Secretly in love (แอบหลงรัก)

ตอนที่1

“กลับบ้านดีๆนะพีช พวกพี่กลับก่อนละ”

“ครับพี่ ผมขอนั่งพักอีกสักหน่อย”

“โอเคๆ พรุ่งนี้เจอกัน”

“สวัสดีครับ”

เห้อ..ผมชื่อพีชครับ ตอนนี้เรียนอยู่ปี2 คณะบริหารศาสตร์มหาลัยที่พอมีชื่อเสียงของจังหวัด แต่ด้วยที่ว่าทางบ้านค่อนข้างจะยากจน ผมเลยต้องออกมาหางานพาร์ทไทม์ทำหลังเลิกเรียน แล้วที่นี่ก็เป็นที่ทำงานของผม อารีน่าผับ ปกติคนเยอะทุกวัน แต่วันนี้คนค่อนข้างน้อย พวกพี่ๆที่ทำงานเลยพากันกลับไปก่อน เหลืองานเก็บกวาดเล็กๆน้อยๆ ผมก็เลยอาสาทำต่อให้

“เหนื่อยโว๊ย!” ผมบ่นไปอย่างนั้นแหละครับ เกิดมาจนคงทำอะไรมากไม่ได้ ไม่เหมือนคนที่มีต้นทุนชีวิตดี แค่เรียนอย่างเดียวไม่ต้องมานั่งคิดว่าวันหนึ่งจะเอาอะไรกินแบบผม

“ฮึก ฮืออออ ทำไม ทำไมกัน ฮึก ฮือออออ”

“เสียงใครวะ??” ในขณะที่ผมกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งพักเหนื่อย ผมก็ได้ยินเสียงของใครไม่รู้ มานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในร้าน

“พี่กาย??” ผมแปลกใจมากเพราะเมื่อมองดูดีดีแล้ว กลับพบว่าเป็นรุ่นพี่และแปลกใจที่เจอพี่กายที่นี่ เพราะปกติพี่เค้าไม่เคยมาเลย พี่กายเป็นเดือนคณะที่มหาลัยผมเองแถมยังเป็นคนที่ผมเคยชอบตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง ทำไมอยู่ๆถึงมานั่งร้องไห้แบบนี้กันหรือจะทะเลาะกับแฟน? แต่แล้วไงล่ะ ไม่ใช่เรื่องของผมนี่นา

โคร่ม!! เสียงล้มโครมคราม มันทำให้ผมต้องหันกลับไปดูรุ่นพี่คนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าเขาล้มตัวลงแล้วนอนกลิ้งไปมากับพื้นอย่างกับคนบ้าพร้อมร้องไห้ตะโกนเสียงดังจนผมกลัวว่าคนข้างนอกที่ผ่านไปมาจะคิดว่ามีคนใกล้ตายอยู่ในร้านนี้

“เห้ยพี่!!” และนั่นแหละครับ ผมก็คนจิตใจดีและหล่อมากคนหนึ่ง จะปล่อยให้รุ่นพี่ในคณะมานอนตายอยู่แบบนี้มันก็คงจะดูใจดำเกินไป ผมเลยรีบเดินเข้าไปหาเค้าแล้วเขย่าร่างพี่เค้าเบาๆเรียกสติ

“พี่! เป็นไรปะเนี่ย?”

“ใครวะ!!” อ่าว! คนจะมาช่วยยังพูดจาแบบนี้อีกเดี๋ยวพ่อก็ปล่อยให้นอนตายในร้านสะเลยดีไหมเนี่ย

“ผมเอง พีชรุ่นน้องคณะเดียวกับพี่อ่ะ”

“อ่าว ไอ่พีชมึงมาทำอะไรวะ?”

“ผมก็มาทำงานนะสิ แล้วพี่อ่ะมาทำอะไร แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้” รุ่นพี่ตรงหน้าก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“ฮึก ฮืออ กูโดนทิ้ง กูถูกนอกใจ กูไม่เหลือใครแล้ว”

“หะ?? แฟนพี่อ่ะนะ”

“เอ่อ! จะใครอีกละกูก็มีเค้าอยู่คนเดียว กูไม่เคยมีใครเลยนอกจากเขา มึงรู้ปะที่ผ่านมา กูดูแลเขาดีทุกอย่าง กูคอยอยู่ข้างๆเขามาตลอด ไปรับไปส่งที่หอที่มหาลัย แถมกูยังย้ายมาอยู่กับเค้าเพราะกูอยากดูแลเค้าให้ดี แต่แม่ง สุดท้ายเขาก็ยังนอกใจกู ฮึก ฮืออออ เขานอกใจกู!!”

