เขาอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้หม้ายคลอดลูก

เธอทืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย มองเห็นลู่ชิงยื่นแก้วน้ำให้กู้จั๋วเหย่ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปรับ ทว่ากลับก้มลงดื่มน้ำจากมือของลู่ชิงโดยตรง

ลู่เนี่ยนชูกำหนังสือหย่าในมือแน่น วินาทีที่ผลักประตูเข้าไป กู้หยวนโจวซึ่งกำลังมีไข้สูงจนแก้มเล็กๆ แดงก่ำก็สะดุ้งเฮือก แล้วปล่อยโฮออกมาในอ้อมกอดของกู้จั๋วเหย่

ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะโผล่มา

คิ้วเข้มได้รูปของกู้จั๋วเหย่ขมวดมุ่น เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ชูชู นี่เธอทำอะไร โจวโจวกว่าจะหลับได้นะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ" ลู่เนี่ยนชูสวนกลับทันควัน ก่อนจะเอ่ยต่อ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย เป็นลูกแท้ๆ ของคุณหรือไง ถึงได้ห่วงใยขนาดนี้น่ะ"

"ชูชู!" กู้จั๋วเหย่กดเสียงหนักขึ้น "แกยังเด็กแค่นี้แถมยังป่วยอยู่ ถ้าเธอจะอาละวาดก็รอฉันกลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของแก"

อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่เธอตั้งใจเอาหนังสือหย่ามาให้เลย ต่อให้เป็นสถานการณ์ปกติ ในฐานะอาสะใภ้ เธอก็ย่อมมีสิทธิ์มาเยี่ยมหลานชายอยู่แล้ว

ทว่าผลลัพธ์คือ ทันทีที่เธอปรากฏตัว ปฏิกิริยาแรกของกู้จั๋วเหย่กลับมองว่าเธอกำลังมาหาเรื่องอาละวาด

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ลู่เนี่ยนชูก็ยื่นหนังสือหย่าส่งไปตรงหน้ากู้จั๋วเหย่

"เซ็นซะสิ รีบเซ็นให้จบๆ ไป ช่วงเวลาไตร่ตรองก่อนหย่าจะได้สิ้นสุดลงเร็วๆ"

สีหน้าของกู้จั๋วเหย่เย็นชาเยียบเย็น ราวกับกำลังมองเด็กเอาแต่ใจที่ไร้เหตุผลคนหนึ่ง

ลู่ชิงเดินเข้ามาหาพลางเอ่ย "น้องพี่ มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ จั๋วเย่แค่มาเยี่ยมโจวโจวเท่านั้น ตอนนี้อาการของโจวโจวก็ทรงตัวแล้ว ให้เขากลับไปเป็นเพื่อนเธอเถอะนะ"

เธอโน้มตัวลงไปใกล้กู้หยวนโจว เอ่ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "โจวโจว มาหาแม่มาลูก คุณอาต้องกลับบ้านไปพักผ่อนแล้วนะ"

กู้หยวนโจวในวัยเพียงสามขวบตัวเล็กกระจ้อยร่อย ใบหน้าเล็กๆ ดูซูบซีดอิดโรยเพราะพิษไข้ แกกำคอเสื้อของกู้จั๋วเหย่เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "จะเอาคุณอา ฮือๆ... คุณอาอย่าไปนะ..."

ใบหน้าของลู่ชิงฉายแววลำบากใจ น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย "โจวโจว เป็นเด็กดีสิลูก มาหาแม่ตรงนี้นะ"

"พอเถอะ เดี๋ยวฉันดูแกเอง"

กู้จั๋วเหย่หันไปมองลู่เนี่ยนชู "เธอก็เห็นนี่ว่าโจวโจวกำลังงอแง ชูชู เธอช่วยเข้าใจหน่อยได้ไหม"

ลู่เนี่ยนชูมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ทว่าหัวใจกลับเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกฉีกทึ้ง

เธอแค่นยิ้มมุมปาก "ฉันเข้าใจสิ"

"เซ็นซะ ไม่อย่างนั้น..."

