ซีรีส์รักพี่ต้องมีแผน

“แป้งร่ำ! รอบนี้ฉันจะต้องพิชิตหัวใจพี่ธันวาให้ได้” มะนาวนั่งฟุบอยู่ตรงโต๊ะในห้องชมรมพร้อมกับดวงตามุ่งมั่น มือเล็ก ๆ เขียนอะไรลงสมุดจนเพื่อนสนิทอย่างแป้งร่ำต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง

“อีกแล้วเหรอมะนาว นี่แกไม่เข็ดเลยเหรอ คราวก่อนก็แผนยืมหนังสือ คราวนี้อะไรอีก” แป้งร่ำเอ่ยพลาง หยิบขนมในถุงมากินหน้าตาเฉย

“คราวนี้ฉันจะทำตัวให้เด่นที่สุดในชมรม เขาจะได้หันมาสนใจฉันบ้าง” เสียงของมะนาวเต็มไปด้วยความมั่นใจปนเจ้าเล่ห์ แป้งร่ำกลอกตาไปมา

“บางทีความรักอาจไม่ต้องใช้แผนการอะไรมากมาย ใช้ใจก็พอ”

“ใช้แผนก่อนค่อยใช้ใจ” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม

เสียงประตูห้องชมรมเปิดออก ทุกสายตาหันไปทางเดียวกัน

“โอ้โห หล่อลาก” แป้งร่ำกระซิบ

ธันวาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ดูสบาย ๆ แต่ความหล่อทำให้ทุกคนในห้องแอบมองกันตาเป็นมัน เขาเดินเข้ามาวางเอกสารที่โต๊ะ กวาดตามองรอบห้อง แล้วหยุดตรงที่มะนาว

“น้องมะนาวครับ วันนี้คิดวางแผนอะไรแปลก ๆ อยู่หรือเปล่า” เสียงทุ้มขี้เล่นดังขึ้นตรงหน้า

มะนาวสะดุ้ง หันไปทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“แผนอะไรคะพี่ธันวา หนูมาเข้าชมรมเฉย ๆ นะ”

มุมปากของธันวายกยิ้มมุมปาก

“เหรอ แต่พี่ว่าหน้าหนูมีพิรุธนะ”

แป้งร่ำสำลักขนมทันที

“แค่ก ๆ ๆ”

“แหม... พี่ธันวาพูดอะไรแบบนั้นคะ หนูแค่นั่งเขียนบันทึกก็แค่นั้นเอง” มะนาวรีบปิดสมุดทันที

“ได้สิ ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย” ธันวาทิ้งประโยคไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเดินไปคุยกับเพื่อนอีกมุม

หัวใจของมะนาวเต้นแรง

“เวรแล้วไง ทำไมเขารู้ทันตลอดเลยเนี่ย” เธอบ่นพึมพำ แป้งร่ำหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“นี่มันศึกแมวกับหนูชัด ๆ”

มะนาวจ้องแผ่นหลังของธันวาอย่างแน่วแน่

“ไม่มีทางหรอก ศึกนี้ฉันต้องชนะเท่านั้น”

ลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าต่างห้องชมรม ม่านบางพลิ้วไหวเบา ๆ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในห้องทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น แต่ในใจของมะนาวกลับเต็มไปด้วย สมการแห่งชัยชนะที่ยังไม่ถูกแก้ไข

เธอนั่งกอดสมุดเล่มเล็กไว้แน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเป้าหมายหมายเลขหนึ่งอย่างธันวา ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับนที เพื่อนสนิทของเขาอยู่ตรงมุมห้อง

“โอเค เริ่มยกใหม่” เธอพึมพำกับตัวเอง

แป้งร่ำที่นั่งข้าง ๆ ทำตาปรือ

“ยกใหม่อะไรของแกอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่ากำลังคิดแผนใหม่อยู่”

“ก็ใช่น่ะสิ! แผนนี้ต้องได้ผลแน่ ฉันจะทำให้พี่ธันวาหันมาสนใจฉันให้ได้” แป้งร่ำถอนหายใจยาว

“โอ๊ย…แกนี่มันนักวางแผนแห่งชาติจริง ๆ เลย เอ้า เล่ามา จะทำยังไง” มะนาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางกระซิบเบา ๆ

“ฉันจะใช้แผนตกหลุม”

“ชื่อแผนฟังดูลึกลับมาก” แป้งร่ำหัวเราะคิกคัก

“แล้วมันคืออะไร”

“ก็ต้องทำตัวเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์น่าปกป้องไง” มะนาวยกมือขึ้นทำท่าเหมือนถือดาบประกาศชัย

