ตอน 3
ซื้อตำราลับที่ตลาดตะวันออก 3 ตำลึง 10 เล่ม
เมืองอวิ้นอาน ตลาดตะวันออกช่างคึกคักยิ่งนัก
ที่นี่เป็นศูนย์รวมการค้าขาย นอกจากร้านค้าที่ตั้งอยู่เป็นประจำแล้ว ยังมีนักยุทธ์จรยุทธ์จำนวนไม่น้อยมาซื้อขายสินค้ากันที่นี่
เซิ่นหานมองไปรอบๆ ตัว มีคนขายตำราวิชากำลังภายในอยู่ไม่น้อยเลย
พวกเขาปูผ้าไว้บนพื้น แล้ววางคัมภีร์วิชากำลังภายในไว้ข้างบน
พอไปถามก็บอกว่าเป็นวิชากำลังภายในวิเศษที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ร้ายกาจมาก
ราคาก็แพงลิบลิ่วเป็นธรรมดา
เซิ่นหานมีเงินติดตัวแค่สี่ต้าลึง ลองถามราคาดู พบว่าวิชากำลังภายในพวกนั้นที่ดูน่าเกรงขามเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยต้าลึง
คนรอบข้างเห็นเซิ่นหานแต่งตัวซอมซ่อ ก็ไม่มีใครสนใจจะเรียกลูกค้า
สายตาทุกคู่ไปตกอยู่ที่พวกคุณชายหรือคุณหนูลูกเศรษฐีแทน
เดินมาได้พักใหญ่ ดวงตาของเซิ่นหานก็เป็นประกายขึ้นมา
เบื้องหน้าเขาคือแผงขายคัมภีร์วิชากำลังภายในขนาดเล็ก
มีตำราหลายสิบเล่มวางระเกะระกะซ้อนกันเป็นภูเขาลูกน้อย
ข้างๆ ภูเขาตำรามีป้ายเขียนว่า: ห้าเฟินต่อเล่ม ซื้อขั้นต่ำสิบเล่ม ทำธุรกิจขนาดเล็ก ไม่มีการต่อรอง!
พอมองให้ชัด:
【คัมภีร์วิชากำลังภายในธรรมดา】(สีขาว)
【คัมภีร์วิชากำลังภายในคุณภาพต่ำ】(สีเทา)
【คัมภีร์วิชากำลังภายในที่มีข้อบกพร่องเต็มไปหมด】(สีเทา)
【ตำราที่ไม่สมบูรณ์】(สีเทา)
......
คำอธิบายพวกนี้ที่ลอยมาปรากฏตรงหน้า ทำให้เซิ่นหานรู้สึกสนใจขึ้นมา
เขาย่อตัวลงไปพลิกดูทีละเล่ม
"เถ้าแก่ ลดราคาได้ไหมครับ"
ในมือเขามีเงินแค่สี่ต้าลึง แน่นอนว่าเขาต้องเก็บไว้สำหรับค่าใช้จ่ายประจำวันด้วย
คนขายมองเซิ่นหานแวบหนึ่ง ในสายตามีแววรังเกียจอยู่บ้าง
"สี่ต้าลึงสิบเล่ม ไม่มีลดแล้ว"
พูดจบ เขาก็หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากสนใจเซิ่นหานอีก
สี่ต้าลึงก็ยังแพงอยู่ดี...
เซิ่นหานไม่ได้สนใจท่าทีของคนขาย ของแพงย่อมได้รับบริการดี แต่เขาไม่มีเงินพอจะซื้อบริการนั้น
ลองต่อราคาอีกสักนิด ในที่สุดก็ตกลงที่สามเหลียงสิบเล่ม
เขาเลือกสิบเล่มมาเก็บไว้ในห่อผ้า
คัมภีร์วิชากำลังภายในทั้งสิบเล่มจะมีวิชากำลังภายในล้ำลึกหรือไม่ เซิ่นหานก็บอกไม่ได้
แต่หลังจากดึงคำอธิบายออกมาแล้ว ตำราพวกนี้น่าจะให้ประโยชน์กับเขาบ้าง
หลังจากนั้น เขาได้ไปที่ร้านหนึ่งซื้อหนังสือสำหรับเด็กอีกสองเล่ม
【หนังสืออ่านง่าย】【หนังสือที่เข้าใจได้ในทันที】
หนังสือเด็กพวกนี้ราคาถูก สองเล่มราคาแค่หนึ่งเฟินเท่านั้น
เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน ความต้องการทรัพยากรก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
