เมียมาเฟีย ไม่คู่ควรทายาท

วันที่สามีของฉัน ซึ่งเป็นถึงมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟีย บอกว่ายีนของฉันบกพร่องเกินกว่าจะอุ้มท้องทายาทของเขาได้ เขาก็พาตัวตายตัวแทนของฉันกลับมาบ้านด้วย...ผู้หญิงคนหนึ่งที่จะมาอุ้มบุญแทน ที่มีดวงตาเหมือนฉัน แต่มีมดลูกที่ใช้งานได้

เขาเรียกหล่อนว่า "ภาชนะ" แต่กลับเชิดหน้าชูตาหล่อนในฐานะเมียน้อย ทอดทิ้งฉันในขณะที่ฉันเลือดอาบอยู่บนพื้นในงานเลี้ยงเพื่อปกป้องหล่อน และวางแผนอนาคตลับๆ ของพวกเขาสองคนในวิลล่าสุดหรูที่เขาเคยสัญญาว่าจะให้ฉัน

แต่ในโลกของเรา...ภรรยาไม่ได้แค่เดินจากไปเฉยๆ พวกเธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และฉันตัดสินใจแล้วว่าจะวางแผนการหายตัวไปของตัวเอง ทิ้งให้เขาจมอยู่กับซากปรักหักพังที่เขาบรรจงสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของเขาเอง

บทที่ 1

มุมมองของเคท:

วันที่สามีของฉันบอกว่ายีนของฉันบกพร่องเกินกว่าจะอุ้มท้องทายาทของเขาได้ เขาก็แนะนำให้ฉันรู้จักกับตัวตายตัวแทนของฉันในวันเดียวกัน...ผู้หญิงที่มีดวงตาเหมือนฉัน ผมเหมือนฉัน แต่มีมดลูกที่ใช้งานได้

มันเป็นวันอังคาร ท้องฟ้าเหนือย่านสาทรเป็นสีม่วงช้ำ ขู่ว่าจะเกิดพายุซึ่งสะท้อนถึงพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นในเพนต์เฮาส์ของเรา อเล็กซ์ยืนอยู่ข้างหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เป็นเงาร่างของอำนาจและการควบคุมที่เยือกเย็นตัดกับแสงไฟของเมือง เขาไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลยตั้งแต่ผลตรวจรอบสุดท้ายจากคลินิกส่วนตัวของตระกูลส่งมาถึง

"มันเป็นความบกพร่องของไมโทคอนเดรีย เคท" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากคำปลอบโยนที่ฉันต้องการอย่างยิ่ง "สายเลือดที่บริสุทธิ์คือทุกสิ่งทุกอย่าง คุณก็รู้"

ฉันรู้ ฉันรู้เรื่องนี้ดีตั้งแต่วันที่ฉัน กุลณดา เจนจิรา แต่งงานเข้ามาในตระกูลเดชาบดินทร์ และกลายเป็นภรรยาของรองหัวหน้าแก๊ง จุดประสงค์เดียวของฉันคือการให้กำเนิดทายาทและรักษาตำแหน่งของอเล็กซ์ไว้ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันล้มเหลว

ตอนนี้ พ่อของเขา เจ้าพ่อดนัย กำลังจะตาย คำสั่งเสียสุดท้ายของท่านดังก้องไปทั่วตระกูลเหมือนระฆังมรณะ: ทายาทต้องถือกำเนิดภายในปีหน้า ไม่เช่นนั้นอเล็กซ์จะถูกปลดออกจากตำแหน่ง ความเป็นผู้นำของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในกรุงเทพฯ จะตกไปเป็นของลูกพี่ลูกน้องของเขา มันเป็นชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

"ผมเลยหาทางออกได้แล้ว" อเล็กซ์พูด พลางหันมาจากหน้าต่าง คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ หนักอึ้งไปด้วยความหมายที่ไม่ได้พูดออกมา เขาพยักพเยิดไปทางประตู และอีกครู่ต่อมา หล่อนก็เดินเข้ามา

