คู่ปลอมของอัลฟ่า สงครามเงียบของโอเมก้า

ฉันเคยเป็นแค่โอเมก้าชั้นต่ำ แต่จันทราเทวีกลับลิขิตให้ฉันเป็นคู่แท้ของอัลฟ่าคีรินทร์ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันหลงเชื่อว่าความรักของเราคือตำนาน และตลอดแปดเดือนหลังสุด ฉันอุ้มท้องสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นลูกชายและทายาทของเขา

จนกระทั่งฉันพบคัมภีร์ม้วนนั้น

หนึ่งปีก่อนที่เขาจะเจอฉันด้วยซ้ำ เขาทำพิธีโลหิตเพื่อทำให้ตัวเองเป็นหมัน เขาทำทั้งหมดนั่นเพื่อผู้หญิงอีกคน

เรื่องราวความรักที่ฉันเคยเทิดทูนเป็นแค่เรื่องโกหก เขากับนักรบของเขายังตั้งวงพนันกันด้วยซ้ำว่าใครกันแน่ที่เป็นพ่อของลูกนอกคอกในท้องฉัน

พวกมันหัวเราะเยาะขณะที่ใช้ร่างกายของฉันในคืนที่เหน็บหนาว

เขาโปะยาฉันแล้วปล่อยให้ศิรินยา คู่รักตัวจริงของเขา เตะท้องที่นูนใหญ่ของฉันเพื่อความสนุกสนาน จากนั้นก็โยนร่างที่ไร้สติของฉันให้ลูกน้องเป็นรางวัล

ความรักแห่งโชคชะตาของฉัน อนาคตที่เคยถูกสัญญาไว้ ไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากเกมวิปริตปั่นหัวที่พวกมันเล่นเพื่อความสำรานของตัวเอง

ขณะที่ฉันนอนอยู่ตรงนั้น ถูกย่ำยีจนแหลกสลาย หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว

ดังนั้นฉันจึงกลืนสมุนไพรต้องห้ามเพื่อจบชีวิตที่อยู่ในกายฉัน

นี่ไม่ใช่การกระทำที่เกิดจากความสิ้นหวัง

แต่มันคือปฐมบทแห่งสงครามของฉัน

บทที่ 1

เอลารา POV:

แผ่นหนังเก่าแก่ให้ความรู้สึกเปราะบางอยู่ใต้นิ้วที่สั่นเทาของฉัน หมึกบนนั้นซีดจางจนกลายเป็นสีเลือดแห้ง มันถูกซ่อนไว้ใต้พื้นสองชั้นของโต๊ะทำงานส่วนตัวของอัลฟ่าคีรินทร์ สถานที่ที่ฉันเข้ามาทำความสะอาดก็เพียงเพราะคนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างหวาดกลัวอารมณ์ของเขา

สายตาของฉันกวาดไปตามลายมือที่สวยงามราวกับใยแมงมุมของหมอผีประจำฝูง

“พิธีกรรมพันธนาการโลหิต ประกอบขึ้นแด่อัลฟ่าคีรินทร์แห่งฝูงจันทร์ทมิฬ เพื่อตัดสายเลือดของเขาออกจากชะตากรรมที่จันทราเทวีลิขิต และผูกมัดแก่นชีวิตของเขาไว้กับศิรินยา ผู้ที่เขาเลือก หนึ่งปีที่ผ่านมา หมายเหตุ: ผลของพิธีกรรมทำให้อัลฟ่าเป็นหมัน”

ตัวอักษรพร่าเลือนอยู่ตรงหน้า ปฏิเสธที่จะประกอบกันเป็นความหมาย คลื่นความเย็นยะเยือกซัดสาดไปทั่วร่าง รุนแรงราวกับถูกโยนลงไปในทะเลสาบน้ำแข็ง มือของฉันเลื่อนไปกุมท้องโดยสัญชาตญาณ ที่ซึ่งลูกของเรา—ลูกของเขา—เติบโตมานานถึงแปดเดือนเต็ม ท้องที่นูนใหญ่เป็นสิ่งย้ำเตือนถึงอนาคตที่ฉันเคยคิดว่าเราจะมีร่วมกัน

อนาคตในฐานะคู่แท้ของเขา ในฐานะลูน่าของเขา

จันทราเทวีเป็นผู้ลิขิตด้วยพระองค์เอง วินาทีแรกที่ฉันเห็นเขาเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่แล้ว โลกทั้งใบของฉันก็พลิกกลับตาลปัตร กลิ่นกายของเขา—กลิ่นพายุที่พัดผ่านป่าสนและไอดิน—มันเรียกหาจิตวิญญาณของฉัน หัวใจฉันเต้นระรัวอยู่ในอก และหมาป่าในตัวฉัน สิ่งมีชีวิตที่ฉันไม่เคยเข้าใจมาก่อน คำรามออกมาเป็นคำเดียวที่แสดงความเป็นเจ้าของ

