วันที่ฉันตาย และกลับมามีชีวิต

เอวาแทบสิ้นใจ เธอพยายามตะเกียกตะกายหาอากาศหายใจ หน้าอกของเธอเหมือนถูกคีมเหล็กบีบอัดอย่างรุนแรง

ลีโอ ลูกชายวัยหกขวบของเธอมองดูอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

อาการแพ้รุนแรงเฉียบพลัน

และมันกำลังแย่ลงอย่างรวดเร็ว

เธอเค้นชื่อมาร์ค สามีของเธอออกมาอย่างยากลำบาก อ้อนวอนให้เขาโทรหา 1669

“แม่หายใจไม่ออก!” ลีโอร้องไห้ใส่โทรศัพท์

แต่มาร์ค ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการ “สร้างคอนเนคชั่น” กับโคลอี้ เมียน้อยของเขา กลับปัดไปอย่างไม่ใส่ใจว่าเป็นแค่ “อาการแพนิค”

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาโทรกลับมา: รถพยาบาลที่เขาอ้างว่าเรียกให้เอวา ตอนนี้ถูกเปลี่ยนเส้นทางไปหาโคลอี้แทน ซึ่งแค่ “สะดุด” ข้อเท้าพลิกเท่านั้น

โลกของเอวาแตกสลาย

ลีโอ ฮีโร่ตัวน้อยในใจแม่ วิ่งพรวดออกไปข้างนอกเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่แล้ว... ก็ถูกรถชน

เสียงดังตุ้บ!

เธอเฝ้ามอง ราวกับวิญญาณในโศกนาฏกรรมของตัวเอง ขณะที่หน่วยกู้ภัยใช้ผ้าคลุมร่างเล็กๆ ที่แหลกสลายของเขา

ลูกชายของเธอจากไปแล้ว เพราะมาร์คเลือกโคลอี้

โลกทั้งใบพังทลาย

ความสยดสยอง

ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ

ภาพของลีโอหลอกหลอนเธอ เหมือนตราบาปที่แผดเผา

คนเป็นพ่อ เป็นสามี จะเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

ความเสียใจอันขมขื่นกัดกินจิตวิญญาณของเธอ

โคลอี้... เพราะโคลอี้คนเดียว

แล้วดวงตาของเอวาก็เบิกโพลงขึ้น

เธอนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น

ลีโอ วิ่งเข้ามา ตัวเป็นๆ และสบายดี

มันคือโอกาสครั้งที่สองที่น่าสะพรึงกลัวและเป็นไปไม่ได้

อนาคตอันเลวร้ายนั้นจะต้องไม่เกิดขึ้น

เธอจะทวงชีวิตของเธอกลับคืนมา ปกป้องลูกชายของเธอ และทำให้พวกมันชดใช้

บทที่ 1

เอวาหอบหายใจเฮือกใหญ่ หน้าอกของเธอแน่นขึ้น เหมือนมีคีมเหล็กบีบขยี้ปอดของเธอ

ลีโอ ลูกชายวัยหกขวบของเธอมองดูอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ของเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว “แม่ครับ?”

เธอควานหาปากกาอีพิเพน ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว อาการแพ้รุนแรงเฉียบพลัน มันเกิดขึ้นเร็วมาก

“โทร...หามาร์ค” เธอเค้นเสียงออกมา “หนึ่ง...หก...หก...เก้า”

ลีโอ ลูกชายผู้กล้าหาญของแม่ คว้าโทรศัพท์ของเธอ นิ้วเล็กๆ ของเขาสั่นระริกขณะปลดล็อกหน้าจอ

เขากดโทรออกหามาร์ค

“พ่อครับ! แม่หายใจไม่ออก! แม่ดูแย่มากเลย!” ลีโอร้องไห้ใส่โทรศัพท์

เสียงของมาร์คดังลอดมา ห่างเหินและรำคาญ “แม่เขาคงแค่แพนิคน่ะลีโอ ฉีดอีพิเพนให้แม่สิ พ่ออยู่ที่งานเลี้ยงกับคุณโคลอี้ เดี๋ยวก็กลับแล้ว”

“ไม่นะพ่อ! มันหนักมาก! แม่บอกให้โทร 1669!”

