ทายาทลับของเขา การหลบหนีของเธอ
สามีทิ้งฉันไปในคืนที่สำคัญที่สุดในอาชีพการงานของฉัน—นิทรรศการศิลปะเดี่ยวครั้งแรกของฉันเอง
ฉันเจอเขาในข่าว กำลังใช้ตัวเองบังผู้หญิงอีกคนจากแสงแฟลชของกล้องนับร้อย ขณะที่คนทั้งแกลเลอรีจ้องมองโลกของฉันที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
ข้อความของเขาคือการตบหน้าฉันฉาดใหญ่อย่างเย็นชาครั้งสุดท้าย: "เคธี่ต้องการฉัน เธอไม่เป็นไรหรอก"
หลายปีที่ผ่านมา เขาเรียกงานศิลปะของฉันว่า "งานอดิเรก" โดยลืมไปว่ามันคือรากฐานของบริษัทพันล้านของเขา เขาทำให้ฉันกลายเป็นอากาศธาตุ
ฉันจึงโทรหาทนายพร้อมกับแผนการที่จะใช้ความยโสโอหังของเขาย้อนกลับมาเล่นงานตัวเขาเอง
"ทำเอกสารหย่าให้ดูเหมือนแบบฟอร์มสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาที่น่าเบื่อ" ฉันบอกเธอ "เขาจะเซ็นทุกอย่างเพื่อไล่ฉันออกจากออฟฟิศของเขา"
บทที่ 1
มุมมองของอารยา:
คืนนี้ควรจะเป็นคืนของฉัน งานเปิดตัวแกลเลอรีเดี่ยวครั้งแรกของฉันใจกลางย่านเจริญกรุง ไม่ใช่แค่งานโชว์เล็กๆ ในร้านกาแฟ แต่เป็นนิทรรศการของจริง ที่จะสร้างชื่อเสียงในอาชีพของฉันได้
สี่ปีเต็มที่ฉันซ่อนตัวอยู่ในสตูดิโอ ทุ่มเทจิตวิญญาณทั้งหมดลงบนผงถ่านและน้ำหมึก สี่ปีเต็มที่ฉันเป็นภรรยาผู้อยู่เงียบๆ และรักศิลปะของคเชนทร์ อัศวนนท์ มหาเศรษฐีแห่งวงการเทคโนโลยี คืนนี้ ทุกอย่างควรจะเปลี่ยนไป คืนนี้ ในที่สุดฉันก็จะได้เป็น อารยา เมธา
แต่ขณะที่ฉันยืนอยู่ในแกลเลอรีที่สว่างไสวและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ฉันกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่คุ้นเคยจากการไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
แล้วฉันก็เห็นมัน การแจ้งเตือนข่าวที่แวบขึ้นมาบนโทรศัพท์ของคนแปลกหน้า
ใบหน้าของสามีฉัน
เขากำลังให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชน ร่างสูงใหญ่ของเขาเป็นเหมือนป้อมปราการที่โอบล้อมผู้หญิงอีกคนไว้ เคธี่ ชลิตา เธอดูบอบบางและทุกข์ใจอย่างมีศิลปะ ส่วนเขาดูเหมือนผู้พิทักษ์ของเธอ
พาดหัวข่าวใต้ภาพนั้นเหมือนหมัดหนักๆ ที่ซัดเข้าที่ท้องของฉัน นักข่าวกำลังถ่ายทอดสดคำพูดของเขา ฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร แต่ฉันเห็นมันจากเสียงซุบซิบที่แผ่วเบาและสายตาสมเพชที่ทุกคนในแกลเลอรีส่งมาให้ ทุกคนกำลังดูความอัปยศของฉันที่ถูกถ่ายทอดสดแบบเรียลไทม์
โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นมา ข้อความจากเขา ถูกส่งมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
*พอดีมีเรื่องด่วน เคธี่ต้องการฉัน เธอไม่เป็นไรหรอก ยินดีด้วยนะ*
ฉันคิดว่านั่นคือตอนที่หัวใจของฉันยอมแพ้ในที่สุด มันไม่ใช่การแตกสลายที่น่าทึ่ง แต่มันเป็นเหมือนเสียงคลิกเบาๆ เหมือนเสียงลูกบิดประตูที่ถูกล็อกเป็นครั้งสุดท้าย
พี่เบิ้ม เจ้าของแกลเลอรี ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ฉัน เขาไม่จำเป็นต้องถามอะไรเลย หลักฐานมันสว่างวาบอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์นับสิบเครื่องรอบตัวเรา "ผมเสียใจด้วยนะ อารยา" เขาพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแทนฉัน "เขาเป็นคนโง่จริงๆ"
"เขาไม่ว่างน่ะค่ะ" ฉันได้ยินตัวเองพูดออกไป คำโกหกมันออกมาโดยอัตโนมัติ เป็นปฏิกิริยาที่ฝึกฝนมาหลายปี
"มาเถอะ" พี่เบิ้มพูด พลางค่อยๆ จูงฉันไปหาชายคนหนึ่งในชุดสูทสั่งตัด "นักวิจารณ์จากนิตยสารศิลปะชื่อดังมาแล้ว คืนนี้ยังเป็นคืนของคุณนะ"
ชั่วโมงต่อมาฉันทำทุกอย่างเหมือนหุ่นยนต์ ฉันยิ้ม จับมือ และพูดคุยเกี่ยวกับผลงานของฉัน
เมื่อยืนอยู่หน้าชุดภาพสเก็ตช์ยุคแรกๆ ของฉัน ฉันรู้สึกถึงความขมขื่นในใจ นี่คือภาพดีไซน์ที่แปลกตาและซับซ้อน ซึ่งกลายเป็นหัวใจของ "เมฆา" แอปพลิเคชันที่ทำให้คเชนทร์ได้เงินพันล้านแรกของเขา ศิลปะของฉันคือรากฐานของอาณาจักรของเขาอย่างแท้จริง
ตอนนั้นเขารักงานศิลปะของฉัน หรืออย่างน้อย เขาก็รักในสิ่งที่มันสามารถทำเพื่อเขาได้ แต่ตอนนี้ เขาเรียกมันว่างานอดิเรกของฉัน
เขาไม่ได้แค่ลืมฉันในคืนนี้ เขาลบฉันออกจากเรื่องราวของเขาเอง
นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเขา
"ฉันขอตัวไปโทรศัพท์แป๊บนึงนะคะ" ฉันบอกพี่เบิ้ม เสียงของฉันนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ มันน่าทึ่งมากที่คุณจะรู้สึกสงบได้ขนาดนี้เมื่อคุณไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว
ฉันเดินไปที่ห้องทำงานด้านหลัง เสียงส้นสูงของฉันกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะสุดท้ายที่คมชัด
ฉันไม่ได้โทรหาสามี ฉันโทรหาทนายของฉัน
"พี่สาเหรอคะ นี่อารยา เมธานะคะ"
"อารยา! งานเปิดตัวเป็นไงบ้าง"
"กระจ่างแจ้งเลยค่ะ" ฉันพูด เสียงของฉันเย็นชาจนแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่คุ้น "เตรียมเอกสารหย่าได้เลยค่ะ ชุดที่เราเคยคุยกันไว้"
มีความเงียบไปชั่วครู่ "แน่ใจนะ"
"แน่ใจค่ะ" ฉันตอบ "และฉันต้องการอีกอย่าง หน้าที่ต้องเซ็นชื่อน่ะค่ะ มันต้องดูเหมือนแบบฟอร์มสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาเป๊ะๆ เลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะบอกเขาว่าแกลเลอรีต้องการสำหรับแคตตาล็อกดิจิทัล เพราะมีภาพสเก็ตช์คอนเซ็ปต์แรกๆ ของ 'เมฆา' อยู่ในงานด้วย"
คำโกหกนั้นสมบูรณ์แบบ มันเป็นเรื่องธุรกิจ เป็นภาษาเดียวที่เขาเข้าใจ
"มันเสี่ยงนะ อารยา" เธอพูดหลังจากเงียบไปนาน
"เขาไม่อ่านหรอกค่ะ" ฉันพูด มันไม่ใช่การเดา มันคือความจริง "เขาไม่เคยอ่าน โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับงานของฉัน"
สี่ปีที่ผ่านมา เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน ตอนนี้ ฉันจะใช้ความบอดใบ้ของเขานั่นแหละเป็นอาวุธ
"เดี๋ยวพี่จะเตรียมไว้ให้ภายในพรุ่งนี้เช้า" ในที่สุดเธอก็ตอบ
"ขอบคุณค่ะ" ฉันวางสาย
ฉันเดินกลับเข้าไปในแสงไฟสว่างจ้าของแกลเลอรีของฉัน รอยยิ้มสุภาพหายไปจากใบหน้าของฉันแล้ว แทนที่ด้วยบางอย่างที่แปลกใหม่
บางอย่างที่เฉียบคม บางอย่างที่เป็นอิสระ
คุณอาจจะชอบสิ่งนี้
ยอดนิยมบน MiniShort
