เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

อคิน คู่หมั้นของฉัน สร้างโลกเสมือนจริงทั้งใบให้ฉัน หลังจากอุบัติเหตุจากการปีนเขาที่ทำให้ฉันต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต เขาเรียกมันว่า ‘พิมานเมฆ’ โลกที่เป็นที่หลบภัยของฉัน ในเกมของเขา ฉันไม่ได้พิการ ฉันคือ ‘วาลคีรี’ แชมเปี้ยนผู้ไร้เทียมทาน เขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน คือผู้ชายที่อดทนดูแลฉันจนผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาได้

แล้วฉันก็ได้เห็นไลฟ์สตรีมของเขาบนเวทีงานประชุมเทคโนโลยี แขนข้างหนึ่งของเขาโอบรอบตัวดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน พร้อมกับประกาศให้โลกรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย

ความจริงมันคือฝันร้ายที่เกิดขึ้นในตอนที่ฉันยังตื่นอยู่ เขาไม่ได้แค่สวมเขาให้ฉัน แต่เขายังแอบสับเปลี่ยนยาแก้ปวดของฉันให้เป็นโดสที่อ่อนลงผสมกับยากล่อมประสาท เพื่อจงใจชะลอการฟื้นตัวของฉัน ทำให้ฉันอ่อนแอและต้องพึ่งพาเขาตลอดไป

เขามอบสร้อยข้อมือที่สั่งทำขึ้นเพื่อฉันเพียงเส้นเดียวในโลกให้ดาลิน มอบตำแหน่งในโลกเสมือนจริงของฉันให้เธอ หรือแม้กระทั่งแผนการแต่งงานที่ฉันเคยวาดฝันไว้กับเขาก็ตาม

เขาปล่อยภาพน่าอัปยศของฉันในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต ทำให้ทั้งคอมมูนิตี้เกมเมอร์หันมาต่อต้านฉันและตราหน้าว่าฉันเป็นสตอล์กเกอร์โรคจิต

และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลง เมื่อฉันพยายามจะไปเผชิญหน้ากับเขาที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะของเขา การ์ดรักษาความปลอดภัยของเขาทุบตีฉัน และตามคำสั่งลอยๆ ของเขา พวกมันก็โยนร่างที่หมดสติของฉันลงไปในน้ำพุโสโครกเพื่อ ‘ให้สร่างเมา’

ผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะสร้างโลกที่ฉันจะไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป กลับพยายามจะกดฉันให้จมน้ำตายในโลกใบนั้น

แต่ฉันรอดมาได้ ฉันทิ้งเขาและเมืองนั้นไว้ข้างหลัง และเมื่อขาของฉันกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ความมุ่งมั่นของฉันก็เช่นกัน เขาขโมยชื่อของฉัน ตำนานของฉัน และโลกของฉันไป ตอนนี้ ฉันกำลังจะล็อกอินกลับเข้าไปอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะวาลคีรี แต่ในฐานะตัวฉันเอง และฉันจะเผาอาณาจักรของเขาให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

บทที่ 1

มุมมองของเอวา ศิริวัฒนา:

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในห้องนอนของฉันมาจากโทรศัพท์ในมือ ใบหน้าของอคินที่หล่อเหลาราวกับรูปสลักแม้จะอยู่บนหน้าจอเล็กๆ ก็ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟบนเวทีจากงานประชุมเทคโนโลยีที่เขาเป็นวิทยากร มันคือไลฟ์สตรีม ฉันควรจะได้ไปอยู่ที่นั่น ที่แถวหน้าสุด ในฐานะคู่หมั้นที่น่าภาคภูมิใจของเขา แต่ฉันกลับต้องมาอยู่ที่นี่ ในกรงทองที่เขาสร้างขึ้นให้ฉันหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น

น้ำเสียงของเขาที่ปกติแล้วจะอบอุ่นเหมือนยาชโลมใจ กลับดังก้องผิดเพี้ยนไปในห้องที่เงียบสงัด มันเป็นเสียงเดียวกับที่เคยกระซิบคำสัญญาข้างหูฉันในความมืด เป็นเสียงเดียวกับที่คอยให้กำลังใจฉันตลอดชั่วโมงกายภาพบำบัดอันแสนทรมาน

แต่คำพูดที่เขาเอ่ยออกมามันกลับผิดเพี้ยนไปหมด

“ดาลิน ชูเกียรติ เป็นมากกว่านักกายภาพบำบัดที่ยอดเยี่ยมครับ” เขาประกาศก้องต่อหน้าฝูงชนที่โห่ร้องยินดี แขนของเขาโอบรอบเอวเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ดาลิน นักกายภาพบำบัดของฉัน รอยยิ้มของเธอเจิดจ้าจนแสบตา เป็นรอยยิ้มที่เลียนแบบรอยยิ้มของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่โลกทั้งใบของฉันจะพังทลายลงมาพร้อมกับเศษหินที่ร่วงหล่นและเสียงกระดูกที่หักดังเป๊าะ “เธอคือแรงบันดาลใจเบื้องหลังวิวัฒนาการขั้นต่อไปของพิมานเมฆ โครนิเคิลส์ เธอคือหัวใจของบริษัทเรา และเธอคือผู้หญิงที่ผมตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยครับ”