“เห้ยพี่ใจเย็น พี่เข้าใจผิดรึเปล่า ไปคุยกันดีดีก่อนไหม พี่สองคนดูรักกันจะตาย”

“เข้าใจผิดเหี้ยไรล่ะ กูเห็นมากับตา ไอวาขึ้นรถไปกับมัน พอกูถามเขาก็สารภาพกับกูว่าเขานอกใจกูจริงๆ ฮึก ไอ่พีช กูทำอะไรผิดวะ” พี่กายมองหน้าผมทั้งน้ำตา แววตาที่มองมามันดูเศร้ามาก แล้วผมต้องทำยังไงล่ะครับ จะปล่อยให้เค้านอนเมาอยู่แบบนี้ หรือจะนั่งเฝ้าก็ไม่ใช่เรื่องของผมอีก โอ๊ยปวดหัว!!

“งั้นพี่ลองโทรหาเพื่อนพี่ดิ ร้านมันปิดแล้วให้เพื่อนพี่มารับ”

“ไม่ได้ ฮึก เพื่อนกูจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้”

“โอ๊ยพี่ งั้นก็นอนเมาอยู่ตรงนี้แหละผมจะกลับแล้ว” ช่างแม่ง ไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย ผมเลยหันหลังแล้วจะเดินออกไป แต่ขาผมถูกดึงไว้จากรุ่นพี่ขี้เมา แถมยังกอดเอาไว้แน่นอีก

“เห้ยพี่!! ทำไรเนี่ยปล่อย''

“มึงอยู่เป็นเพื่อนกูหน่อย กูไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ฮึก ฮืออ” โห สภาพแต่ไม่ได้หรอก ผมเองก็เหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน ก็ทั้งเรียนทั้งทำงานนิครับ

“ไม่เอาอ่ะ พรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้า ให้เพื่อนพี่มาแล้วกัน”

“กูบอกว่าให้พวกมันรู้ไม่ได้ไง ฮึก ไอ่พีช มึงเห็นใช่ไหม เห็นไหมว่ากูดูแลไอวาดีขนาดไหน มึงเห็นใช่ไหม ฮือออ ทำไมเค้าถึงนอกใจกูวะพีช ฮึก ฮือออ”

“เอ่อเห็น! แต่มันเกี่ยวอะไรกับผมเล่า!”

“กูทำผิดอะไรพีช มึงช่วยตอบกูหน่อย กูทำผิดอะไร ฮึก ฮืออ”

พี่กายยังคงกอดขาผมเอาไว้แน่นเป็นปลาหมึกยักษ์ ที่แกะยังไงก็แกะไม่ออก แถมยังพูดจาวกไปวนมาไร้สติใดๆ แต่พอคิดไปคิดมาแล้ว มันก็จริงอย่างที่พี่กายพูด พี่แกแม่งดูแลพี่ไอวาอย่างดี แถมยังเห็นไปรับไปส่งกันทุกวัน ได้ยินว่าคบกันมาตั้งสามปีรักกันดีมาตลอดไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเห็นภาพนี้

“ฮึก ฮือออ ฮึก ฮือออ”

“โอ๊ยจะบ้าตาย งั้นพี่ก็ปล่อยขาผมก่อน!” ช่วยไม่ได้สินะ ถ้าจะปล่อยไว้แบบนี้มันก็น่าสงสารแถมไม่รู้จะเมาขับรถไปชนใครเค้าไหม ผมกลัวว่าตัวเองต้องมารู้สึกผิดทีหลังหรอกนะถึงได้มานั่งต่อเป็นเพื่อน

“โอเค ผมจะอยู่เป็นเพื่อน หรือจะให้ผมไปส่งที่หอ?”

“ไม่ กูไม่อยากกลับ กูอยากนั่งเมาอยู่ที่นี่ กูไม่อยากกลับไปเห็นภาพเดิมๆ ภาพที่กูกับไอวาอยู่ด้วยกัน ฮึกฮืออออ”

“….”

............