ไม่กี่วันมานี้ที่เซิ่นหานฝึกฝน "คัมภีร์ฝึกพลังลมปราณแห่งขุนเขาและสายน้ำ" เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองได้รับการพัฒนาขึ้น
แต่ในขณะเดียวกัน ท้องของเขาก็หิวเร็วขึ้นด้วย
วันนี้คุณนายเมฆานำอาหารมาให้หลายอย่าง รวมถึงอาหารหลักอีกหนึ่งชามใหญ่
แต่หลังจากที่เขากินเสร็จ เขายังรู้สึกหิวอยู่บ้าง
หากต้องการเพิ่มพูนพลังของตน นอกจากการมุ่งมั่นฝึกฝนแล้ว เขายังต้องหาเงินให้มากขึ้นด้วย
ไม่เช่นนั้นแล้ว เขาจะเลี้ยงดูตัวเองไม่ได้
เซิ่นหานวิ่งไปที่ร้านซาลาเปา ซื้อมายี่สิบลูก น่าจะกินได้สองวัน
แวะซื้อผักดองมาเป็นเครื่องเคียง ก็ถือว่าใช้ได้
กลับมาที่ห้องของตัวเอง เซิ่นหานไม่รอช้า เริ่มดึงคำอธิบายจากคัมภีร์ทั้งสิบเล่มทันที
คัมภีร์ราคาถูกเหล่านี้ ล้วนมีคำอธิบายสีเทาที่เป็นแง่ลบ
มีสองสามเล่มเป็นคำอธิบายสีขาว เช่น 【ธรรมดา】, 【สามัญ】, 【พบเห็นทั่วไป】
คัมภีร์แบบนี้ในสายตาของเซิ่นหาน ยังแย่กว่าคัมภีร์ที่มีคำอธิบายเป็นแง่ลบเสียอีก
หลังจากดึงคำอธิบายแล้ว ส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นตำราวิชากำลังภายในธรรมดาเท่านั้น
เขาจึงตั้งใจจะเลือกตำราที่มีคำอธิบายสีเทาก่อน
เซิ่นหานกลั้นหายใจ จ้องมองคัมภีร์ตรงหน้า
ปกคัมภีร์ถูกฉีกขาดไปครึ่งหนึ่งแล้ว เนื้อหาข้างในก็หายไปหลายส่วน
หนึ่งหน้ามีมุมหายไป ถือเป็นเรื่องปกติ
【ตำราที่ไม่สมบูรณ์】 ดึง!
เกิดความรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย คำอธิบายสีเทาก็ตกลงไปในห้วงจิตของเขา
ตำราที่ไม่สมบูรณ์ตรงหน้า กลายเป็นสมบูรณ์ในทันที
"วรยุทธ์เหยียบหิมะประดุจสายลมเดี่ยว"
ตัวอักษรใหญ่ห้าตัวปรากฏบนปก เป็นคัมภีร์วิชายุทธการเคลื่อนไหวอันล้ำค่า!
ในตระกูลเซิ่นทั้งตระกูลก็มีคัมภีร์วิชายุทธการเคลื่อนไหวเพียงชุดเดียว และการเข้าใจมันก็ยากมาก
แต่เมื่อเข้าใจแล้ว ผลตอบแทนก็มหาศาล
การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วเป็นพื้นฐานของการต่อสู้ทั้งปวง เซิ่นหานเข้าใจข้อนี้ดี
เซิ่นหานหยิบตำราขึ้นมา นั่งที่ขอบเตียงแล้วเริ่มอ่านทันที
"วรยุทธ์เหยียบหิมะประดุจสายลมเดี่ยว" แม้จะไม่ขาดหายอีกต่อไป แต่หลักการข้างในก็ยังยากที่จะเข้าใจ
【สายลมเดี่ยวในวันหนาว เหยียบหิมะประดุจดวงดาว รอยเลือดที่กระจาย ดอกไม้ที่เบ่งบาน】
เพียงแค่ประโยคแรก เซิ่นหานก็เข้าใจได้ยากแล้ว
เวลาที่เขาศึกษาวิถีแห่งยุทธ์ยังสั้น และไม่มีครูผู้สอนคอยชี้แนะ จึงไม่อาจเข้าใจความหมายแฝงหรือสัญลักษณ์ต่างๆ ได้
เซิ่นหานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบหนังสือเด็กที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา
【หนังสืออ่านง่าย】 ดึง!