“อ้อ... ประมาณสะดุดหกล้มแล้วพระเอกเข้ามาช่วยไรงี้”

“ใช่! แต่ต้องเนียน ๆ ไม่ให้โป๊ะ” แป้งร่ำทำหน้าเบื่อหน่าย

“ปัญหาคือแกโป๊ะทุกครั้งไงมะนาว”

“คราวนี้ไม่โป๊ะแน่นอน รับรอง”

บ่ายวันนั้น หลังเสร็จกิจกรรมชมรม มะนาวก็เล็งเป้าหมายในทันที เธอแกล้งเดินถือแฟ้มกองใหญ่ เดินผ่านธันวาที่กำลังเก็บของอยู่ตรงโต๊ะยาว ตั้งใจวางแผนว่าจะทำหล่นพอดีให้เขาช่วยเก็บ

“หนึ่ง…สอง…สาม…” เธอนับเลขในใจ ก่อนเอียงแฟ้มออกจากแขน

พรึ่บ! เอกสารกองเบ้อร่วงหล่นลงพื้นดังสนั่น ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แฟ้มหลุดมือค่ะ” มะนาวยิ้มหวานที่สุดเท่าที่เคยทำมา

แต่…

“ระวังหน่อยสิ ทำหล่นใส่คนอื่นแล้วเนี่ย” เสียงของธันวาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ

“เอ่อ…ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบกับเธอเต็ม ๆ

“รู้มั้ยว่า พี่นับตั้งแต่ตอนที่น้องเริ่มโยกแฟ้มไปมาแล้ว ว่าอีกสามวินาทีมันจะต้องตกลง”

“หะ…ห๊!?”

“ครั้งหน้าถ้าจะวางแผนการอะไร หัดทำให้เนียนกว่านี้อีกนิดสิ” เขาพูดพลางยื่นเอกสารคืน พร้อมหัวเราะเบา ๆ

หัวใจของมะนาวเต้นตึกตัก ไม่ใช่เพราะแผนสำเร็จ แต่เพราะความเขินอายที่โดนจับได้แบบเต็มประตู

“ให้ตายสิ เขารู้ทันอีกแล้ว!” เธอกัดริมฝีปาก พลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเหนือชั้น

คนบ้า เย็นชา รู้ทันกันตลอด จริงๆ แกล้งโง่ให้เธออ่อยบ้างก็ได้ เกลียดที่สุด เชอะ ๆ

คืนนั้นในห้องนอนของมะนาว เธอนั่งกอดหมอนข้าง กระแทกหน้าลงไปอย่างหงุดหงิด

“อ๊าก! ทำไมเขาต้องรู้ทันฉันตลอดเลยนะ! นี่มันไม่แฟร์เลย!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากแป้งร่ำ

“แก แผนแกโป๊ะมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

มะนาวจ้องข้อความอย่างเจ็บใจ

“ฮึ่ย! เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ”

เธอเปิดสมุดเล่มเล็ก ๆ ของตัวเอง เขียนตัวอักษรตัวโต ๆ ลงไปบนหน้ากระดาษแผ่นใหม่

“แผนสอง สารภาพรัก”

ริมฝีปากเล็ก ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มฝันหวาน

“คราวนี้แหละพี่ธันวา ฉันจะทำให้หัวใจพี่สั่นให้ได้!”

ไฟในดวงตาของมะนาวสว่างวาบ พร้อมเริ่มเกมรักครั้งใหม่ เกมที่เธอไม่รู้เลยว่า เขานั้นรู้อยู่แล้วทุกแผนการ

เช้าวันใหม่ในมหาวิทยาลัย แสงแดดลอดผ่านต้นไม้สูงที่เรียงรายริมถนน มะนาวเดินมาพร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่กลายเป็นเหมือนสมุดกลยุทธ์ประจำตัวของเธอ

“โอเค วันนี้ต้องเนียน ต้องแนบเนียนสุด ๆ” เธอกระซิบกับตัวเอง พลางหันไปมองแป้งร่ำที่เดินอยู่ข้าง ๆ

“แกคิดว่าจะใช้แผนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ” แป้งร่ำหรี่ตามองอย่างสงสัย

“แน่นอนน่ะสิ! มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำให้พี่ธันวาใจเต้นแรงบ้างแล้ว” มะนาวยิ้มเจ้าเล่ห์

“และแผนนี้…คือการสารภาพรัก”

“ถ้าเขาเชื่อจริง ๆ ล่ะแกจะทำยังไงต่อ”