เพลิงเพรงมาร

ปุยนุ่นสีขาวสะท้อนแสงแดดที่ลอยอยู่นอกหน้าต่างเครื่องบินเป็นภาพที่น่าเบื่อที่สุดสำหรับมหาเศรษฐีชื่อก้องโลกอย่าง เฟอร์นัลโด เวลัสโค เพราะด้วยอาชีพและธุรกิจมากมายที่ล้นมือทำให้เขาต้องเดินทางไกลข้ามน้ำข้ามทะเลเดือนละหลายๆ ครั้ง จนบางครั้งเขาก็อยากจะวางมือและเดินทางไปหาที่สงบๆ พักผ่อนหย่อนกายบ้าง

แต่กลับไม่มีโอกาสนั้นสำหรับเขาเลยให้ตายสิ!

“ผมขอร้องล่ะพี่ฟรานซ์ ช่วยไปดูแลงานที่เมืองไทยให้ผมหน่อยนะครับ ตอนนี้กำลังมีปัญหาหนัก และผมก็ไม่สามารถปลีกตัวไปจัดการเองได้ด้วย”

คำพูดวิงวอนของอาลันโด เวลัสโคผู้เป็นน้องชายดังผ่านสายโทรศัพท์และกระเด็นมาเข้าหูของเขาในตอนกลางคืนของเมื่อวานซืนที่ผ่านมายังติดแน่นอยู่ในสมอง

“นายว่าอะไรนะ อาลัน?”

“งานของผมที่เมืองไทยกำลังมีปัญหา และผมก็ไม่สามารถปลีกตัวไปจัดการกับปัญหานี้เองได้ ผมจึงอยากรบกวนพี่ฟรานซ์...”

ทุกคำพูดของอาลันโดค่อยๆ ดังเข้ามาในหู และสมองที่ถูกเรียกให้ตื่นขึ้นมากลางดึกก็กำลังแปรความหมายทีละพยางค์

“นายคงไม่ได้หมายความว่าจะให้พี่ไปที่เมืองไทย ไปจัดการกับปัญหาของนายหรอกใช่ไหม อาลันโด”

ใช่... เขาคาดหวังแบบนั้น แต่แล้วก็...

“ผม... รบกวนพี่ฟรานซ์บินไปเมืองไทย และจัดการปัญหาแทนผมด้วยครับ”

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะในยามค่ำคืน เฟอร์นัลโดที่เปลือยเปล่าไปทั้งตัวแทบจะทรุดตกลงมาจากเตียงนอน

“ให้พี่บินไปเมืองไทย?”

“ครับ ผมมองไม่เห็นใครแล้วจริงๆ พี่ฟรานซ์ช่วยผมหน่อยนะครับ”

เฟอร์นัลโดแค่นยิ้มหยัน พลางก้าวลงจากเตียง มือหนาสีแทนกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“นายก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบประเทศแถบเอเชียเท่าไหร่ โดยเฉพาะเมืองไทย”

“ผมรู้ครับ แต่ว่าผมมองไม่เห็นใครที่จะช่วยผมได้เลยนอกจาก... พี่ฟรานซ์”

“เจ้าคริส เจ้ามาร์ค หรือว่าพี่บิลก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่พี่”

“โธ่ พี่ฟรานซ์ ผมขอร้องทุกคนแล้วครับ แต่ไม่มีใครว่างเลย พี่คริสติดช่วยคุณดาหลาเลี้ยงลูก ส่วนพี่มาร์คก็กำลังมีปัญหาที่บริษัทเหมือนกันเลยไปไม่ได้”

“แล้วพี่บิลล่ะ พี่บิลเก่งฉลาด และแน่นอนว่าจะสามารถช่วยแก้ไขปัญหาได้อยู่แล้ว”

เฟอร์นัลโดมีความหวังขึ้นมาบ้าง แต่ไม่ช้าก็ถูกคำพูดของอาลันโดทำลายจนพินาศยับเยิน

“พี่บิลต้องบินไปที่รัสเซียครับ ต้องไปเป็นประธานเปิดตัวสาขาใหม่ที่นั่น”

“ทุกคนยุ่งหมด?”

เฟอร์นัลโดทวนคำเยาะหยันไม่อยากเชื่อในลำคอ

“ใช่ครับ ผมถึงต้องมาขอร้องพี่ฟรานซ์ยังไงล่ะครับ ผมมองไม่เห็นใครแล้วจริงๆ ครับ”

หลังจากผ่านความเงียบงันไปนานหลายอึดใจ เฟอร์นัลโดก็เค้นเสียงเครียดถามน้องชายออกมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ซ่อนเร้นไม่ได้

“แล้วทำไมนายไม่ไปเอง”

“ผมก็อยากไปเองนะครับพี่ฟรานซ์แต่ว่า... พี่ก็รู้นี่ว่าผมกำลังฮันนีมูนอยู่กับแสนรัก ผมไม่อยากทำให้เธอเสียความรู้สึก”

“นี่นายเห็นแก่เมียมากกว่างานอย่างนั้นหรือ”

เฟอร์นัลโดถามออกไปเสียงเหลือเชื่อ ก่อนที่อาลันโดจะหัวเราะขบขันระคนขัดเขิน

“ก็ผมรักแสนรักมากนี่ครับ ก็เลย...”

“บอกแล้วว่าผู้หญิงน่ะทำให้สมองของผู้ชายทำงานน้อยลง และทั้งนายและเจ้าคริสก็ทำให้พี่เห็นแล้วว่าควรอยู่ห่างจากสตรี”

เสียงของเฟอร์นัลโดเต็มไปด้วยความสยดสยอง

“แหม พี่ฟรานซ์ก็พูดเกินไปครับ”

“พี่ไม่ได้พูดเกินไปหรอก แต่มันคือเรื่องจริง แล้วเป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องมารบกวนพี่อีก ทั้งๆ ที่พี่ไม่ชอบเมืองไทยเอาเสียเลย”

“ผมขอโทษครับพี่ฟรานซ์ แต่ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ”

อาลันโดขอโทษขอโพยมาตามสาย เห็นใจพี่ชายไม่น้อย เพราะรู้ดีว่าเฟอร์นัลโดไม่ชอบประเทศแถบๆ เอเชียนัก เนื่องจากในอดีตเคยถูกผู้หญิงไทยมาแบล็คเมย์บอกว่าท้องด้วย แม้จะสามารถพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่ แต่กระนั้นก็ทำให้พี่ชายของเขาเข็ดขยาดมาถึงทุกวันนี้

“เอาอย่างนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะหาผู้หญิงให้สักคน ในระหว่างที่พี่ฟรานซ์อยู่ที่เมืองไทย พี่จะได้ไม่เหงายังไงล่ะครับ”

“ไม่เอา อย่าเด็ดขาดเชียว พี่ไม่ชอบผู้หญิงไทย”

“ผมรู้ครับ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นแบบที่พี่ฟรานซ์เคยเจอหรอกครับ ดูอย่างแสนรักสิครับ เธอเป็นคนดี และใจดีมากๆ”

แม้จะเห็นด้วยกับคำพูดของน้องชายในกรณีของแสนรัก แต่เฟอร์นัลโดก็อดที่จะเบ้ปากด้วยความเยาะหยันไม่ได้

“ก็มีแค่คุณแสนรักคนเดียวเท่านั้นแหละมั้งที่เป็นคนดี เอาล่ะ นายไม่ต้องพูดมากแล้ว เอาเป็นว่าพี่จะไปจัดการปัญหาให้ แต่...”

“แต่อะไรครับ”

“แต่พี่จะอยู่เมืองไทยแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น ต่อจากนั้นถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นอีก นายจะต้องเป็นคนมาจัดการเอง โอเคไหม”

อาลันโดยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ

“ได้ครับพี่ฟรานซ์ และก็ขอบคุณมากครับ”

“น้ำเสียงนายนี่ยินดีราวกับได้แก้วได้แหวนเลยนะเจ้าอาลันโด”

เฟอร์นัลโดประชดประชันน้องชายของตัวเองอย่างหมั่นไส้ยิ่งนัก

“ผมก็ต้องดีใจสิครับ ได้ฮันนีมูนต่อกับแสนรักทั้งที”

“นายดีใจ แต่พี่กำลังทุกข์ใจ”