เธอปรายตามองไปทางกู้หยวนโจวพลางขยับเข้าไปใกล้ "หมาป่าใจร้ายจะมาจับเด็กดื้อไปกินแล้วนะ"

กู้หยวนโจวที่กำลังขวัญอ่อนเพราะอาการป่วยอยู่แล้ว พอถูกเธอขู่ฟ่อเช่นนี้ก็ยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม

แต่เพราะความกลัวหมาป่าใจร้าย แกจึงไม่กล้าร้องไห้เสียงดังเกินไป ได้แต่สะอื้นฮักเบาๆ ดูน่าสงสารจับใจ

สีหน้าของกู้จั๋วเหย่ดำทะมึนลงกว่าเดิม "ชูชู เธอจะไปถือสาหาความอะไรกับเด็กนักหนา"

"เซ็นสิ"

ลู่เนี่ยนชูเชิดคางชี้ไปทางหนังสือหย่า ท่าทีนั้นแสดงออกชัดเจนว่าหากเขาไม่ยอมเซ็น เธอก็จะขู่เด็กต่อไป

ไม่ใช่ว่าห่วงใยสองแม่ลูกคู่นี้หนักหนาหรอกหรือ

งั้นเธอก็จะยอมหลีกทางให้

เมื่อไม่มีตัวเกะกะอย่างเธอแล้ว เขาอยากจะดูแลทะนุถนอมกันยังไงก็ตามสบาย ต่อให้จะดูแลกันไปถึงบนเตียง เธอก็ไม่คิดจะก้าวก่ายอีกต่อไป

บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยหนาวเหน็บและตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน สีหน้าของกู้จั๋วเหย่มืดครึ้ม กู้หยวนโจวในอ้อมกอดของเขายังคงสะอื้นไห้แผ่วเบา ขณะที่ลู่ชิงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจือไปด้วยความรู้สึกผิด

ลู่เนี่ยนชูก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสุดประณีตบนข้อมือขาวผ่องของตน ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดึกป่านนี้แล้ว ฉันยังต้องกลับไปนอนพักผ่อนอีก กู้จั๋วเหย่ ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอก็ช่วยทำให้มันจบๆ ไปซะที"

หย่ากับฉัน อย่ามาเสียใจทีหลัง

กู้จั๋วเหย่มีสีหน้าเย็นชา นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคมกริบ เขาเอ่ยเสียงขรึม "ชูชู หย่ากับผมแล้ว อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

แพขนตาของลู่เนี่ยนชูสั่นระริกอย่างรุนแรง เธอเอ่ยว่า "เซ็นเถอะ"

เธอจะเสียใจทีหลังได้อย่างไร

หรือจะให้เธอต้องคอยรอเขากลับมาจากสองแม่ลูกคู่นี้ในทุกค่ำคืนอย่างนั้นหรือ

เธอไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น

ตรงกันข้าม เธอเป็นคนใจแคบมากต่างหาก

เพราะรักเขา เธอถึงได้ยอมอดทนมานานขนาดนี้ เวลาสองปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองแสดงความจริงใจออกมามากพอแล้ว

แต่เขากลับมองความจริงใจของเธอเป็นเหมือนขยะที่ถูกทิ้งขว้างโดยไม่แยแส

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะไม่มอบให้อีกต่อไป

เธอจ้องมองกู้จั๋วเหย่เซ็นชื่อ มือเรียวที่มีข้อนิ้วชัดเจนจับปากกาหมึกซึมตวัดลายเซ็นอย่างลวกๆ จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหยิบหนังสือหย่ามา

"พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักงานเขต"

เธอหันหลังเดินจากไปทันที

กู้หยวนโจวยังคงสะอื้นไห้เสียงเบา กู้จั๋วเหย่ก้มลงมองเขาแล้วพูดว่า "โจวโจว ร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยนะ ลูกผู้ชายตัวจริงต้องเอาชนะหมาป่าใจร้ายได้สิ"

นัยน์ตาของกู้หยวนโจวยังคงเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็กลั้นสะอื้นแล้วตอบว่า "ผมจะเป็นลูกผู้ชาย จะเอาชนะหมาป่าให้ได้ฮะ"

"อืม เก่งมาก"

กู้จั๋วเหย่ยกยิ้มมุมปากและเอ่ยชม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา

ลู่ชิงเอ่ยอย่างตำหนิตัวเองว่า "โทษฉันเอง เป็นเพราะฉันไม่ดี ฉันแค่ตกใจมากไปหน่อย ตอนที่จู่ๆ โจวโจวก็ไข้ขึ้น ฉันทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ ตอนนี้ชูชูถึงกับจะหย่ากับเธอแล้ว จั๋วเย่... เธอรีบตามชูชูไปเถอะ ทางนี้ฉันจะดูแลโจวโจวเอง"

"ไม่ต้องหรอกครับ"

กู้จั๋วเหย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตึง "มามัวเอาชนะคะคานกับเด็ก เธอช่างไม่รู้จักแยกแยะเอาเสียเลย ปล่อยไว้แบบนี้ก็ถือซะว่าเป็นการดัดนิสัยเธอไปในตัว"

แต่ลู่ชิงกลับแย้งขึ้นว่า "แต่เธอถึงขั้นขอหย่าเลยนะ"

"เธอไม่ทำหรอก"

น้ำเสียงของกู้จั๋วเหย่หนักแน่นอย่างยิ่ง "พี่สะใภ้ใหญ่ พี่กลับไปก่อนเถอะครับ ผมอยู่ดูแลโจวโจวที่นี่เอง"

แต่ลู่ชิงกลับส่ายหน้า "แบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันเป็นแม่ของโจวโจวนะ ถ้าฉันกลับไปก่อนมันจะดูเป็นแม่ประสาอะไร"

กู้จั๋วเหย่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่หลุบตาลง แม้คำพูดเมื่อครู่จะดูหนักแน่น ทว่าภายในใจกลับเกิดความรู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เมื่อก่อนลู่เนี่ยนชูก็เคยโวยวายใส่เขาเพราะเรื่องของโจวโจวเหมือนกัน แต่พอเขาง้อนิดหน่อย เธอก็หายโกรธแล้ว

ทว่าเธอไม่เคยเอ่ยปากขอหย่าเลยสักครั้ง

แต่ครั้งนี้เธอกลับขอหย่า หรือว่านี่จะเป็นแผนเรียกร้องความสนใจที่ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นของเธอ

แล้วครั้งนี้ เธอต้องการอะไรอีกล่ะ

"..."

หลังจากได้หนังสือหย่ามา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก ลู่เนี่ยนชูกลับมาถึงบ้าน เปิดเหล้าดื่มรวดเดียวจนหมดขวด จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอกลับรู้สึกหนักอึ้งบริเวณเอว กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นลอยอวลอยู่รอบกาย พร้อมกับสัมผัสถึงเรือนร่างสูงใหญ่ที่อบอุ่นของชายหนุ่มจากทางด้านหลัง

ร่างของเธอแข็งทื่อไปในทันที เมื่อหันกลับไปก็พบว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่เคียงข้างเธอ

เขากอดเธอเอาไว้ในท่าทีที่แนบชิดสนิทสนม

ทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้ พวกเขาเพิ่งจะเซ็นหนังสือหย่ากันแท้ๆ

ลู่เนี่ยนชูเม้มริมฝีปากแน่น ขณะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิทของเขา ย้อนกลับไปเมื่อก่อน เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ

ต่อมา เธอได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในเหตุการณ์แผ่นดินไหว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงเริ่มผูกพันกันมากขึ้น หลังจากเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน เขาก็สารภาพรักกับเธอ และบอกว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับเธอ

ในตอนนั้น เธอยังเคยหัวเราะเยาะว่าเขาช่างเป็นคนซื่อบื้อจริงๆ

มีใครที่ไหนเขาเริ่มคบกันปุ๊บก็ให้คำมั่นสัญญาไปทั้งชีวิตบ้าง

แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอตกลงคบกับเขา และแต่งงานกันทันทีหลังจากเรียนจบ เดิมทีเธอเคยคิดว่า พวกเขาจะได้ครองคู่กันไปชั่วชีวิตจริงๆ

แต่ทว่า ตอนนี้หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เธออีกต่อไปแล้ว มันถูกสองแม่ลูกคู่นั้นยึดครองไปจนหมดสิ้น

เธอเป็นคนใจแคบมาก ในเมื่อน้ำหนักของคนอื่นในใจเขามันมีความสำคัญมากกว่าเธอ ถ้าอย่างนั้น... เธอก็ไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว