DANGEROUS PERSON หนีรักมาเฟีย

ผับ HE-LL

[~TRUEE...truuueeee~]

สายเรียกเข้า

[แม่]

"เฮ้ย!...พวกมึง...แป๊บนะ"

"ไปไหนมึง"

"แม่กูโทรมา..ในนี้มันเสียงดัง!"

"เออๆ"

บัวลุกออกมาจากโต๊ะก่อนจะเดินตรงไปตามทางเดินที่คิดว่าหน้าจะเป็นหลังร้าน...เพราะพึ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เสียงดนตรีห่างออกไปทุกทีและเธอก็เห็นว่าตรงด้านนั้นมีไฟสลัวและมีกำแพงพอให้เธอได้พิงหลังก่อนจะตั้งสติคุยกับแม่

เธอเดินมาจนสุดทางจนถึงผนังกำแพงกั้นตรงนั้น หญิงสาวกำลังกดโทรศัพท์โทรกลับหาแม่ที่วางสายไปแล้ว จนกระทั่งได้ยินเสียงบางอย่างในห้องด้านหลังที่เหมือนจะเป็นห้องเก็บของ เป็นห้องด้านในสุดกระมัง

"อะ...อะ...อ้าา.....คะ..คุณลี...อื้ออ"

บัวตกใจกับเสียงนั้น ท่ามกลางเสียงเพลงที่ลอยมาและหูที่ยังอื้อของเธอเพราะเสียงที่ดังสนั่นของเครื่องเสียงชั้นเยี่ยมภายในผับแห่งนั้น บัวคิดว่าตัวเองอาจจะหูฝาด แต่ว่ายิ่งฟังเสียงนั้นก็ยิ่งชัดเจน

"โอ๊ย...คุณลีขา....โอ๊ย...กระแทกแรงจังค่ะ...กระทุ้งมดลูกไปหมดแล้ว...โอ๊ย..."

บัวชะงักไปเล็กน้อย... มีคนกำลังทำอะไรกันแน่ ๆ ต่อมเผือกสะกิดเธอไม่หยุด

เธอยังเก็บโทรศัพท์ไม่โทรหาแม่แล้วเพราะความเมาและความอยากรู้อยากเห็นที่มาพร้อมกับความกล้าหาญด้วยฤทธิ์เหล้า ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเดินไปยังทิศทางของเสียง

ยิ่งเดินเข้าไปก็ยิ่งมืด..มีห้องเยอะแยะมากมาย...แต่บรรยากาศดูน่ากลัว บัวเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่ดูหรูหรากว่าห้องอื่น...เสียงร้องนั้นยังดังออกมาไม่หยุด...บัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ แต่ก็อยากรู้ชะมัด

จะมีคนโดนทำร้ายอยู่หรือเปล่า....และเธอจะเอายังไงดี แต่แล้วความกล้าหาญที่ตอนแรกมีอยู่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ตอนนี้กลับพุ่งสูงขึ้นเกินร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอนว่าส่วนใหญ่เกิดเพราะความเมา เอาล่ะเธออาจจะเป็นคนเก่งที่ได้ช่วยคนก็ได้ หญิงสาวตัดสินใจบิดลูกบิดประตูช้า ๆ และเบาที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้

~อะ....ไม่ได้ล็อก~

บัวชะโงกหน้าเข้าไปดูอย่างระแวดระวัง...แต่ภาพที่ได้เห็นทำเอาหญิงสาวถึงกับร่างกายแข็งเกร็ง

ฉิบหายแล้วกู! พวกเขากำลัง......อยู่หรือเปล่า

ภายใต้แสงไฟนีออนที่ส่องสว่างสลัว ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโก้งโค้งก้นหันหน้าเข้าหากำแพงโดยมีผู้ชายคนหนึ่งถลกกระโปรงของหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมาจนเห็นก้นขาว ๆ แล้วยังฟาดมือไม่ยั้งตบสะโพกนั้นจะเกิดเสียงดัง

มือข้างหนึ่งของเขาจับขาของเธอคนนั้นยกขึ้นแล้วอ้าออกในขณะที่หญิงสาวหันมามองใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจของผู้ชายคนนั้นที่กำลังบดเบียดแท่งใหญ่ยาวที่บัวมองเห็นไม่ถนัดนักเข้าไปในร่างกายของผู้หญิงคนนั้นอย่างรุนแรง

บัวมองมองภาพนั้นผ่าน ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นเธออ้าปากด้วยอาการตกใจ

เชี้ยเอ๊ย แม่งหล่อว่ะ ใช่เขาหล่อ หล่อมากจริง ๆ หล่อจนกระทั่งบัวที่กำลังเมายังมองเห็นหน้านั้นชัดเจนและทำให้น้ำลายหกติ๋ง ๆ

"อ้าาา....อูยยยย.....คุณลี......ซี๊ดดดดดด"

ผู้หญิงคนนั้นครางไม่หยุด และเริ่มเสียงดังขึ้นซึ่งดูเหมือนว่าจะทำให้ผู้ชายคนนั้นไม่พอใจ

"หุบปาก! ร้องเรียกแขกมาดูหรือไง"

ตอนนี้บัวเข้าใจชัดเจนเมื่อภาพนั้นกระจ่างชัดขึ้นหลังจากที่ตาของเธอพร่ามัวเพราะความหล่อ

เชี้ยแล้วกู ตอนนี้กูกำลังเห็นคนสองคนกำลังสมสู่กันอยู่....ที่สำคัญ อิห่า แหม!ร้องซะเหมือนโดนเชือดเลย

บัวเผลอจ้องมองชั่วครู่ ตัวของเธอยังแข็งด้วยความรู้สึกตกใจ จนกระทั่งคนสองคนเหมือนจะรู้แล้วว่าตอนนี้มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องแห่งนี้ด้วย

จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก้หันมามองเธอ เขาจ้องบัวตาเป็นมันและดูเหมือนว่าจะซอยสะโพกรัวเร็วอัดใส่ร่องของผู้หญิงคนนั้นในขณะที่มองหน้าสวย ๆ ของบัว

ถูกจับได้ว่าแอบดูคนลักลอบเอากัน บัวถึงกับมือสั่นเธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวยังกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เมื่อสายตานั้นจ้องเธอเหมือนเธอเป็นเหยื่ออันโอชะ

บัวเม้มปากหายเมาเป็นปลิดทิ้ง ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วท้าทาย ดวงตาพราวระยิบยังยกมุมปากคล้ายยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนี้กลับทำให้บัวถึงกับขนลุกชันทั่วร่างกาย

ปัง!!

เธอไม่รอช้า ปิดประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินออกมาจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

....แม่งหล่อมาก แต่น่ากลัวมากเหมือนกัน... เธอยังรู้สึกขนลุกไม่หาย กลัวจับใจยิ่งกว่าเห็นผี กระทั่งเดินเข้ามาที่หลังร้านตรงนี้ยังเสียงดังและมีคนเยอะขึ้นให้บัวอุ่นใจ บัวสะบัดใบหน้าสวยหวานไปมาไล่ความรู้สึกกลัวที่ยังจับหัวใจของเธอออกไปให้หมด

"เฮ้อออ....ถึงสักที"

..หญิงสาวกดโทรกลับไปใหม่อีกครั้ง...รอสักพัก..ปลายสายก็กดรับ..

"แม่จ๋าาา...."

[อยู่ไหนฮึยัยตัวดี..แม่โทรไปตั้งหลายสาย]

" อยู่ข้างนอกค่ะแม่...หนูออกมาผ่อนคลายสมองหน่อย..ช่วงนี้เรียนหนักเลยมาเที่ยวผับกับเพื่อนค่ะ"

[ออ...แล้วออกไปกลับใครล่ะเรา..]

"ก็ในแก๊งค่ะแม่...ยกเว้นพลอยไม่ยอมมาด้วย"

[แล้วพลอยไปไหนล่ะลูก]

"โฮ้.!...รายนั้นไม่ต้องห่วงเลยแม่..อ่านหนังสืออย่างเดียวแหละ"

[พาพลอยออกไปบ้างสิลูก..เดี๋ยวก็เครียดตายหรอก]

"ชวนแล้วค่ะ..แต่ไม่ยอมมา"

[อืมๆ...แล้วนี่กินข้าวหรือยัง]

"กินแล้ว...แล้วแม่ล่ะ"

[แม่กินแล้ว...]

"แล้วนี่พ่อไปไหนอ่ะแม่...เงียบเลย"

[ก็อยู่ข้าง ๆ แม่นี่แหละ...พ่อหนูเป็นคนสั่งให้แม่โทรไปหาหนูนี่แหละ.อย่าให้เมามากนะลูกดูแลตัวเองด้วย]

"จ้า รู้แล้วจ้าไม่ต้องห่วงเลยจ้า"

[โอเค รักนะลูก อย่าลืมนะดูแลตัวเองอย่าให้เมามาก]

"ค่ะแม่...รักแม่กับพ่อมากนะคะ"

บัวกรอกเสียงอ้อนแม่ค่อนข้างดังแน่นอนเพราะตรงนี้เสียงดนตรีดังนี่นา เมื่อคุยกับแม่เสร็จเธอก็คิดกลับไปที่โต๊ะ แต่ว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้น

"มาทำอะไรตรงนี้คนเดียวคะ!"

ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอเล็กระหง และยังเหมือนมีใครสักคนโอบกอดเธอร่างเล็กของเธอเอาไว้อย่างสนิทสนม และนั่นทำให้บัวตกใจ

เธอหันขวับไปทันทีและนั่นทำให้ใบหน้าสวยชนเข้ากับอกกว้างของเขาเข้าพอดี หญิงสาวเสียหลังจนเกือบจะหงายหลังทว่ามือใหญ่คู่นั้นกลับคว้าร่างของเธอเอาไว้แล้วดึงมาแนบอก

พึ่บ..ปึก..!

"อุ้ย!"

บัวเงยหน้าขึ้นมองว่าใครกันที่บังอาจ กระทั่งสบตากับดวงตาคมคู่นั้น หญิงสาวแทบหมดสติเธอกลืนน้ำลายลงคอและจู่ ๆ ก็รู้สึกตัวสั่นเพราะสายตาที่จ้องเธอคล้ายเธอเป็นเหยื่อแบบนั้น

ผู้ชายคนนี้ หล่อ..เท่..หุ่นล่ำ..ดูเซ็กซี่ดี...แต่!..เขาคือคนเดียวกันกับที่อยู่ในห้องนั้น...ผู้ชายที่ทำให้เธอกลัวมากกว่าผีคนนั้น

"ปะ..ปล่อย..ฉันนะ นี่นายทำบ้าอะไร!" บัวพยายามขืนตัวออกมาเธอกลัวเขาจริง ๆ

"ยังไม่ได้ตอบคำถามผมเลยนะครับ..มาทำอะไรตรงนี้คนเดียว " นอกจากไม่ปล่อยแล้วเขายังดึงเธอมากอดเอาไว้แล้วเลื่อนมือลงมาลูบไล้สะโพกกลมแน่นนั่นของเธอแผ่วเบา