บทที่ 457

บทที่457 ช่วงเวลาของพี่น้อง

วันนี้ตอนเช้า คนตระกูลวาดวงศ์ออกมาจากเกาะกัน พักอยู่ที่ในเมืองใกล้ๆ แห่งหนึ่ง ต่อไปเตรียมใช้ช่วงเวลากับที่นี่ บนเกาะมีอ่าวที่เงียบสงบอยู่ ยามรุ่งอรุณและยามค่ำคืนอันสงบนั้น ขณะเดียวกันก็มีความคึกคักไม่น้อย เวลานี้พักอยู่ในเมืองแล้ว ก็ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

ทานอาหารในร้านอาหารตะวันตกที่คึกคัก จูงมือคนในครอบครัวออกไปเที่ยวเล่น บางทีเจอการแสดงของศิลปินข้างถนน ก็ให้เงินเล็กๆ น้อยๆ หรือเข้าไปในร้านกาแฟที่บรรยากาศงดงาม จิบชายามบ่าย เจ้าหนูน้อยก็มีความสุขมาก สำหรับเขาไม่มีอะไรมีความสุขเท่าช่วงเวลาแบบนี้อีกแล้ว มีคนที่เขารักมากที่สุดอยู่เป็นเพื่อนข้างกาย คุณปู่คุณย่า แดดดี้หม่ามี้ คุณอาทั้งสอง ทุกคนล้วนใช้สายตาที่เอ็นดูมองเขา สนใจเขา

ด้านข้างร้านกาแฟ มีร้านของขวัญที่มีชื่อเสียงมากร้านหนึ่ง เวลานี้ปวัตรกับชวนีพาเจ้าหนูมานั่งอยู่ในร้านกาแฟ ปภาวินสามีภรรยาสองคนพาลูกชายลูกสาวทั้งคู่ไปเลือกของฝาก

นรชัยเดินอยู่ด้านหน้า เหมือนไม่ค่อยยอมไปร้านของขวัญ ด้านหลัง ณภัทรรีบเรียกเขาไว้ “พี่รอง ไม่ต้องไปแล้ว เข้าไปในร้านของขวัญเป็นเพื่อนฉัน”

นรชัยหันหน้ามองเธออย่างไม่พอใจอยู่บ้างบอกไป “เธอเข้าไปดูเองเถอะ!”

ณภัทรรีบกระทืบเท้าแล้วสักหน่อยบอกไป “พี่ก็รู้ว่าฉันภาษาอังกฤษไม่ใช่จะดีมาก พี่ยังไม่ยอมช่วยฉันอีก เร็วเข้า ฉันจะให้พี่ไปด้วยกันกับฉัน”

ปภาวินที่อยู่อีกข้างมองต่อไปไม่ได้แล้ว บอกกับนรชัย “นรชัย ทำไมลูกจะต้องหาเรื่องให้น้องโกรธด้วยล่ะ? ไปช่วยน้องดีๆ ก็ได้แล้ว”

“พ่อพูดถูกค่ะ เขาจงใจ” ณภัทรพองแก้มพูด

นรชัยเดินเข้ามา กดเบาๆ ที่ระหว่างคิ้วของเธอ “นี่เป็นจุดจบของเธอเวลาเรียนไม่ตั้งใจฟัง ถ้าเธอตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษ ตอนนี้ก็คงไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้”

ณภัทรถูกว่าจนพูดไม่ออก เธอไม่สามารถเทียบกับเด็กเรียนได้เลย เธอควงแขนเขาพูดไป “ไม่ต้องพูดมากขนาดนั้น รีบเข้าไปเป็นเพื่อนฉันเร็ว”

มองสองพี่น้องโต้เถียงกันเข้าไปแล้ว ปภาวินอยู่ในร้านดอกไม้ด้านข้าง ยื่นมือออกไปต้องการดอกไม้ช่อหนึ่ง ซื้อมาให้ภรรยา นิศานาถรับมา พอดมกลิ่นแล้ว ในสายตาก็เผยความสุขออกมา

