เทพธิดาแค่ของเล่น

บทที่ 1

ตอนที่ 1 เทพธิดากลายเป็นของเล่น

ตะวันลับขอบฟ้า ความมืดพลันลับหายกลายชัดเจน……

หลังจากเลิกงาน จางเยว่ได้ลากสังขารอันเหนื่อยล้าของตนกลับไปที่บ้านเช่า ทันทีที่เขาเปิดประตู ข้อความของเขาก็ดังขึ้น

“ตึ๊ง ตึ่ง……ตึ๊ง ตึ่ง……”

เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จางเยว่ก็เกิดตะลึงงัน เพราะข้อความที่ส่งมานั้นเป็นจ้อความจากหานซินหลาน และในเนื้อหาของข้อความก็มีดังนี้ : รีบมาที่โรงแรมเจียเก๋อต้า ห้อง 1102

หานซินหลานไม่ใช่คนอื่นคนไกล หากแต่เป็นประธานสาวสวยของหลานหยู่กรุ๊ปและจางเยว่ก็เป็นเพียงคนขับรถให้กับประธานสาวสวยคนนี้

แม้ว่าประธานสาวคนนี้จะสวยและร้อนแรง แต่อารมณ์ของเธอก็ร้ายกาจมาก เธอชอบทุบตีและดุด่าพนักงานด้วยวิธีการต่างๆ แถมยังมีแนวโน้มที่ใช้ความรุนแรงอีกด้วย

จางเยว่ไม่เข้าใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ เธอจะมีนิสัยที่เย็นชาและบ้าอำนาจ แล้วเธอก็ไม่ได้สนใจที่จะมองเขาด้วยซ้ำ แต่ทำไมเธอถึงส่งข้อความหาเขาในคืนนี้

หลังจากจ้องโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลองตอบกลับไปว่า “ประธานหานมีอะไรให้รับใช้ครับ?”

หลังจากที่ส่งข้อความไป เขาก็รออยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักเขาก็ได้รับคำตอบจากหานซินหลาน : ฉันถูกวางยา ทนไม่ไหวแล้ว นายรีบมาโรงแรมเถอะ……

หลังจากอ่านข้อความนี้ ขนหัวของจางเยว่ก็ลุกซู่ : เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการให้เขาช่วยเธอล้างพิษ?

เมื่อนึกถึงใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติ เรือนร่างที่เซ็กซี่และร้อนแรงของเธอแล้ว จางเยว่ก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงรีบลงไปข้างล่างและนั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรมเจียเก๋อต้าอย่างเร็วที่สุด

ฮึ่ม เธอมักจะเย้ยหยันและดูถูกเขา เพราะฉะนั้นคืนนี้เขาจะสั่งสอนเธอเอง

เมื่อเขามาถึงชั้น 11 ของโรงแรมเจียเก๋อต้า เขาก็เห็นชายโฉดสามคนเดินออกจาห้อง 1102 ปากของเธอยังคงด่าทอพวกเขาไม่หยุด : “ให้ตายสิ! ปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปได้ยังไง”

“ผู้หญิงคนนั้นถูกวางยาและนอนบนเตียง แล้วนี่เธอก็หายตัวไปในชั่วพริบตา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”

“เกือบจะได้กินเธออยู่แล้วเชียว”

“น่าเสียดายจริงๆ……”

เมื่อเห็นสามชายโฉดเดินออกไป จางเยว่ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที เมื่อเขามาถึงห้องเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยใครแม้แต่คนเดียว แต่ว่าห้องนั้นกลับมีข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมด

เห็นได้ชัดว่าสามชายโฉดนั้นต้องการทำร้ายหานซินหลานในตอนนี้ เขาเดาว่าผู้หญิงคงนี้คงซ่อนตัวอยู่ที่ใดสักที่ เพื่อมิให้สามชายโฉดนั้นทำอะไรเธอได้สำเร็จ

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ห้องในโรงแรมก็ใหญ่โตมโหฬาร ชายโฉดสามคนต่างหากันทุกซ่อนทุกมุม แล้วประธานหานอยู่ที่ไหนกัน?