“ของข้า”

เขาก็รู้สึกเช่นกัน ฉันเห็นมันในแววตาของเขา เขาคืออัลฟ่า และฉันคือโอเมก้าชั้นต่ำ แต่ลิขิตของเทพีคือประกาศิต เขาต้อนรับฉัน เขาสร้างพันธะกับฉัน

แต่คัมภีร์ม้วนนี้… คัมภีร์ม้วนนี้บอกว่าเขาทำให้ตัวเองมีลูกไม่ได้เมื่อหนึ่งปีก่อน ก่อนที่เขาจะเจอฉันด้วยซ้ำ เพื่อศิรินยา

ความตื่นตระหนกจุกอยู่ที่ลำคอ นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ฉันต้องไปถามเขา ฉันต้องเห็นหน้าเขาตอนที่เขาบอกฉันว่านี่คือเรื่องโกหก

ฉันทิ้งคัมภีร์ไว้บนโต๊ะแล้ววิ่งออกจากห้องทำงาน เท้าเปล่าของฉันย่ำไปบนพื้นหินเย็นเฉียบของคฤหาสน์สไตล์ล้านนาโบราณอย่างเงียบกริบ พรมทอแขวนผนังที่บอกเล่าเรื่องราวการต่อสู้ของหมาป่าในอดีตดูเหมือนจะจับจ้องมาที่ฉัน สายตาที่ถูกถักทอเต็มไปด้วยการตัดสิน

ฉันวิ่งตรงไปยังห้องโถงใหญ่ ที่ซึ่งคีรินทร์ใช้ประชุมกับนักรบที่ไว้ใจที่สุด ประตูไม้สักบานใหญ่ปิดสนิท แต่ฉันได้ยินเสียงทุ้มลึกและเสียงหัวเราะดังลอดออกมา มันเคยเป็นเสียงที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย แต่ตอนนี้ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหวาดหวั่นอย่างน่าประหลาด

ฉันแนบหูลงกับเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบ

“…ไม่น่าเชื่อว่านางยังไม่รู้อีก” เสียงที่ฉันจำได้ว่าเป็นของเบต้าครุฑา มือขวาของคีรินทร์ดังขึ้น “ท้องแปดเดือนแล้วยังคิดว่าลูกหมานั่นเป็นของท่านอยู่อีกนะ อัลฟ่า”

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างโหดร้าย

“เขายอมทำตัวเองให้บริสุทธิ์เพื่อศิรินยา” นักรบอีกคนพูดแทรกขึ้นมา “แต่เทพีกลับสาปให้เขามีคู่แท้อยู่ดี อย่างน้อยเขาก็ยังใช้ประโยชน์จากนางได้ ร่างอุ่นๆ ให้คนของเขาได้แบ่งปันกันในคืนที่หนาวเหน็บ”

เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก ไม่ ไม่จริง มันต้องไม่จริง

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของคีรินทร์ เสียงที่เคยใช้บัญชากองทัพและปลอบประโลมจิตใจฉัน แต่ตอนนี้มันไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาและอำมหิต

“ปล่อยให้มันเชื่อในสิ่งที่มันอยากเชื่อไปเถอะ” เขาคำราม และฉันรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากอำนาจบัญชาของอัลฟ่าที่เล็ดลอดผ่านประตูหนาออกมา มันเป็นพลังโดยกำเนิดที่อัลฟ่าทุกคนมี เป็นคำสั่งด้วยเสียงที่หมาป่าชั้นต่ำกว่าต้องยอมทำตามอย่างไม่อาจขัดขืน “มันก็แค่โอเมก้า จะทำอะไรได้? ต่อให้มันรู้ความจริง โอเมก้าไร้ค่าที่อุ้มท้องลูกนอกคอกก็ไม่มีอำนาจอะไรที่นี่”

เสียงหัวเราะระลอกใหม่ดังกระแทกบานประตูจนฉันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในกระดูก

“ข้าพนันทองหนึ่งพันตำลึงว่าลูกหมานั่นเป็นของข้า” ครุฑาประกาศ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความขบขันอันดำมืด “ข้าเป็นคนเริ่มเกมนี้เองนี่นา”

“ข้ารับพนัน!” ลูเซียน นักรบอีกคนตะโกน “ข้าได้ส่วนแบ่งมากกว่าใครเพื่อน!”