หล่อนชื่ออารยา หล่อนคือเงาของฉัน เป็นเวอร์ชันราคาถูกที่หยาบกระด้างกว่า ผมสีเข้มเหมือนกัน ตาสีฟ้าเหมือนกัน แต่ในขณะที่บุคลิกของฉันตั้งตรงจากการเรียนบัลเลต์มาหลายปี ท่าทางของหล่อนกลับเป็นการยืนหลังค่อมอย่างท้าทาย ความหิวกระหาย ความทะเยอทะยานที่ดิบเถื่อนและสิ้นหวังฉายชัดอยู่ในแววตาของหล่อน หล่อนมองบ้านของเราไม่ใช่ด้วยความทึ่ง แต่ด้วยการคำนวณ

"เธอจะอุ้มท้องเด็กคนนี้" อเล็กซ์บอก ไม่ใช่ขอ "มันเป็นเรื่องของตระกูล เป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ เธอเป็นแค่ภาชนะ"

ภาชนะ... ที่บรรจุทายาทที่ฉันไม่สามารถให้ได้ ความหวังอันริบหรี่แทรกผ่านความรู้สึกชาของฉัน บางทีนี่อาจเป็นหนทางเดียว เพื่อตระกูล... เพื่ออเล็กซ์

"เมื่อเด็กเกิด" เขาพูดต่อ สายตาจับจ้องมาที่ฉัน ไม่สนใจผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ "เธอก็จะไป ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ"

แต่ความปกติมันพังทลายไปแล้ว เขาเริ่มกลับบ้านดึก อ้างว่าต้องคอยดูแลอารยาเพื่อความปลอดภัย เพื่อให้แน่ใจว่า "ทรัพย์สิน" ได้รับการปกป้อง วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเราผ่านมาและผ่านไป ฉันใช้เวลานั้นเพียงลำพัง จ้องมองสร้อยคอเพชรที่เขาให้ฉันเมื่อหลายปีก่อน สัญลักษณ์ของคำสัญญาที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนคำโกหก ฉันกำลังกลายเป็นวิญญาณในชีวิตของตัวเอง เป็นราชินีตัวสำรองสำหรับอาณาจักรที่กำลังหลุดลอยไป

รอยร้าวแรกกลายเป็นเหวลึกในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ฉันกำลังขับรถกลับจากงานการกุศลเมื่อรถเก๋งสีดำคันหนึ่งพุ่งชนเข้าที่ฝั่งผู้โดยสาร มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือการส่งสาส์นจากตระกูลคู่แข่ง เป็นการทดสอบความแข็งแกร่งของเดชาบดินทร์ ฉันตัวสั่นเทา เลือดไหลจากแผลที่หน้าผาก ฉันโทรหาอเล็กซ์ ไม่มีคนรับสาย โทรศัพท์ของเขาตรงเข้าวอยซ์เมลทันที

*โอเมอร์ตา* กฎแห่งความเงียบ หมายความว่าฉันไปโรงพยาบาลรัฐไม่ได้ ฉันขับรถไปที่คลินิกฉุกเฉินของตระกูลด้วยตัวเอง ขณะที่หมอเย็บแผลที่หัวให้ฉัน ความเงียบของสามีฉันดังกว่าเสียงยางบดถนนเสียอีก

เมื่อฉันกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ในที่สุด อากาศก็นิ่งและหนักอึ้ง ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของเรา และหัวใจของฉันก็หยุดเต้น บนโต๊ะเครื่องแป้งของฉัน ข้างขวดน้ำหอม Chanel No. 5 ของฉัน มีลิปสติกแท่งหนึ่งวางอยู่ มันเป็นสีแดงฉูดฉาดราคาถูกที่ฉันไม่มีวันใช้ มีรอยเปื้อนของมันติดอยู่บนหินอ่อนสีขาว

อารยา... หล่อนมาที่นี่ ในห้องของฉัน ในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลเดชาบดินทร์ ป้อมปราการที่ไม่มีใครบุกรุกได้ซึ่งอเล็กซ์ควรจะเป็นผู้บัญชาการ ถูกบุกรุกโดยผู้หญิงที่เขาเรียกว่า "ภาชนะ"