ลมหายใจของฉันขาดห้วงไปอย่างเจ็บปวด ข้อนิ้วของฉันกลายเป็นสีขาวโพลนขณะที่กำโทรศัพท์แน่นจนขอบเคสที่เรียบเนียนจิกลงไปในฝ่ามือ คลิปวิดีโอที่ถูกส่งมาจากเบอร์นิรนามเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เล่นวนซ้ำไปซ้ำมา มันเป็นส่วนหนึ่งจากฟีดโซเชียลมีเดียของเว็บซุบซิบที่เพิ่งโพสต์ไปไม่ถึงชั่วโมง

ผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย

คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวของฉัน ว่างเปล่าและไร้ความหมาย ถ้าเธอคือผู้หญิงคนนั้น แล้วฉันล่ะเป็นใคร?

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมเสียงคลิก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาบนพื้น

“เอวา? ที่รัก ทำไมปิดไฟมืดแบบนี้ล่ะ?” น้ำเสียงของอคินที่เจือไปด้วยความห่วงใยอันคุ้นเคยที่เขาเสแสร้งจนชำนาญดังแทรกเข้ามาในความมืด

ไฟในห้องสว่างวาบขึ้น ฉันหลับตาแน่นเพื่อหนีจากแสงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบเข้ามาหาฉัน เสียงรองเท้าหนังราคาแพงของเขาเสียดสีกับพื้นไม้เนื้อแข็ง เขาคุกเข่าลงข้างรถเข็นของฉัน มือเย็นๆ ของเขาวางลงบนหน้าผาก

“ตัวเย็นนี่ เจ็บแผลเหรอ? ลืมกินยาหรือเปล่า?”

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาไล่มองไปตามริ้วรอยแห่งความกังวลบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา นี่คือผู้ชายที่นั่งเฝ้าฉันข้างเตียงโรงพยาบาลเป็นอาทิตย์ๆ ผู้ชายที่อดทนป้อนข้าว อาบน้ำ และกระซิบว่าร่างกายที่แตกสลายของฉันยังคงเป็นสิ่งเดียวที่เขาต้องการ เขาสร้าง ‘พิมานเมฆ โครนิเคิลส์’ เกม VR แบบแฮปติกสุดล้ำขึ้นมาเพื่อฉันคนเดียว โลกที่ฉันสามารถกลับไปปีนเขาได้อีกครั้ง โลกที่ขาของฉันใช้งานได้สมบูรณ์แบบ โลกที่ฉันแข็งแกร่ง

แต่ผู้ชายบนเวทีนั่น ผู้ชายที่เพิ่งจะปฏิญาณตนว่าจะใช้ชีวิตกับผู้หญิงคนอื่น... นั่นไม่ใช่อคินของฉัน หรือบางที อคินที่ฉันเคยรู้จักอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยก็ได้

ฉันยกโทรศัพท์ขึ้น “ดาลิน ชูเกียรติ เป็นอะไรกับคุณ อคิน?”

เขารับโทรศัพท์ไป รอยยิ้มของเขาจางลงเมื่อเห็นวิดีโอ แววตาตื่นตระหนกวูบไหวขึ้นมาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายอย่างรวดเร็ว

“โอ้ พระเจ้า นี่อีกแล้วเหรอ?” เขาถอนหายใจพลางเสยผมที่จัดทรงมาอย่างดี “ที่รัก ผมบอกคุณแล้วไง พ่อแม่ของเธอเป็นนักลงทุนรายใหญ่ พวกเขากดดันให้เธอรีบแต่งงาน แล้วเธอก็เลยขอให้ผมช่วยสร้าง...ภาพลักษณ์ต่อสาธารณะให้หน่อย เป็นความสัมพันธ์ปลอมๆ ชั่วคราวเพื่อให้พวกเขาเลิกยุ่งน่ะ มันเป็นเรื่องธุรกิจล้วนๆ”

ดาลิน นักกายภาพบำบัดที่เขาจ้างมาให้ฉันเมื่อสามเดือนก่อน คนที่ควรจะช่วยให้ฉันกลับมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองได้อีกครั้ง