“หลายปีแล้วที่ไม่ได้มาเดินเล่นแบบนี้ ลำบากคุณที่ต้องอยู่บ้านดูแลลูกๆ ทุกวันอย่างอดทน” ปภาวินยื่นมือโอบเธอไว้ มีความรักใคร่เอ็นดู

นิศานาถยิ้มขึ้นมาแอบอิงในอ้อมอกของเขา “ชีวิตนี้ก็ไม่ใช่เพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีหรอ? ฉันไม่เป็นไร ขอเพียงพวกเขามีความสุข ฉันก็อิ่มใจแล้ว”

ในร้านของขวัญ ณภัทรเตรียมให้ของขวัญกับเพื่อนสนิทของเธอ2-3คน โดยเฉพาะเธอออกมาเที่ยวแบบนี้ ไม่มีของฝากเล็กๆ กลับไป คงจะไม่ค่อยดีเท่าไร

“เอ๋! นี่ก็ไม่เลวใช่มั้ย?” ณภัทรถามทางนรชัย

“ความคิดของเด็กผู้หญิงแบบพวกเธอฉันไม่เข้าใจ” นรชัยกอดหน้าอกอยู่ พิงอยู่ด้านข้างไม่แสดงความคิดเห็น

“ถ้าพี่เข้าใจก็น่าตลกแล้ว ผู้ชายที่ไม่มีอารมณ์อะไรแบบพี่ ในสมองของพี่นอกจากการเรียนแล้ว พี่ยังจะคิดอะไร?” ณภัทรรีบต่อว่าเขาไป

นรชัยมองเธออย่างไม่รู้จะพูดอะไรอยู่บ้าง “งั้นในหัวเธอทั้งวันกำลังคิดอะไรอยู่? นอกจากไม่อยากเรียนแล้ว ฉันเห็นเธอก็คิดแต่เรื่องเล่น”

“เชอะ! ความรู้สึกของเด็กสาวอย่างพวกฉันนั้นมากมาย พี่มองไม่ออกหรอก แต่พูดตามจริงแล้ว พี่เคยชอบเด็กผู้หญิงบ้างมั้ย?” ณภัทรเข้ามาใกล้ด้านหน้าเขาทันที “พี่รอง พี่เคยแอบรักคนอื่นมั้ย! ถือโอกาสตอนนี้ เลือกของขวัญส่งไปให้เธอสักชิ้นสิ เธอจะต้องรักพี่ตายแน่ๆ”

“ไม่มี” นรชัยหันหน้าตอบ

“ไม่มีจริงหรอ? พี่หลอกฉันรึเปล่า?” ณภัทรรีบตามถามเขา

ตาทั้งคู่ของนรชัยใสแจ๋ว แม้แต่ประกายสักนิดก็ไม่มี ตอบเธออย่างมีเหนื่อยใจมาก “ไม่มี!”

ณภัทรรับเบ้ปากทันที “ก็บอกแล้วพี่ไม่เข้าใจความรู้สึก ยังไม่เชื่ออีก”

“อ่อ! ฉันไม่มี งั้นเธอมีแล้ว?” นรชัยรีบปัดคำถามใส่ตัวเธอแล้ว

หน้างดงามของณภัทรแดงทันที รีบถลึงตาใส่เขา พูดชัดเจน “ฉันก็ไม่มี พี่อย่าพูดมั่ว”

“ไม่มีจริงอะ? งั้นเธอหน้าแดงทำไม?”