อย่างไรก็ตาม ความจริงปรากฏในงานเลี้ยงอีกหนึ่งเดือนต่อมา มันเป็นงานเลี้ยงที่เป็นทางการของหุ้นส่วนธุรกิจที่สำคัญที่สุดของตระกูลที่คลับส่วนตัวใจกลางเมือง อเล็กซ์เป็นเจ้าภาพที่สมบูรณ์แบบ แขนของเขาโอบรอบเอวฉันอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ รอยยิ้มประดับบนใบหน้าเพื่อคนอื่น แต่สายตาของเขาเหม่อลอย

ฉันขอตัวออกมาสักครู่ เพื่อหาที่หลบบนระเบียงที่มีแสงสลัว ผ่านประตูที่เปิดอยู่ของห้องทำงานส่วนตัว ฉันได้ยินเสียงของเขา เขากำลังคุยกับมาร์ค กุนซือของเขา

"ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลยว่ะมาร์ค" อเล็กซ์พูด น้ำเสียงของเขาหยาบกระด้างด้วยอารมณ์ที่ฉันไม่ได้ยินมาหลายปี "เธอแม่งโคตรเร่าร้อน มีชีวิตชีวา ไม่เหมือน... รูปปั้นที่สมบูรณ์แบบ"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

"วิลล่าที่หัวหิน" อเล็กซ์พูดต่อ "เตรียมให้พร้อม พอเด็กเกิด ฉันจะให้เธอไปอยู่ที่นั่น กับลูก"

วิลล่านั่น... ที่เขาเคยสัญญาว่าจะให้ฉันในวันครบรอบสิบปีของเรา สถานที่สำหรับ *เรา*

มือของฉันสั่น และฉันเผลอปัดถาดแก้วเปล่าตก พวกมันแตกกระจายบนพื้นหิน อเล็กซ์กับมาร์คเงียบกริบ วินาทีต่อมา อเล็กซ์ก็ปรากฏตัวที่ประตู ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความตื่นตระหนก

"เคท... คุณมาทำอะไรที่นี่"

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร อเล็กซ์" ฉันกระซิบ คำพูดติดอยู่ในลำคอ

"ไม่มีอะไร" เขาพูดเสียงขู่ พลางคว้าแขนฉัน "อารยาไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น มาร์ค" เขาตะคอกข้ามไหล่ "เรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

เขาดึงฉันออกไป แรงบีบของเขาทำให้ฉันเจ็บ ต่อมาในคืนนั้น เมื่อเขาคิดว่าฉันหลับแล้ว ฉันแอบเอาแท็บเล็ตเข้ารหัสของเขาออกจากกระเป๋าทำงาน รหัสผ่านของเขายังคงเป็นวันเกิดของฉัน ความจริงที่น่าขำนี้ช่างขมขื่น

นั่นไง... อารยา รูปถ่ายหลายสิบรูป หัวเราะอยู่ในรถของเขา สวมเสื้อเชิ้ตของเขาบนเตียงที่ไม่ใช่ของเรา แล้วฉันก็เห็นมัน: โฟลเดอร์ชื่อ "หัวหิน" ข้างในเป็นแบบแปลนสถาปัตยกรรมสำหรับห้องเด็กอ่อน พิมพ์เขียวสำหรับชีวิตที่ไม่มีฉัน

รูปปั้นที่สมบูรณ์แบบได้แตกสลายในที่สุด และฉันรู้ว่าฉันจะจากไปเฉยๆ ไม่ได้ ในโลกของเรา ภรรยาของรองหัวหน้าแก๊งไม่ได้แค่เดินจากไป พวกเธอจะหายตัวไป แต่ฉันจะไม่เป็นเหยื่ออีกคน ฉันจะวางแผนการจากไปของตัวเอง ตามเงื่อนไขของฉันเอง เพื่อเกียรติของตระกูลที่เขายอมทรยศอย่างง่ายดาย