นมัสการความรัก บทที่ ๒

"ซ่อนกลิ่น"

สองเท้าเหยียบบนพื้นไม้สู่ผืนดินจนเปรอะเปื้อนด้วยสีดำ

ความเหงาคลุ้งทั่วระคนความรักที่ยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้

แต่บัดนี้ข้าได้เก็บซ่อนเจ้าไว้

สุดลึกของรากแก้วพฤกษชาติ

ดอกซ่อนกลิ่นผุดขึ้นเหนือกายงาม หอมยิ่งกว่าดอกใดในพันลี้

ข้าจะทำให้เจ้าได้อยู่นานนับกัปกัลป์

กลิ่นบุปผาคงไว้ไม่เลือนราง หอมหวานแต่น่าเวทนา

เพราะมิอาจหวนพาเจ้ากลับจากขบวนกาล

สรรเสริญข้าเถิด เพราะข้ายังซ่อนเจ้าไว้

มิให้ผู้ใดรบกวนยามหลับใหลตราบนิรันดร์