“โอเคๆ เดี๋ยวพ่อเรียกรถพยาบาลให้” มาร์คพูด แต่เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ

ไม่กี่นาทีต่อมา ขณะที่เอวากำลังจะหมดสติไปในม่านแห่งความเจ็บปวด มาร์คก็โทรกลับมา ลีโอเอาโทรศัพท์แนบหูเธอ

“เอวา? ฟังนะ โคลอี้สะดุดล้มน่ะ ข้อเท้าพลิกอย่างแรงเลย รถพยาบาลที่ผมเรียกให้คุณ ผมให้เปลี่ยนไปรับเธอก่อน เธออยู่ใกล้กว่า แล้วก็เจ็บมากด้วย คุณก็แค่ฉีดอีพิเพนไป เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”

โลกของเอวาแตกเป็นเสี่ยงๆ โคลอี้... เพราะโคลอี้เสมอ

ลีโอได้ยินดังนั้นก็กรีดร้อง “ไม่! แม่ต้องมีคนช่วย!” เขาทิ้งโทรศัพท์แล้ววิ่งไปที่ประตู คงจะพยายามไปหาป้านิดข้างบ้าน

เสียงแตรดังลั่น เสียงดังตุ้บ!

เอวาได้ยินเสียงกรีดร้องอีกแบบที่ไม่ใช่ของลีโอผ่านม่านหมอก

แล้วทุกอย่างก็เงียบลง

ลมหายใจของเธอเองสะดุดเป็นเฮือกสุดท้ายอย่างแผ่วเบา วิญญาณของเธอรู้สึกเหมือนกำลังฉีกขาด ลอยขึ้นไปเบื้องบน

เธอเห็นลีโอ นอนนิ่งอยู่บนถนน

ทันใดนั้นหน่วยกู้ภัยก็มาถึง พวกเขาพยายามช่วยเธอ แล้วก็รีบวิ่งไปหาลีโอ แต่สายเกินไปแล้ว

ภาพนั้นแผดเผาจิตวิญญาณของเธอ: ลีโอ ตัวเล็กและแหลกสลาย เพราะมาร์คเลือกโคลอี้

โลกพังทลาย... คำนี้ยังน้อยเกินไป ความสยดสยอง ความโศกเศร้า ความรู้สึกผิดที่เธอช่วยเขาไว้ไม่ได้

หัวใจของเธอ หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของมัน แตกสลายเป็นล้านชิ้น

เธอเฝ้ามอง ราวกับวิญญาณในโศกนาฏกรรมของตัวเอง ขณะที่พวกเขาใช้ผ้าคลุมร่างของลีโอ

มาร์ค... นี่เป็นความผิดของเขา ความละเลยของเขา ความเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจของเขา

โคลอี้... ผู้หญิงคนนั้น

ถ้าเธอมีโอกาสอีกครั้ง ถ้าเธอย้อนกลับไปได้

เธอจะไม่มีวันให้มาร์ค อัครเดช เข้ามาในชีวิต เธอจะปกป้องลีโอ

เธอจะทำให้พวกมันชดใช้

ความเจ็บปวดนั้นถึงขีดสุด ความเสียใจอันขมขื่นกัดกินหัวใจ

“มาร์ค” วิญญาณของเธอพึมพำ เป็นคำสาบานที่เย็นเยียบ “ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันจะไม่มีวันรู้จักคุณ”

ดวงตาของเอวาเบิกโพลงขึ้น

เธอนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น หน้าอกของเธอเจ็บ แต่เธอหายใจได้

มือของเธอสั่นระริก เธอแตะที่ลำคอ ไม่บวม

ลีโอ...

เธอรีบลุกขึ้น หัวใจเต้นรัว “ลีโอ!”