คำอธิบายสีม่วงประเภทนี้ ดึงออกมาได้ยากมาก
แต่เซิ่นหานรู้ว่าเขาต้องทำแบบนี้
คัมภีร์วิชายุทธการเคลื่อนไหวเป็นสิ่งที่เขาต้องเรียนรู้ ต่อไปในอนาคตมันจะเป็นเครื่องมือในการเอาตัวรอดของเขา
เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน นอกจากเซิ่นหาน คงไม่มีใครอ่านหนังสือเด็กแล้วเหนื่อยขนาดนี้
ผ่านไปสี่ชั่วยาม ข้างนอกมืดสนิทแล้ว
คำอธิบายสีม่วงเริ่มขยับ หลุดออกมาและเข้าไปในห้วงจิตของเขา
เซิ่นหานหยิบซาลาเปาจากข้างๆ มายัดใส่ปาก
ไม่รอช้า เขานำคำอธิบาย "อ่านง่าย" ไปใส่ในคัมภีร์ "ย่างเท้าบนหิมะแห่งยอดเขาเดียวดาย" ทันที
【ย่างเท้าบนหิมะแห่งยอดเขาเดียวดายอ่านง่าย】
เมื่อเห็นตัวอักษรสีม่วงลอยขึ้นมาบนคัมภีร์ เซิ่นหานก็พลิกดูหน้าต่างๆ อีกครั้ง
【ย่างเท้าบนหิมะ อาศัยจังหวะ ไหลไปตามจังหวะ......】
เนื้อหาในหนังสือเปลี่ยนไปทั้งหมด ส่วนที่เข้าใจยากและเป็นสัญลักษณ์ก่อนหน้านี้ กลายเป็นคำอธิบายที่ชัดเจน
เซิ่นหานอ่านอย่างรวดเร็วจนจบ เขาสามารถเข้าใจคัมภีร์นี้ได้อย่างไร้อุปสรรค
หัวใจของวิชา "ย่างเท้าบนหิมะแห่งยอดเขาเดียวดาย" คือการอาศัยจังหวะ
เหมือนกับการโบยบินไปตามสายลม
แน่นอน "ย่างเท้าบนหิมะแห่งยอดเขาเดียวดาย" ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น จังหวะไม่ได้มีเพียงลม หรือหิมะ แต่ยังสามารถเป็นจังหวะที่เราสร้างขึ้นมาเอง
เมื่อเข้าใจแล้ว เซิ่นหานก็ไม่ได้ศึกษาลงลึกต่อ
ในมือยังมีคัมภีร์อีกเก้าเล่ม เขายังสามารถเปิดกล่องสุ่มต่อไปได้ ลองดูว่าจะมีคัมภีร์ที่มีประโยชน์อีกหรือไม่
แต่ตอนนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว การดึงคำอธิบายสีม่วงใช้พลังงานมาก
เซิ่นหานนอนลงบนเตียง สักพักก็หลับไป จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นจึงตื่น
กัดซาลาเปาคู่กับผักดอง เซิ่นหานก็เริ่มดึงคำอธิบายจากคัมภีร์อีกเก้าเล่มทันที
【คัมภีร์วิชากำลังภายในคุณภาพต่ำ】, 【คัมภีร์วิชากำลังภายในที่มีข้อบกพร่องเต็มไปหมด】, 【ตำราที่มีข้อผิดพลาดมากมาย】, 【ตำราโบราณ】, 【หนังสือที่ขาดพื้นฐาน】, 【คู่มือฝึกที่สับสนวุ่นวาย】......
ยกเว้น 【โบราณ】 ที่เป็นคำอธิบายสีขาว ที่เหลือล้วนเป็นคำอธิบายสีเทา จึงดึงออกมาได้อย่างรวดเร็ว
ภายในเวลาเพียงครึ่งธูป คำอธิบายทั้งหมดก็ถูกดึงออกมาหมด
จากคัมภีร์ทั้งเก้าเล่ม แปดเล่มแทบไม่มีประโยชน์
เนื้อหาในคัมภีร์ช่างว่างเปล่าและเรียบง่าย เป็นเพียงเรื่องพื้นฐานที่สุด
เขามี "วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำ" ที่ล้ำเลิศกว่าอยู่แล้ว สำหรับวิชาฝึกร่างกายพื้นฐานเหล่านั้น ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ไม่แปลกที่จะขายในราคาถูกขนาดนี้
แต่คู่มือฝึกเล่มนั้นกลับมีประโยชน์อยู่บ้าง
"ตำราฝึกตีเหล็กเหิงหยาง" เป็นหนังสือที่สอนการปรุงแต่งอาวุธและเครื่องป้องกัน
ดูเหมือนผู้เขียนคนเดิมเป็นช่างตีเหล็กที่ไม่เก่งการเขียน เนื้อหาเดิมจึงสับสนมาก
แต่หลังจากดึงคำอธิบาย "สับสนวุ่นวาย" ออกแล้ว ก็กลายเป็นหนังสือที่ดีสำหรับผู้เริ่มต้นเรียนรู้การตีเหล็ก
วิชาฝึกร่างกายและวิชายุทธการเคลื่อนไหว คือรากฐานสำคัญในการเอาตัวรอดตอนนี้
ตระกูลเซิ่นจะไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับซูจินอวี่แน่นอน และหากเผชิญกับวิธีการสกปรกเหล่านั้น เขาจึงจะมีความสามารถในการป้องกันตัวเอง