ความคิดอันน่าขยะแขยง การสื่อสารทางกระแสจิตแวบเข้ามาในห้วงคำนึงของฉัน มันมาจากครุฑา ส่งถึงนักรบคนอื่นๆ ในห้อง กระแสจิตคือการเชื่อมต่ออันศักดิ์สิทธิ์ มีไว้เพื่อรวมฝูงเป็นหนึ่งเดียวในการล่าและในการรบ แต่พวกมันกลับใช้มันเหมือนเป็นที่ซุบซิบนินทาในโรงเหล้า

“เดือนที่แล้วข้าลองไปสามครั้ง” เสียงในหัวของครุฑาดังขึ้นอย่างโอ้อวด เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “นางรสชาติเหมือนน้ำผึ้งผสมความสิ้นหวัง อร่อยชะมัด”

บางอย่างในตัวฉันแตกสลาย เรื่องราวความรักอันสวยงามที่ฉันสร้างชีวิตขึ้นมาพังทลายลงเป็นผุยผง มันคือเรื่องโกหกทั้งหมด สายตาที่เปี่ยมรัก สัมผัสที่อ่อนโยน คำสัญญาถึงอนาคตร่วมกันในฐานะอัลฟ่าและลูน่าของฝูง ทั้งหมดเป็นแค่เกมวิปริตที่พวกมันเล่นกัน

ฉันถอยหลังออกจากประตู เสียงกรีดร้องเงียบงันติดอยู่ในลำคอ ฉันต้องหนีไปให้พ้น

“หยุดอยู่ตรงนั้น” เสียงสะท้อนคำสั่งของคีรินทร์แวบเข้ามาในความคิด เป็นปฏิกิริยาตอบสนองเมื่อเขารู้สึกถึงตัวตนของฉัน

แต่เป็นครั้งแรกที่คำสั่งนั้นไร้ผล มันไม่ใช่เกราะป้องกันที่ผุดขึ้นมา แต่มันคือกระแสคลื่น ความเจ็บปวดใจและการทรยศหักหลังที่ท่วมท้นซัดสาดคำสั่งของเขาให้หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลังจากภายในที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามี ถือกำเนิดขึ้นในวินาทีที่หัวใจแหลกสลาย

ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนี ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้แค่ว่าต้องหนีออกจากกำแพงที่น่าอึดอัดของคฤหาสน์หลังนี้ ฉันวิ่งจนปอดแทบไหม้และขาล้าอ่อนแรง ก่อนจะล้มลงในป่ามืดริมเขตแดนของฝูง

หลังจากที่รู้สึกเหมือนผ่านไปชั่วนิรันดร์ ความสงบอันเย็นเยียบก็เข้ามาแทนที่ น้ำตาหยุดไหล อาการสั่นทุเลาลง เหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่เคยเป็นหัวใจของฉัน

ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร

ฉันไปที่กระท่อมของหมอผีเฒ่า คนที่คีรินทร์เนรเทศไปเพราะฝึกฝนมนต์ดำต้องห้าม นางมองท้องที่นูนใหญ่ของฉันและแววตาที่ว่างเปล่า แล้วก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร

“ข้าต้องการสมุนไพรจันทราเงา” ฉันพูด เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์

นางพยักหน้าช้าๆ ดวงตาโบราณของนางฉายแววสงสาร “มันจะเจ็บปวด และไม่มีทางหวนกลับ”

“ดี” ฉันตอบ

ฉันกำถุงสมุนไพรสีดำสนิทไว้ในมือ เดินกลับไปที่คฤหาสน์ กลับไปยังห้องชุดสุดหรูที่ฉันเคยอยู่ร่วมกับอัลฟ่า แต่เมื่อไปถึงประตู ฉันก็เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เส้นสีเงินอันซับซ้อนของผนึกโลหิต ซึ่งเป็นกุญแจเวทมนตร์ที่เชื่อมกับพลังชีวิตของผู้อยู่อาศัย ถูกเปลี่ยนไปแล้ว สัญลักษณ์เลือดของฉันหายไป

ประตูกระแทกเปิดออกก่อนที่ฉันจะได้แตะต้องมัน

ศิรินยายืนอยู่ตรงนั้น น้องสาวบุญธรรมสุดที่รักของเขา นางสวมชุดราตรีสีเงินระยิบระยับ ชุดที่ตัดเย็บขึ้นเพื่อฉัน สำหรับพิธีแต่งตั้งลูน่าหลังจากที่ลูกเกิด

ด้านหลังนาง คีรินทร์ยืนอยู่ในเงามืด ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชาจนอ่านไม่ออก

“อาคมป้องกันถูกปรับปรุงใหม่แล้ว” เขาพูด เสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “ผนึกตอนนี้เชื่อมกับสายเลือดของศิรินยา ที่นี่คือบ้านของนางแล้ว”