อาลันโดได้ยินคำพูดของพี่ชายก็อดที่จะปลอบใจไม่ได้

“ผมคิดว่าคงไม่มีเหตุการณ์แบบเมื่อสามปีก่อนเกิดขึ้นอีกหรอกครับ”

“แน่นอน เพราะพี่จะไม่เผลอไปนอนกับใครที่เมืองไทยอีก”

น้ำเสียงของเฟอร์นัลโดหนักแน่น

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่จะนอนต่อ นายก็ไปสวีตกับเมียเถอะ”

เมื่อเห็นพี่ชายจะวางสาย อาลันโดก็รีบเรียกเอาไว้ทันที

“เดี๋ยวครับพี่ฟรานซ์”

“มีอะไรอีกล่ะอาลัน”

น้ำเสียงของเฟอร์นัลโดเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

“คือผมแค่จะบอกว่า เลขาฯ ของผมจัดการจองตั๋วเครื่องบินเอาไว้ให้กับพี่ฟรานซ์แล้วครับ พี่ฟรานซ์แค่พาตัวเองนั่งเครื่องไปเมืองไทยก็พอ”

“พี่หวังว่าคงไม่ใช่ภายในอาทิตย์นี้ใช่ไหมที่พี่ต้องไปเมืองไทย”

เสียงของอาลันโดหัวเราะเบาๆ มาตามสาย ก่อนที่คำตอบของเขาจะทำให้เฟอร์นัลโดแทบทรุดลงกองกับพื้นห้อง

“พรุ่งนี้ครับ”

“พรุ่งนี้?”

“ครับพี่ฟรานซ์ พรุ่งนี้ตอนบ่ายสามโมงเย็น เหลือเวลาอีกตั้งสิบห้าสิบหกชั่วโมง เตรียมตัวทันอยู่แล้วล่ะครับ”

“พี่ไม่ได้นึกถึงเรื่องเตรียมตัว แต่ที่พี่สงสัยก็คือทำไมมันเร็วนักวะเจ้าอาลัน”

คนถามเค้นเสียงหงุดหงิด และก็อดกระแทกลมหายใจออกมาไม่ได้

“นายกำลังทำให้พี่อึดอัดมาก”

“ผมขอโทษครับพี่ฟรานซ์ แต่มันจำเป็นจริงๆ ครับ ปัญหาที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เล็กๆ ผมถึงต้องรีบให้พี่ฟรานซ์บินด่วนไปจัดการยังไงล่ะครับ เพราะถ้าช้าไปอาจจะไม่ทันการ”

เฟอร์นัลโดไม่มีอะไรจะพูดอีกนอกจาก ถอนใจออกมาอย่างปวดกบาล

“โอเค พี่เข้าใจแล้ว และขอตัวไปนอนก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเตรียมตัวบินไปเมืองไทยไม่ทัน”

อาลันโดรู้ดีว่าพี่ชายประชดประชันแต่ก็อดทำเป็นไม่สนใจ

“ครับพี่ฟรานซ์ ฝันดีนะครับ และก็ขอบคุณมาก”

“นายยังคิดว่าพี่จะยังฝันดีได้อีกหรือ อาลัน”

คำถามยอกย้อนของพี่ชายทำให้อาลันโดหัวเราะแห้งๆ ออกมา ก่อนที่เขาจะรีบวางสายไป ในขณะที่เฟอร์นัลโดหมุนตัวเดินกลับมาที่เตียงนอน สีหน้าและแววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเครียดขรึมเย็นชา

“นี่เราต้องกลับไปที่นั่นอีกจริงๆ หรือ”

เขาได้แต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้นหลายต่อหลายครั้ง และคำตอบที่ได้ก็คือเขาต้องไป ต้องเดินทางกลับไปยังเมืองไทยอย่างไม่มีทางเลือก

และนี่ไงคือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เขาต้องจำใจนั่งเครื่องบินข้ามน้ำข้ามทะเลมุ่งหน้าสู่ประเทศไทยแบบนี้ ต้องมาทั้งๆ ที่เกลียดยิ่งนัก เฟอร์นัลโดถอนใจออกมาหลายครั้งติด จากนั้นเขาก็เลือกที่จะละสายตาจากก้อนเมฆสีขาว และปิดเปลือกตาลงช้าๆ เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าด้วยความเข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้