สัญญา(ยั่ว)สวาท

หัวใจที่เต้นแรงและรัว จังหวะหายใจที่ถี่กระชั้นจนเกือบจะเป็นลม มือไม้เย็นเฉียบเหงื่อซึมไล่มาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อาการที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ได้เกิดจากความตื่นเต้นยินดีแต่มันเกิดจากความตกใจจนสติเตลิดไปไกล ที่จู่ๆ คนรักที่นัดเธอออกมาพบยื่นการ์ดแต่งงานสีชมพูให้

กรวีย์หยิบการ์ดนั้นขึ้นมาดูทั้งๆ ที่มือสั่นเทาไปหมด ชื่อเจ้าบ่าวบนการ์ดคือชื่อของชานนท์คนรักในขณะที่ชื่อเจ้าสาวไม่ใช่ชื่อของเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเจ็บปวด เมื่อวานเขายังไปรับเธอที่ทำงาน ยังพาเธอไปกินข้าว ไปช้อปปิ้งแต่วันนี้เขากลับเหยียบหัวใจเธอจนมันแตกสลาย

เธอคิดว่าเขาจะนัดออกมาพบเพื่อสารภาพผิดกับเรื่องที่ก่อไว้แต่กลับไม่ใช่แบบนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและไม่มีลางบอกเหตุอะไรก่อนล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเพราะชานนท์ทำทุกอย่างได้อย่างแนบเนียนหรือเพราะเธอโง่ที่ตามเขาไม่ทันกันแน่ กรวีย์จุกอยู่ในอกก่อนจะถามเขาไปด้วยเสียงอันสั่นเครือ

“พี่นนท์จะแต่งงาน”

“ครับ” ชานนท์เอ่ยรับสีหน้าและท่าทางนั้นไม่ได้สลดเลยแม้แต่น้อย

“แล้วเรื่องของเรามันคืออะไรคะ”

“ถึงพี่จะแต่งงานแต่เราก็ยังคบกันได้นี่ครับอุ้ม” คำพูดเห็นแก่ตัวของชานนท์ทำให้อารมณ์ของกรวีย์พุ่งปรี๊ดหรือว่านี่จะเป็นตัวตนของอีกฝ่าย

สามปีที่เธอคบกับเขาเธออาจไม่เคยได้รู้จักชานนท์เลยด้วยซ้ำ เธออาจรักเขาจนหน้ามืดตาบอกจนมองไม่เห็นสันดานที่ซุกซ่อนไว้ หากเธอรู้เร็วกว่านี้ก็คงดีจะได้ไม่ต้องใช้เวลาไปกับคนห่วยๆ แบบนี้ และเธอก็ตัดสินใจถูกมากเรื่องที่ไม่ยอมมีอะไรด้วย

“ทำไมพี่ถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้”

“เห็นแก่ตัวยังไง พี่พูดเรื่องจริงทั้งนั้น อีกอย่างพี่ก็แค่แต่งงานตามหน้าที่” ชานนท์ยังไม่ยอมรับผิด ตรรกะเพี้ยนๆ ของเขายิ่งทำให้กรวีย์ผิดหวัง

“แต่งงานตามหน้าที่เหรอคะ”

“ครับ”

“ถ้าแต่งงานตามหน้าที่จริงๆ พี่ต้องไม่รักผู้หญิงคนนั้น” กรวีย์เอ่ยถามทั้งๆ ที่ใจตะโกนให้เธอลุกออกไปจากตรงนี้ แต่ถ้าเธอยอมจากไปเงียบๆ ผู้ชายตรงหน้าก็คงยิ่งได้ใจยิ่งคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำถูกต้องดีงามทั้งหมด เธอปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

“ถูก…พี่ไม่ได้รักเธอ พี่รักแค่อุ้มคนเดียว” ชานนท์เอ่ยคำว่ารักออกมาได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่คนฟังอย่างกรวีย์กลับรู้สึกขยะแขยง แต่ทุกครั้งที่จะพูดทำนองนี้เขาก็คล้ายจะออกเสียงไม่เต็มที่นักราวกับว่ากลัวใครจะได้ยิน

“งั้นก็ช่วยสาบานพิสูจน์ความจริงใจของพี่ให้อุ้มเห็นหน่อยได้ไหม”

“สาบาน” ชานนท์เริ่มเลิกลั่กเพราะเขาไม่ชอบการสาบานอะไรพวกนี้เท่าไหร่นัก

“ค่ะ…สาบานมาว่าพี่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ถ้าพี่รักเธอแม้แต่น้อยนิดขอให้จู๋พี่ไม่แข็งไม่โด่ขอให้มันเหี่ยวใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต”

“เดี๋ยวๆ อุ้ม พี่จำเป็นต้องสาบานถึงขนาดนั้นเลยเหรอ” สีหน้าของชานนท์เวลานี้ดูถอดสีเล็กน้อย เพราะรู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่าเขาคิดหรือไม่คิดอะไรกับว่าที่เจ้าสาว

“ค่ะ”

“แต่พี่ว่าเราไม่ควรเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกันนะครับ อีกอย่างคำพูดของพี่มันไม่น่าเชื่อถือหรือไงกัน…หืม” ชานนท์พยายามหว่านล้อมให้กรวีย์เปลี่ยนใจเรื่องที่จะให้เขาสาบาน

“ที่พี่อิดออดเพราะพี่กับเธอกำลังสวมเขาให้อุ้มอยู่ต่างหาก”

“สวมเขาอะไรกันอุ้ม”

“คิดจริงๆ เหรอคะว่าอุ้มไม่รู้ไม่เห็นอะไร” กรวีย์จ้องตาอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา สายตาของเธอเวลานี้มันว่างเปล่าแต่ก็แฝงความเจ็บปวดเอาไว้อยู่ ที่ผ่านมาเธอไว้ใจชานนท์มาตลอด แต่ความไว้ใจนั้นกลับถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง เธอจับได้ว่าเขานอกใจมานานแล้วนานพอที่จะซ่อมแซมหัวใจตัวเองแต่วันนี้มันกลับปริเพราะการ์ดสีชมพูใบตรงหน้า

“อุ้มพูดอะไร พี่ไม่รู้เรื่อง”

“อย่าให้อุ้มต้องเปิดคลิปนั่นให้พี่ดู”

“อุ้มไม่มีหรอก แค่ขู่พี่เล่นใช่ไหม” ชานนท์ยังคงยืนกระต่ายขาเดียวปฏิเสธ กรวีย์จึงเปิดคลิปขณะที่เขากำลังจูบกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอเป็นคนถ่ายเองกับมือให้ชายหนุ่มดู นอกจากคลิปจูบแล้วยังมีอีกหลายคลิปที่บ่งชี้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเกินเลยไปถึงขั้นไหน

เธอไว้ใจชานนท์มาตลอดแต่ความบังเอิญก็ทำให้เธอนั้นตาสว่าง แม้จะมีหลักฐานในมือแต่เธอก็เลือกที่จะเงียบเพราะยังไม่พร้อมจะเอาเรื่องนี้มาคุยกับชานนท์ เธออยากขอเวลาทำใจเพื่อจะบอกเลิกกับเขา แต่สุดท้ายชายหนุ่มกลับทำร้ายเธอจนเจ็บสาหัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่นอกใจอุ้ม พี่ต้องขอโทษ”

“ทำไมพี่ต้องขอโทษในเมื่ออุ้มเองไม่ใช่หรือไงที่ทำให้พี่ต้องทำแบบนี้”

“เพราะอุ้มเหรอคะ”