“เด็กผู้หญิงก็ต้องเขินสิ!” ณภัทรหันหลังไปแล้ว เธอเลือกของขวัญเสร็จ ผลักเขาแล้วพูดไป “ออกไปเถอะ! ฉันไม่ต้องการให้พี่ช่วยแล้ว”

นรชัยก็ถูกเธอผลักออกไปแบบนี้แล้ว เขายินดีที่จะเป็นอิสระ มองภาพพ่อแม่ที่อยู่ด้วยกันไม่ไกลนัก เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง ฟังเสียงเพลงของศิลปินข้างถนนนอยู่ ฆ่าเวลาช่วงหลังเที่ยงนี้ไป

ในร้านของขวัญ ณภัทรนำของขวัญที่เลือกเสร็จมาวางบนโต๊ะ จากนั้นเธอนึกขึ้นได้ว่าต้องส่งให้อีกคนหนึ่ง เธอรีบบอกเจ้าของร้านให้รอก่อน จากนั้นก็เข้าไปในชั้นโชว์ของขวัญทีละแถวนั้น เริ่มเลือกของขวัญที่ต่างออกไปอันหนึ่ง

นี่เป็นของที่เธอเลือกให้จิรภัทร ณภัทรรู้สึกว่าไม่สามารถขาดของเขาไปได้ โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เธออยู่ต่างประเทศนี้ เป็นเขาระมัดระวังและมีจิตใจรับผิดชอบ ทบทวนการบ้านและสอนเธอไม่ขาดแม้สักวัน ก็ลำบากเขาแล้ว

แต่ว่าคิดถึงในใจเขามีคนที่ชอบแล้ว เธอก็ไม่มีอารมณ์อยู่บ้างจริงๆ ณภัทรผุดความคิดหนึ่งที่หนักแน่นมากขึ้นมา หากมีโอกาสเธอจะต้องทำให้กระจ่าง สรุปคนที่เขาชอบเป็นใคร

เป็นครูธนพรที่สอนภาษาอังกฤษของเธอใช่มั้ยนะ?

ในที่สุดณภัทรก็เลือกปากกาที่ดีมากแท่งหนึ่งวางไปในกองของขวัญที่จะคิดเงิน เธอคิดเงินเสร็จจึงออกมา นั่งลงด้านข้างของนรชัยแล้ว จากนั้นหยิบมือถือออกมาเซลฟี่

“เด็กผู้หญิงแบบพวกเธอไปที่ไหนก็ต้องเซลฟี่ นอกจากนี้ยังจะทำอะไรอีก?”

“อย่าพูดมาก รีบมาถ่ายรูปหนึ่ง” ณภัทรโอบคอของเขาไว้ พอยื่นมือถือ ก็ถ่ายแล้วรูปหนึ่ง ท่าทางที่เอื่อยเฉื่อยของนรชัยปรากฏในกล้อง ถึงแม้จะเป็นท่าทางที่ง่ายๆ แต่ยังคงหล่ออยู่

“ไม่ได้ไม่ได้ ผมฉันยังจัดไม่ดี งั้นถ่ายอีกรูป” ณภัทรรีบจัดผมแล้วโอบเขาไว้ใหม่ ถ่ายไปอีกรูปแล้ว

นรชัยมองเธออย่างหมดคำจะพูด “เธอจะพอรึยัง!”

“นี่ พี่รู้มั้ยว่านี่ฉันจะส่งไปให้เพื่อนฉันดู พี่จะไมถ่ายให้ดูดีสักหน่อยได้หรอ?” พูดจบ เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถ่ายนรชัยไว้ทันที “แต่ว่าเพื่อนฉันต้องอยากรู้สภาพของพี่มากแน่ๆ โดยเฉพาะแฟนคลับของพี่พวกนั้น”

“ห้ามถ่ายนะ” นรชัยรีบเอามือบังหน้าของตนเองไว้ ส่วนการขยับมือของณภัทรนั้นไวมาก ก็ถ่ายไปได้หลายรูปแล้ว เธอหัวเราะขึ้นมา “อืม ไม่เลว พี่รองรูปพวกนี้ของพี่ ฉันจะไม่เลือกหรอก! ฉันจะลงไปให้หมดเลย”

“ณภัทร เธอกล้า!”

“ทำไมจะไม่กล้า?” ณภัทรน่าจะมีความสุขที่ได้แชร์รูปของเขาออกไปมากๆ ล่ะ?

ช่วงเวลายามเย็น พี่น้องที่ถกเถียงกันอยู่บนถนน มีความรักอย่างมาก