ฉันยังคงเงียบ เฝ้ามองเขา ความตื่นตระหนกในตอนแรกของเขาดูสมจริงเกินไป

เขาคงจะเห็นความสงสัยในแววตาของฉัน เพราะเขารีบควักโทรศัพท์ของตัวเองออกมา “ดูนี่สิ” เขาพูดพลางยื่นหน้าจอมาตรงหน้าฉัน “นี่คือแชตของเรา มันอยู่ในนี้หมดเลย ทั้งการวางแผนประกาศข่าว การประสานงานกับทีมพีอาร์ของครอบครัวเธอ มันก็แค่เกม เอวา เกมธุรกิจน่ะ”

ฉันไล่สายตาอ่านข้อความ มันดู...น่าเชื่อถือ ออกจะทางการด้วยซ้ำ เต็มไปด้วยศัพท์แสงทางธุรกิจและตารางนัดหมาย หัวใจของฉันที่เคยรู้สึกเหมือนก้อนน้ำแข็งในอกเริ่มละลายลงเล็กน้อย

“โอเค” ฉันกระซิบ แรงที่จะต่อสู้เหือดหายไป ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกินกับความเจ็บปวด ความหวาดระแวง และกำแพงสี่ด้านของห้องนี้

เขามีท่าทีโล่งใจ ไหล่ของเขาลู่ลง เขาดึงฉันเข้าไปกอด ซบหน้าลงบนเส้นผมของฉัน “ผมสาบานกับคุณ เอวา” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ “คุณคือคนเดียวเท่านั้น ตลอดไป ไม่มีอะไรและไม่มีใครจะมาแทรกระหว่างเราได้”

ฉันเอนตัวพิงเขา ปล่อยให้กลิ่นโคโลญจน์ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก ฉันอยากจะเชื่อเขา ฉันจำเป็นต้องเชื่อ

“ช่วยพยุงฉันหน่อย” ฉันพูด น้ำเสียงมีความมุ่งมั่นขึ้นมาใหม่ “ฉันอยากจะฝึกเดิน”

ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มของผู้ช่วยชีวิตที่ฉันเคยตกหลุมรัก “แน่นอน ที่รักของผม อะไรก็ได้เพื่อคุณ”

เขาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืน มือที่มั่นคงและแข็งแรงของเขาวางอยู่บนเอวฉัน การเคลื่อนไหวของเขาระมัดระวังและชำนาญ ฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มั่นคงหนึ่งก้าว แล้วก็อีกก้าว ขาของฉันสั่นแต่ก็ยังทรงตัวอยู่ได้ เรากำลังเดินข้ามห้องไปเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาสั่น

เขาสะดุ้งแล้วดึงตัวออกไปดูโทรศัพท์

“รับสายเถอะ อคิน” ฉันพูดพลางพิงกำแพงเพื่อทรงตัว “คงเป็นเรื่องงานน่ะ”

เขามองฉันอย่างขอบคุณแล้วก้าวออกไปรับสายที่โถงทางเดิน ปิดประตูเบาๆ ตามหลัง

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง หายใจหอบถี่ ฉันเช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือแล้วดันตัวออกจากกำแพง หนึ่งก้าว แล้วก็สองก้าว การเคลื่อนไหวของฉันมั่นคงขึ้น มั่นใจขึ้น รอยยิ้มที่แท้จริงรอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากฉัน ฉันทำได้ ฉันกำลังแข็งแรงขึ้น

ฉันเดินข้ามห้องไป มือลูบไปตามกำแพงจนกระทั่งถึงประตู ฉันอยากจะให้เขาเห็น อยากจะเห็นความภาคภูมิใจในแววตาของเขา เพื่อพิสูจน์ว่าความเชื่อมั่นที่เขามีต่อฉัน—ความเชื่อมั่นที่เรามีต่อกัน—ไม่ได้สูญเปล่า

นิ้วของฉันสัมผัสกับลูกบิดประตูโลหะเย็นเฉียบในจังหวะเดียวกับที่เสียงของเขาดังแว่วมาจากโถงทางเดิน ต่ำและปราศจากความอบอุ่นที่เสแสร้งจนหมดสิ้น

“ผมรู้ ดาลิน ผมรู้ ผมรักเธอนะ รักจริงๆ แต่มันไม่เหมือนกัน ผมจะทิ้งคุณไปได้ยังไง”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

“เธอเห็นวิดีโอแล้ว ผมต้องปลอบเธอ ไม่ต้องห่วง เธอเชื่อสนิทเลย” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ใช่ ผมคุยกับเภสัชกรแล้ว เราจะเปลี่ยนยาแก้ปวดของเธอพรุ่งนี้เป็นโดสที่ต่ำลงผสมยากล่อมประสาท มันจะชะลอการฟื้นตัวของเธอได้พอดี เราแค่ต้องการเวลาอีกหน่อย”

“จะไม่มีใครรู้เรื่องของเรา ผมสัญญา”