เขาวิ่งออกมาจากห้องนอน ตากลมโต “แม่ครับ? แม่โอเคไหม? แม่ทำเสียงแปลกๆ”

เธอคว้าตัวเขามากอดแน่นจนเขาร้องอุบ อุ่น... เขายังมีชีวิตอยู่

เธอรู้ว่าตาของเธอคงแดงก่ำ มือก็ยังสั่นไม่หาย

ความทรงจำบนถนน เสียงกระแทก ผ้าคลุม... มันจริงเกินไป

เธอมองปฏิทินบนผนัง วันที่วันนี้... วันเดียวกัน

มันยังไม่เกิดขึ้น

ปาฏิหาริย์... โอกาสครั้งที่สองที่น่าสะพรึงกลัว

ความสับสนตีกันกับความมุ่งมั่นที่จะปกป้องอย่างดุเดือด

เธอจะไม่ยอมให้อนาคตนั้นเกิดขึ้น

โทรศัพท์ของเธอบนโต๊ะกาแฟสั่น มีการแจ้งเตือน ไอจี

โคลอี้ อัศวเมธา

เลือดในกายของเอวาเย็นเฉียบ เธอหยิบมันขึ้นมา นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือแอป

เธอต้องรู้

สตอรี่ของโคลอี้: ดินเนอร์หรูหรา มาร์คยิ้มอยู่ข้างๆ เธอ

และบนมือของโคลอี้ มีแหวนวงใหม่ที่ส่องประกายระยิบระยับ “แหวนสัญญา”

คำบรรยายใต้ภาพ: “สร้างอนาคตกับคนที่เห็นคุณค่าในตัวฉันอย่างแท้จริง ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนในการเปิดตัวแบรนด์สุขภาพของฉัน! #เริ่มต้นใหม่ #กำลังใจที่ดี”

วันที่ที่โพสต์: เมื่อคืนนี้

ความเจ็บปวดระลอกใหม่ ความโกรธ ความขยะแขยง

เขากำลัง “สร้างอนาคต” กับโคลอี้ ทั้งๆ ที่ยังแต่งงานกับเธอ ทั้งๆ ที่ลีโอยังมีชีวิตอยู่

เขาทำได้อย่างไร? ผู้ชายคนไหนจะไร้ซึ่งความดีงามพื้นฐานได้ขนาดนี้?

กุญแจไขที่ประตู มาร์คเดินเข้ามาผิวปาก

เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นหน้าเธอ

“เฮ้ เป็นอะไรไป? หน้าตาเหมือนเห็นผีเลย”

เขามีกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ของโคลอี้ติดตัวมาจางๆ มีรอยลิปสติกที่ไม่ใช่สีของเธอเปื้อนอยู่ที่ปกเสื้อ เขาช่างสะเพร่าเสมอ

“คุณคิดมากไปเอง” เขาพูดเสมอ นั่นคือวลีโปรดของเขา มันขัดหูเธอจนน่ารำคาญ

“มาร์ค” เอวาเริ่มพูด เสียงของเธอเครียด “เราต้องคุยกัน”

“ถ้าฉันบอกคุณว่าวันนี้ฉันเกือบตาย และลีโอเกือบตาย เพราะคุณอยู่กับโคลอี้ คุณจะว่ายังไง?” เอวาถาม เสียงของเธอสงบนิ่งจนน่ากลัว

เขาขมวดคิ้ว “คุณพูดเรื่องอะไร? พูดจาบ้าๆ บอๆ คุณสบายดีรึเปล่า?”

เธอเห็นความว่างเปล่าในดวงตาของเขา ความไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิง

เขาไม่มีวันเข้าใจ เขาจะไม่มีวันเข้าใจ

ความเหนื่อยล้าเป็นเหมือนเสื้อคลุมหนักอึ้ง ความขมขื่นเป็นรสชาติที่คุ้นเคย

เธอเสียเวลาไปหลายปี

“ฉันต้องการหย่า มาร์ค” เธอพูด คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนอิสรภาพ