หย่ากับฉัน อย่ามาเสียใจทีหลัง

กู้จั๋วเหย่มีสีหน้าเย็นชา นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคมกริบ เขาเอ่ยเสียงขรึม "ชูชู หย่ากับผมแล้ว อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

แพขนตาของลู่เนี่ยนชูสั่นระริกอย่างรุนแรง เธอเอ่ยว่า "เซ็นเถอะ"

เธอจะเสียใจทีหลังได้อย่างไร

หรือจะให้เธอต้องคอยรอเขากลับมาจากสองแม่ลูกคู่นี้ในทุกค่ำคืนอย่างนั้นหรือ

เธอไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น

ตรงกันข้าม เธอเป็นคนใจแคบมากต่างหาก

เพราะรักเขา เธอถึงได้ยอมอดทนมานานขนาดนี้ เวลาสองปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองแสดงความจริงใจออกมามากพอแล้ว

แต่เขากลับมองความจริงใจของเธอเป็นเหมือนขยะที่ถูกทิ้งขว้างโดยไม่แยแส

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะไม่มอบให้อีกต่อไป

เธอจ้องมองกู้จั๋วเหย่เซ็นชื่อ มือเรียวที่มีข้อนิ้วชัดเจนจับปากกาหมึกซึมตวัดลายเซ็นอย่างลวกๆ จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหยิบหนังสือหย่ามา

"พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักงานเขต"

เธอหันหลังเดินจากไปทันที

กู้หยวนโจวยังคงสะอื้นไห้เสียงเบา กู้จั๋วเหย่ก้มลงมองเขาแล้วพูดว่า "โจวโจว ร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยนะ ลูกผู้ชายตัวจริงต้องเอาชนะหมาป่าใจร้ายได้สิ"

นัยน์ตาของกู้หยวนโจวยังคงเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็กลั้นสะอื้นแล้วตอบว่า "ผมจะเป็นลูกผู้ชาย จะเอาชนะหมาป่าให้ได้ฮะ"

"อืม เก่งมาก"

กู้จั๋วเหย่ยกยิ้มมุมปากและเอ่ยชม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

ลู่ชิงเอ่ยอย่างตำหนิตัวเองว่า "โทษฉันเอง เป็นเพราะฉันไม่ดี ฉันแค่ตกใจมากไปหน่อย ตอนที่จู่ๆ โจวโจวก็ไข้ขึ้น ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ ตอนนี้ชูชูถึงกับจะหย่ากับเธอแล้ว จั๋วเย่... เธอรีบตามชูชูไปเถอะ ทางนี้ฉันจะดูแลโจวโจวเอง"

"ไม่ต้องหรอกครับ"

กู้จั๋วเหย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตึง "มามัวเอาชนะคะคานกับเด็ก เธอช่างไม่รู้จักแยกแยะเอาเสียเลย ปล่อยไว้แบบนี้ก็ถือซะว่าเป็นการดัดนิสัยเธอไปในตัว"

แต่ลู่ชิงกลับแย้งขึ้นว่า "แต่เธอถึงขั้นขอหย่าเลยนะ"

"เธอไม่ทำหรอก"

น้ำเสียงของกู้จั๋วเหย่หนักแน่นอย่างยิ่ง "พี่สะใภ้ใหญ่ พี่กลับไปก่อนเถอะครับ ผมอยู่ดูแลโจวโจวที่นี่เอง"

แต่ลู่ชิงกลับส่ายหน้า "แบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันเป็นแม่ของโจวโจวนะ ถ้าฉันกลับไปก่อนมันจะดูเป็นแม่ประสาอะไร"

กู้จั๋วเหย่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่หลุบตาลง แม้คำพูดเมื่อครู่จะดูหนักแน่น ทว่าภายในใจกลับเกิดความรู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เมื่อก่อนลู่เนี่ยนชูก็เคยโวยวายใส่เขาเพราะเรื่องของโจวโจวเหมือนกัน แต่พอเขาง้อนิดหน่อย เธอก็หายโกรธแล้ว

ทว่าเธอไม่เคยเอ่ยปากขอหย่าเลยสักครั้ง

แต่ครั้งนี้เธอกลับขอหย่า หรือว่านี่จะเป็นแผนเรียกร้องความสนใจที่ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นของเธอ

แล้วครั้งนี้ เธอต้องการอะไรอีกล่ะ

"..."

หลังจากได้หนังสือหย่ามา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก ลู่เนี่ยนชูกลับมาถึงบ้าน เปิดเหล้าดื่มรวดเดียวจนหมดขวด จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอกลับรู้สึกหนักอึ้งบริเวณเอว กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นลอยอวลอยู่รอบกาย พร้อมกับสัมผัสถึงเรือนร่างสูงใหญ่ที่อบอุ่นของชายหนุ่มจากทางด้านหลัง

ร่างของเธอแข็งทื่อไปในทันที เมื่อหันกลับไปก็พบว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่เคียงข้างเธอ

เขากอดเธอเอาไว้ในท่าทีที่แนบชิดสนิทสนม

ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้ พวกเขาเพิ่งจะเซ็นหนังสือหย่ากันแท้ๆ

ลู่เนี่ยนชูเม้มริมฝีปากแน่น ขณะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิทของเขา ย้อนกลับไปเมื่อก่อน เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ

ต่อมา เธอได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในเหตุการณ์แผ่นดินไหว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงเริ่มผูกพันกันมากขึ้น หลังจากเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาก็สารภาพรักกับเธอ และบอกว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับเธอ

ในตอนนั้น เธอยังเคยหัวเราะเยาะว่าเขาช่างเป็นคนซื่อบื้อจริงๆ

มีใครที่ไหนเขาเริ่มคบกันปุ๊บก็ให้คำมั่นสัญญาไปทั้งชีวิตบ้าง

แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอตกลงคบกับเขา และแต่งงานกันทันทีหลังจากเรียนจบ เดิมทีเธอเคยคิดว่า พวกเขาจะได้ครองคู่กันไปชั่วชีวิตจริงๆ

แต่ทว่า ตอนนี้หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เธออีกต่อไปแล้ว มันถูกสองแม่ลูกคู่นั้นยึดครองไปจนหมดสิ้น

เธอเป็นคนใจแคบมาก ในเมื่อน้ำหนักของคนอื่นในใจเขามันมีความสำคัญมากกว่าเธอ ถ้าอย่างนั้น... เธอก็ไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว