ค่า เมียน้อย วัยสิบเก้า ของเขา

คริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน สามีของฉัน คือเพลย์บอยตัวพ่อที่ฉาวที่สุดในกรุงเทพฯ เขามีชื่อเสียงเรื่องการควงเด็กสาวอายุสิบเก้าเป็นฤดูกาล ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อมาตลอดว่าฉันคือข้อยกเว้นที่สามารถทำให้เขาหยุดได้

ภาพลวงตานั้นพังทลายลง เมื่อพ่อของฉันต้องการการปลูกถ่ายไขกระดูก ผู้บริจาคที่เข้ากันได้สมบูรณ์แบบคือเด็กสาวอายุสิบเก้าชื่อไอริน ในวันผ่าตัด พ่อของฉันเสียชีวิต เพราะคริสเลือกที่จะนอนอยู่บนเตียงกับเธอ แทนที่จะพาเธอไปโรงพยาบาล

การหักหลังของเขายังไม่จบแค่นั้น ตอนที่ลิฟต์ร่วง เขาดึงเธอออกไปก่อนแล้วทิ้งให้ฉันร่วงลงไป ตอนที่โคมระย้าถล่มลงมา เขาใช้ตัวเองบังร่างเธอแล้วก้าวข้ามฉันที่นอนจมกองเลือดไป เขายังขโมยของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ฉันไปให้เธอ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเรียกฉันว่าคนเห็นแก่ตัวและไม่รู้จักบุญคุณ โดยไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของฉันจากไปแล้ว

ฉันจึงเซ็นใบหย่าเงียบๆ แล้วหายตัวไป วันที่ฉันจากมา เขาส่งข้อความมาหาฉัน

"ข่าวดีนะ ผมหาผู้บริจาคคนใหม่ให้พ่อคุณได้แล้ว เราไปนัดวันผ่าตัดกันเถอะ"

บทที่ 1

มุมมองของเอมิกา:

พ่อของฉันเสียชีวิต เพราะคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน สามีของฉัน เลือกที่จะปลอบโยนคนโปรดคนใหม่ของเขา เด็กสาวอายุสิบเก้า แทนที่จะแน่ใจว่าเธอจะไปถึงโรงพยาบาลเพื่อบริจาคไขกระดูกที่จะช่วยชีวิตพ่อของฉันไว้ได้

ในกรุงเทพฯ ชื่อของคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน เปล่งประกายราวกับเส้นขอบฟ้าของเมือง เขาคือทายาทหนุ่มเนื้อหอมของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์อัศวโยธิน ผู้ชายที่ชีวิตของเขาถูกบันทึกไว้ในคอลัมน์ซุบซิบและวารสารธุรกิจด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน

ชื่อเสียงของเขามาก่อนตัวตน เขามีรสนิยมที่เฉพาะเจาะจงมาก เกือบจะเหมือนการทดลองทางคลินิก: เด็กสาวมหาวิทยาลัยที่ยังสาวและไร้เดียงสา อายุราวๆ สิบเก้าปี

พวกเธอเป็นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานตามฤดูกาลในชีวิตของเขา มาพร้อมกับเทอมแรกของปีการศึกษา และร่วงโรยไปเมื่อถึงช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ เด็กสาวเหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นนักศึกษาทุนที่ตาพร่าไปกับเสน่ห์และความร่ำรวยของเขา จะได้รับของขวัญฟุ่มเฟือย ถูกพาไปออกงานปาร์ตี้ และจากนั้นก็ถูกทิ้งอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน วาระของพวกเธอคาดเดาได้เหมือนการเปลี่ยนเวรยามที่พระราชวังบักกิงแฮม—การแสดงที่สั้นและเจิดจ้า ตามมาด้วยการจากไปอย่างกะทันหันและสิ้นเชิง

ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยเรื่องราวชัยชนะของเขา นักศึกษาสาวศิลปกรรมจากจุฬาฯ ที่เขาเปิดนิทรรศการให้แล้วก็หายตัวไป นักศึกษาสาวเอกวรรณกรรมจากธรรมศาสตร์ที่ได้รับหนังสือคลาสสิกรุ่นพิมพ์ครั้งแรก ก่อนจะพบว่ากุญแจอพาร์ตเมนต์ของเธอใช้ไม่ได้อีกต่อไป มันเป็นกลไกที่โหดร้ายและทำงานอย่างดี และกรุงเทพฯ ก็เฝ้ามองด้วยความทึ่งระคนเฉยชา

แล้วก็มีฉัน

ฉันคือเอมิกา คนทำงานฟรีแลนซ์ที่ต้องทำสามจ๊อบพร้อมกันเพื่อส่งตัวเองเรียนในวิทยาลัยชุมชน ฉันไม่ได้มาจากโลกของเพนต์เฮาส์และตระกูลสูงส่ง ฉันมาจากโลกของการทำงานกะดึก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และความรักที่เงียบงันแต่แสนอบอุ่นของพ่อ ครูสอนภาษาอังกฤษมัธยมปลายที่เกษียณแล้ว

และฉันก็อายุสิบเก้าเช่นกัน ตอนที่โลกของคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน พุ่งเข้ามาชนกับโลกของฉัน

พลังความสนใจของเขาน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน มันเป็นความรักที่รวดเร็วดั่งพายุซึ่งสร้างความอื้อฉาวให้กับสังคมชั้นสูงของกรุงเทพฯ และทำให้โลกใบเล็กของฉันแทบหยุดหายใจ

เพลย์บอยหนุ่ม ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กลับตัวกลับใจอย่างกะทันหันและไม่น่าเชื่อ

เขาตัดขาดจากขบวนเด็กสาวมหาวิทยาลัยของเขา เขาเหมาดอกไม้ทั้งร้านเพียงเพื่อจะเติมอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันให้เต็มไปด้วยดอกลิลลี่ที่ฉันชอบ เขาเรียนทำแกงมัสมั่นของโปรดของพ่อ นั่งรออย่างอดทนในครัวแคบๆ ของเราขณะที่พ่อ จิรายุ บรรยายเรื่องสุนทรภู่ให้เขาฟัง เขายังยอมทิ้งรถสปอร์ตสุดรักเพราะฉันเมารถง่าย

เขาคุกเข่าขอฉันแต่งงานกลางสยามสแควร์ จอโฆษณายักษ์ที่ปกติจะฉายภาพสินค้าหรูหรากลับแสดงคำถามเดียวที่สว่างจ้า: "เอมิกา แต่งงานกับผมนะ?"

ฉันกลายเป็นเทพนิยายที่ทุกคนกระซิบถึง เด็กสาวชนชั้นแรงงานที่ปราบอสูรร้ายที่ไม่มีใครปราบได้

ตลอดห้าปี เขาคือสามีที่สมบูรณ์แบบ ทุ่มเท เอาใจใส่ และหวงแหนอย่างรุนแรงในแบบที่ฉันเข้าใจผิดว่ามันคือความรักที่ลึกซึ้ง เขาสร้างป้อมปราการแห่งความรักล้อมรอบตัวฉัน และฉันก็เชื่อสุดหัวใจว่าฉันคือหนึ่งเดียวของเขา คือข้อยกเว้นจากกฎอันโหดร้ายของเขา

ภาพลวงตานั้นพังทลายลงเมื่อพ่อของฉันล้มป่วย

มะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน คำพูดของหมอเหมือนคำตัดสินประหารชีวิต ความหวังเดียวคือการปลูกถ่ายไขกระดูก เราค้นหาในทะเบียนผู้บริจาคทั่วโลก แต่ก็ไม่พบใครที่เข้ากันได้ ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา เหมือนหมอกหนาทึบที่ทำให้หายใจไม่ออก

คริส สามีที่แสนดีของฉัน ก้าวเข้ามาเหมือนผู้ช่วยให้รอด เขาใช้ทรัพย์สมบัติของตระกูลอัศวโยธินเปิดโครงการรับบริจาคครั้งใหญ่ทั่วเมือง สนับสนุนค่าชุดตรวจและติดป้ายประกาศเรื่องราวของพ่อฉันบนบิลบอร์ด เขากอดฉันตอนที่ฉันร้องไห้ กระซิบว่า "ผมจะช่วยท่านเอง เอม ผมสัญญา"

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น มีคนเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอชื่อไอริน นักศึกษาทุนที่จุฬาฯ

เธออายุสิบเก้า

ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ เธอยืนอยู่ในล็อบบี้โรงพยาบาล ดูบอบบางและสับสน คริสเป็นคนพาเธอมา เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบๆ มือของเธอกำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่นอย่างประหม่า เธอมองคริสด้วยดวงตาที่โตและชื่นชม เสียงของเธอเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาขณะที่เธอกล่าวขอบคุณเขาสำหรับโอกาสที่จะได้ช่วยเหลือ

ความบังเอิญเรื่องอายุของเธอ—ตัวเลขมหัศจรรย์ที่ต้องคำสาป—ทำให้ฉันรู้สึกเย็นสันหลังวาบ แต่ฉันก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป เด็กคนนี้กำลังจะช่วยชีวิตพ่อของฉัน เธอคือนางฟ้า

การผ่าตัดถูกกำหนดวัน พ่อของฉัน จิรายุ ถูกย้ายเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ ระบบภูมิคุ้มกันของท่านถูกทำลายอย่างเป็นระบบด้วยเคมีบำบัดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปลูกถ่าย ท่านอ่อนแอ ป้องกันตัวเองไม่ได้ รอคอยของขวัญแห่งชีวิตที่ไอรินมีอยู่

วันผ่าตัดมาถึง เป็นวันอังคารที่หนาวเย็นและปลอดเชื้อ หน้าต่างเวลาสำหรับการปลูกถ่ายนั้นสั้นอย่างน่ากลัว เมื่อขั้นตอนเคมีบำบัดเสร็จสิ้น ร่างกายของพ่อก็เหมือนกระดานชนวนเปล่า ไม่สามารถต่อสู้กับการติดเชื้อแม้เพียงเล็กน้อยได้ ไขกระดูกใหม่จะต้องถูกนำเข้าสู่ร่างกายภายในกรอบเวลาที่สำคัญอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง สัญญาณชีพของพ่อที่แสดงบนจอข้างเตียงเริ่มแกว่งไปมา เสียงบี๊บของเครื่องดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นเสียงประกอบที่บ้าคลั่งให้กับความตื่นตระหนกที่เพิ่มขึ้นของฉัน

ท่านกำลังทรุด ร่างกายของท่านที่ปราศจากการป้องกันกำลังล้มเหลว

ฉันโทรหาไอรินอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีคนรับ ฉันโทรอีกครั้ง และอีกครั้ง มือฉันสั่นจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหว เสียงเรียกเข้าที่ไม่ได้รับแต่ละครั้งเหมือนค้อนทุบลงมาที่หัวใจของฉัน

โทรศัพท์ดังเป็นสิบครั้งก่อนที่เธอจะรับสายในที่สุด เสียงของเธอเล็กและแฝงไปด้วยความลังเลที่แปลกประหลาด "ฮัลโหลคะ?"

"ไอริน เธออยู่ไหน?" ฉันกรีดร้อง เสียงแตกพร่า "โรงพยาบาลเพิ่งโทรมา พ่อฉันอาการวิกฤตแล้ว! เธอต้องมาที่นี่เดี๋ยวนี้! การผ่าตัด มันต้องทำเดี๋ยวนี้!"

"ฉะ...ฉันทำไม่ได้" เธอพูดตะกุกตะกัก เสียงสั่น "ฉันกลัวค่ะพี่เอม แค่คิดถึงเข็ม...มันก็...มากเกินไป"

"กลัวเหรอ? ไอริน นี่มันเกี่ยวกับชีวิตพ่อนะ-"

ก่อนที่ฉันจะพูดจบ เสียงทุ้มๆ ที่คุ้นเคยก็แทรกเข้ามาจากปลายสายของเธอ เสียงนั้นทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

"ที่รัก คุยกับใครอยู่เหรอ? กลับมานอนเถอะ"

นั่นคือคริส

คริสของฉัน สามีของฉัน

คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาในตัวฉัน โลกหมุนคว้าง หูของฉันอื้ออึงไปด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่กลบเสียงบี๊บของเครื่องวัดหัวใจที่ดังระงมในสายของฉันเอง

ฉันวางสาย ฉันไม่จำเป็นต้องได้ยินอะไรอีกแล้ว ฉันวิ่ง ฉันวิ่งออกจากห้องรอของโรงพยาบาล จิตใจว่างเปล่าและโหวกเหวกโวยวาย ฉันโบกแท็กซี่ เสียงแหบแห้งขณะบอกที่อยู่—ที่อยู่ของห้องสวีทในโรงแรมห้าดาวที่คริสเก็บไว้สำหรับ "หุ้นส่วนธุรกิจที่มาเยี่ยม"

รถเบนท์ลีย์สีดำของเขา คันที่เขาซื้อเพราะมันขับนิ่มที่สุดสำหรับฉัน จอดเด่นหราอยู่ด้านหน้า

ฉันใช้คีย์การ์ดของฉัน มือสั่นจนต้องพยายามถึงสามครั้งกว่าจะเปิดประตูได้ ห้องสวีทเป็นพื้นที่กว้างขวางที่เต็มไปด้วยกระจกและเฟอร์นิเจอร์มินิมอล และที่นั่น บนโซฟานุ่มหรู คือภาพที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของฉันไปตลอดกาล

ไอริน เด็กสาวที่บอบบางและขี้อาย ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของสามีฉัน เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมตัวหนึ่งของเขา แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก ศีรษะของเธอหนุนอยู่บนอกของเขา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุขสม

คริสกำลังลูบผมของเธอ สัมผัสของเขาอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ แบบเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสฉัน เขากำลังกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเธอ ริมฝีปากของเขาแตะเบาๆ ที่ขมับของเธอ

"ไม่ต้องห่วงเรื่องผ่าตัดหรอกนะ" ฉันได้ยินเสียงเขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำและปลอบโยน "เราแค่เลื่อนมันออกไปก็ได้ ไม่กี่วันไม่ต่างกันหรอก สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอมีความสุข"

เขาโน้มตัวลงและจูบหน้าผากเธอเบาๆ จูบที่แสดงความเป็นเจ้าของและอ่อนโยนแบบเดียวกับที่เขาเคยให้ฉันนับพันครั้ง จูบที่เขาเคยบอกว่าสงวนไว้ให้ฉันคนเดียว

ไอรินหัวเราะคิกคัก เสียงหวานจนเลี่ยน "พี่คริสใจดีกับรินจังเลยค่ะ รินไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีพี่"

"เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น" เขากระซิบตอบ "พี่จะจัดการทุกอย่างเอง"

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงแหลมบาดแก้วหูแทรกผ่านม่านหมอกแห่งความสยดสยองของฉัน ฉันมองไปที่หน้าจอ

เป็นเบอร์จากโรงพยาบาล

ฉันรับสาย คอของฉันตีบตัน

"คุณเอมิกาครับ" เสียงของหมอหนักอึ้งและเศร้าสร้อย "หมอเสียใจด้วยครับ เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว แต่..."

เขาไม่จำเป็นต้องพูดต่อ

"คุณจิรายุเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสักครู่นี้ครับ"

โลกเงียบงัน เสียงของเมือง เสียงแอร์ของโรงแรม หรือแม้แต่เสียงหัวใจของฉันเอง—ทุกอย่างหยุดลง

โทรศัพท์หลุดจากนิ้วที่ชาด้านของฉัน กระทบกับพื้นหินอ่อนเสียงดังแกร๊ง

เสียงนั้นทำให้พวกเขามองขึ้นมา

และในวินาทีนั้น ขณะที่ฉันยืนอยู่ที่ประตู เหมือนผีในงานเลี้ยงแห่งความพินาศของตัวเอง ในที่สุดฉันก็เข้าใจ

เทพนิยายจบลงแล้ว มันไม่เคยเป็นจริงเลย

ฉันเป็นเพียงอีกหนึ่งฤดูกาล และในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาถึง

โลกของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย มันสิ้นสุดการมีอยู่ ฉันโซซัดโซเซ ความมืดที่ขอบสายตากำลังถาโถมเข้ามากลืนกินฉัน สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือใบหน้าของคริส สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความรักใคร่อ่อนโยนเป็นความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้รับรู้ถึงความร้ายแรงของสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาทำไม่ได้

เพราะสำหรับเขาแล้ว มันไม่สำคัญเลย