“ประธานหานครับ……” จางเยว่เดินสำรวจห้อง ก่อนที่จะตะโกนออกมา

“จางเยว่” เสียงก้องกังวานของหานซินหลานดังออกมาจากห้อง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าดังมาจากด้านหลัง

ทันทีที่เขาหันกลับมา เขาก็ไม่พบใครเลย มีเพียงกำแพงสีขาวเท่านั้น

“ประธานหาน คุณอยู่ไหนครับ?” ปกติแล้วจางเยว่ไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่ตอนนี้สถานการณ์มันค่อนข้างแปลกจริงๆ

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ได้ยินเสียงกังวานของหานซินหลานดังขึ้นมาอีกครั้ง : “อย่าถามให้มากความ หยิบโทรศัพท์ที่พื้นให้ฉันก่อน”

ใช่แล้ว มีโทรศัพท์วางอยู่บนพื้น และเสียงของประธานหานก็ดังมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้น

จางเยว่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์สีขาวขึ้นมา หน้าจอของโทรศัพท์ประมาณ 5 นิ้ว มีโลโก้ V8 อยู่ด้านหลัง ถัดจากคำว่า V8 ก็มีตัวอักษรเล็กๆ คำว่า : เทคโนโลยีแห่งโลกอนาคต

หลังจากจ้องโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปัดหน้าจอเพื่อปลดล็อก ทันทีที่เห็นใบหน้าอันสวยงามของหานซินหลานบนหน้าจอ เขาก็ประทับใจมาก ราวกับเขาได้วิดีโอคอลคุยกับเธอ

ผู้หญิงคนนี้สวมชุดกระโปรงรัดรูป ปกคลุมร่างกายของเธอแน่นเป็นพิเศษ กระโปรงของเธอผ่าขา เผยให้เห็นขาเรียวๆ ทั้งสองของเธอ

“ดูจนพอใจหรือยัง?” เสียงคำรามของหานซินหลานปลุกจางเยว่ให้มีสติกลับมาอีกครั้ง จากนั้นเขาก็หลับตาและถามด้วยรอยยิ้ม “ประธานหาน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ?”

“ฉันอยู่ในโทรศัพท์”

“อะไรนะครับ?” จางเยว่คิดว่าเขาได้ยินผิด

“เมื่อกี้ฉันโดนอันธพาลพวกนั้นมันลวนลาม และกำลังจะโทร.แจ้งตำรวจ ตอนที่ฉันกำลังกด 110 ฉันก็เกิดหน้ามืดแล้วเข้ามรในโทรศัพท์ของฉัน ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” หานซินหลานดูสับสน

อย่างไรก็ตามน้ำเสียงของเธอนั้นจริงจังมาก และดูไม่ได้ตั้งใจล้อเล่นเลย เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะพูดตลกกับพนักงานระดับล่างของเธอได้

“ทะลุมิติเหรอครับ?” จางเยว่จ้องโทรศัพท์ด้วยท่าทีที่ตลกปนเศร้า เขาไม่เข้าใจจริงๆ ประธานหานจะเข้าไปอยู่ในโทรศัพท์ได้ยังไง

โทรศัพท์ขนาด 5 นิ้ว ยังไม่ใหญ่เท่ากับใบหน้าของประธานหานเลย เพราะฉะนั้นคนตัวใหญ่จะเข้าไปในนั้นได้ยังไงกัน?

แปลก!

มันแปลกมาก

“เฮ้ย นายพาฉันออกไปเร็วๆ สิ” หานซินหานสั่งเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“พาออกไปยังไงเหรอครับ?” จางเยว่สังเกตอย่างระวัง นี่เป็นโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง คล้ายกับสมาร์ทโฟนนื้องตลาดทั่วไป ไม่มีทางออกเลย

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะ”

“หรือจะให้ผมทุบหน้าจอโทรศัพท์แล้วพาคุณออกมาดีครับ?”

“งั้นนายก็รีบๆ หน่อย”

“ครับ!”

จางเยว่วางโทรศัพท์ราบไปบนตู้ ทันใดนั้นเขาก็พบที่เขี่ยบุหรี่และใช้มันทุบเข้าไปที่หน้าจอโทรศัพท์

“โอ๊ย!”

เขายังไม่ทันได้ทุบโทรศัพท์ หานซินหลานก็กรีดร้องออกมา มือของเธอกำหน้าอกไว้ด้วยความเจ็บปวด

หน้าจอมือถือค่อนข้างแข็งแรง เพราะใช้ฟิล์มกระจกนิรภัย

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย! กูจะรอดูว่ามึงจะแข็งแกร่งแค่ไหนเชียว” จางเยว่ยกที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาและเตรียมที่จะทุบมัน

“อย่าทุบนะ!” หานซินหลานในโทรศัพท์รีบหยุดเขา

“หรือว่าคุณไม่อยากออกมาเหรอครับ?”

“ถ้านายทุบมัน ฉันก็จะทุบนายให้ตายไปเลย”

“……” จางเยว่วางที่เขี่ยบุหรี่ลง “คนพวกนั้นเพิ่งทุบคุณเหรอครับ?”

“ไร้สาระ” หานซินหลานกัดฟันด้วยความเจ็บปวด เธอจ้องไปที่จางเยว่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “เมื่อกี้นายเพิ่งทุบหน้าอกฉันไปเองนะ”

“ผมก็ว่าอะไรเด้งๆ แถมใหญ่ซะด้วย”

“ไอ้บ้า นายหาเรื่องตายหรือยังไง…..”

“ฮึ่ม ยังใจร้ายเหมือนเดิมเลยนะ ขนาดอยู่ในโทรศัพท์ยังกล้ามาหยิ่งผยองอีกนะ” จางเยว่ยิ้มอย่างชั่วร้ายและใช้นิ้วปัดไปที่กลางหน้าจอสองครั้ง

สัมผัสนั้นโดนไปที่ผิวหน้าของหญิงสาวผู้นั้น มันช่างเป็นสัมผัสที่นุ่มนวล ทำให้หัวใจของเขาเต้นไปเป็นจังหวะเลยจริงๆ

ตายจริง สัมผัสผิวของผู้หญิงผ่านน่าจอได้ด้วย น่าทึ่งจริงๆ เลย

“ผัวะ! ผัวะ!”

จางเยว่ตบหน้าหานซินหลานสองครั้ง เธอโกรธขึ้นมาทันที “ไอ้ชาติชั่ว กล้าดียังไงมาตบฉัน นายยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไหมฮะ?”

“ประธานหานครับ ที่ผ่านมาคุณก็ชอบทำร้ายและด่าทอมาตลอด ตอนนี้คุณถูกขังไว้ในโทรศัพท์ คุณจะทำอะไรผมได้!” จางเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย เขาไม่เคยทำตัวยโสเท่านี้มาก่อน

เขาใฝ่ฝันที่จะสั่งสอนบทเรียนแก่ประธานสาวสวย ผู้เย็นชาและทะนงตัวผู้นี้มาโดยตลอด แต่เขาก็นึกไม่ถึงว่าโอกาสนี้จะมาถึง

“นาย……”

หานซินหลานโกรธมาก เพราะในฐานะประธานหลานหยู่กรุ๊ปแล้วนั้น ไม่มีใครกล้าโจมตีเธอเลย และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอถูกทุบตี

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโกรธ เธอได้แต่กัดฟันและอดกลั้นความโกรธนั้นไว้ในใจ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า “คุณตบหน้าฉันสองครั้ง ฉันไม่โกรธหรอก รีบๆ หาทางช่วยฉันออกไปได้แล้ว”

“ทำไมผมต้องช่วยคุณด้วย?”

“ตราบใดที่นายช่วยฉันออกไปได้ ฉันจะแบ่งหุ้นของหลานหยู่กรุ๊ปให้กับนาย 10%”

“อย่างนั้นก็ได้ครับ” จางเยว่ตบปากรับคำทันที หากเขาได้ถือหุ้นจำนวนมากในหลานหยู่กรุ๊ปแล้ว ต่อไปเขาจะได้ไม่ต้องไปทำงานให้คนอื่นอีก

เขารีบเอื้อมมือออกไปหยิบโทรศัพท์เพื่อคิดหาวิธีหาผู้หญิงคนนี้ออกไป

“อ๊า!”

ทันทีที่เขาแตะหน้าจอ เขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนอันน่าประหลาดของหานซินหลานดังออกมา เธอดุเขาอย่างอับอายว่า : “ไอ้คนสารเลว! เอามือสกปรกของนายออกไปนะ”

“น้องสาว!” จางเยว่กดนิ้วลงบนหน้าจอ และลังเลที่จะถอนตัว

ภายใต้นิ้วนั้นไม่ใช่หน้าจอที่แข็ง แต่มันช่างนุ่มนวลและเป็นสัมผัสที่สวยงามจริงๆ

“จางเยว่ ไอ้คนไร้ยางอาย” ทั้งเรือนร่างของหานซินหลานระเบิดออกมาด้วยรัศมีความอาฆาตที่ดูเยือกเย็น แต่ใบหน้าของเธอนั้นกลับแดงก่ำขึ้นเรื่องๆ

ร่างกายของเธอไม่เคยถูกชายผู้ใดแตะต้องมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกของเธอ แถมเขายังเป็นคนขับรถต้อยต่ำอีกด้วย

“แน่นอนว่าเป็นเครื่องบินรถในโทรศัพท์มือถือ ผมชอบ” จางเยว่กดหน้าจอสองครั้ง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา

