยายามลงจากเตียงในห้อง เดินมาถึงครัว เพิ่งมาถึงประตูก็ได้ยินประโยคนี้พอดี