มือถือเครื่องนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เขาได้สัมผัสร่างกายของประธานหานผ่านหน้าจอ หากไม่ใช่เพราะหุ้นเหล่านั้น เขาคงไม่เต็มใจปล่อยผู้หญิงคนนี้ออกไป

หลังจากจ้องโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบปุ่มฟันเฟืองที่มุมขวาบน เขาเอื้อมมือออกไปและกดปุ่มตั้งค่า

ทันใดนั้นกรอบเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพร้อมกับข้อความที่ว่า : ระบบยังไม่ได้เปิดใช้งาน ยังไม่สามารถใช้คุณสมบัตินี้ได้ ต้องการเปิดใช้งานระบบหรือไม่

จางเยว่ไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน เขาเพียงกด : ใช่

ครั้งนี้ กรอบข้อความขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น : โปรดป้อนลายนิ้วมือเพื่อเปิดใช้งานระบบ โดยด้านล่างนั้นเป็นภาพลายนิ้วมือ

หลังจากที่เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จางเยว่ก็ประทับลายนิ้วมือด้วยนิ้วโป้งขวาของเขาลงไป ทันใดนั้นหน้าจอก็กลายเป็นสีดำสนิท

หลังจากนั้น ตัวอักษรภาษาอังกฤษปรากฏขึ้นบนจอ โดยใช้เวลาประมาณ 6 วินาที หน้าจอก็เปิดขึ้นอีกครั้ง และกรอบสีดำก็ปรากฏบนหน้าจออีกครั้งเช่นกัน : การสแกนนิ้วมือสำหรับ ระบบเปิดใช้งานแล้ว ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของเครื่องแล้ว โปรดไว้วางใจเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคต V8

หลังจากเสร็จสิ้น จางเยว่ได้คลิกปุ่มตั้งค่าบนมุมขวาบนอีกครั้ง และเลื่อนเมนูลงมาและเขาก็พบกับตัวเลือก : สั่งสอนเทพธิดา ปลดปล่อยเทพธิดา และเข้าถึงไอเท็ม

เขาเอื้อมมือออกไปและแตะเพื่อปลดปล่อยเทพธิดา แต่ทันใดนั้นข้อความแสดงความผิดพลาดก็ปรากฏขึ้น : พลังงานกุญแจไม่เพียงพอ ไม่สามารถปลดปล่อยเทพธิดาได้

กุญแจพลังงานคืออะไร?

ทำไมเขาไม่เคยได้ยินมันเลย?

เขาถึงกับตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือออกไปแตะไปที่ข้อความสั่งสอนเทพธิดา แต่มันก็ยังแสดงคำว่ากุญแจพลังงานไม่เพียงพอเหมือนเดิม ทันใดนั้นเขาก็แตะไปที่คำว่าเข้าถึงไอเท็ม

ไม่มีปุ่มอื่นๆ บนหน้าจอเลย มีเพียงแต่ปุ่มตั้งค่าเท่านั้น ดูเหมือนการช่วยเหลือหานซินหลานจะไม่ใช่เรื่องง่านเสียแล้ว

“เฮ้ย นายมัวทำอะไรอยู่?” หานซินหลานจ้องมองเขาด้วยความงุนงง เธอกังวลเล็กน้อย และพยายามเร่งเร้าอย่างไม่สามารถทนได้อีกต่อไป “ช่วยฉันหาวิธีเร็วๆ สิ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมกำลังหาวิธีอยู่” ในขณะที่จางเยว่ตอบ นิ้วมือของเขาก็จิ้มไปที่กลางหน้าจอเบาๆ

การเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดสายตาของหานซินหลาน : “ไอ้ชาติชั่ว อย่าแตะต้องฉันนะ!”

“ผมไม่ได้จะแตะต้องตัวคุณ ผมแค่หาวิธีอยู่” หลังจากนั้นจางเยว่ก็เขย่าโทรศัพท์ทันที

“อย่าเขย่าสิ ฉันเวียนหัว……ตุ๊บ……”

หานซินหลานสั่นและเวียนหัวมาก ก่อนที่เธอจะล้มลงกับพื้น “ตุ๊บ” และเธอก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

เมื่อเห็นฉากนี้ จางเยว่ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ทันใดนั้นเขาก็นึกเกมในโทรศัพท์มือถือของเขา “Talking Tom Cat”

ในขณะนี้หานซินหลานเป็นเพียง Talking Tom Cat ฉบับปรับปรุง

ใครจะคิดว่าประธานสาวผู้หญิงเย็นชาผู้นี้ จะกลายเป็นของเล่นน้อยสุดน่ารักไปแล้ว ช่างน่าสนใจจริงๆ